Afgelopen week liet @annespike – voor ingewijden ook wel bekend als Annemarie uit Oostenrijk – zich op Twitter ontvallen dat ik voor haar toch echt ‘de juffertjesman’ ben …
Wanneer je zo’n fraaie titel krijgt, dan vraagt dat natuurlijk om een toepasselijk dankwoord. Dat doe ik bij deze graag met behulp van een paar foto’s van de eerste vuurjuffer die zich dit jaar bij onze vijver vertoonde …
“Dankjewel, Annemarie … bye bye … zwaai zwaai …” 🙂
Al die foto’s van dat zonnige dagje in Gaasterland kwamen me vorige week wel goed uit. Vanwege het regenachtige weer had Aafje een paar maal de auto mee naar haar werk, zodat ik wat minder op pad ben geweest. Die zonnige foto’s maakten dat gemis aardig goed, het gaf me bijna het gevoel alsof ik een week vakantie in Gaasterland had … 😉
Toch heb ik tussen de buien door nog een fotokuiertje in het Weinterper Skar kunnen maken. Veel verder dan de berm en het eerste deel van het zuidelijke pad heb ik me met het oog op de dreigende lucht niet gewaagd. Toch leverde het me wel weer een paar geslaagde foto’s op …
Dit juffertje trof ik in de berm aan. Het is wat een bleek juffertje, en daarom heb ik – zoals wel vaker – weer geen idee wat voor soort het is. Ik houd het eerst maar op een variabele waterjuffer, daarmee kan ik tenslotte (met wat hulp) alle kanten nog op … 😉
** Dankzij FotoAnna ben ik intussen weer wat wijzer geworden: het gaat om een jonge manlijke watersnuffel Waarvoor dank!
Erg smakelijk zagen de restanten van zijn maaltijd er niet meer uit …
En dus trok de spin zich maar terug om wat uit te buiken en even lekker bij te komen van zijn copieuze maal …
Al snel had hij een fijn plekje gevonden om lekker relaxend al vast weer uit te kijken naar een volgend smakelijk hapje …
Sinds zo goed als alle struikgewas langs de paden aan de oostkant van het Weinterper Skar twee jaar geleden in opdracht van Staatsbosbeheer grondig zijn verwijderd in het kader van een natuurcompensatie-operatie, is het insectenleven er drastisch afgenomen. Waar ik tot twee jaar geleden regelmatig een keur aan insecten kon fotograferen, valt nu hoegenaamd niets meer te zien en te beleven. Vorige week vrijdag had ik echter geluk, op één van de laatste nog resterende struiken zag ik een manlijke schorpioenvlieg zitten. Dichterbij gekomen, zag ik dat hij met de restanten van een waterjuffer aan het slepen was …
Is dat niet wat een grote prooi voor jou … ?
Doe nou voorzichtig …? Straks ben je hem kwijt …
Heb je ‘m nog …? Houd vast dan …
Ja, nou is hij weg … Ik had je gewaarschuwd, hè … Nu heb je niks meer … stomkop!
Behalve weinig vlinders heb ik dit jaar tot nu toe ook nog bar weinig waterjuffers en libellen voor mijn cameralens gehad, maar vorige week was er dan toch weer eens een juffertje bereid om even voor me te poseren …
Kijkend naar de houding van de vleugeltjes, denk ik dat het een pantserjuffer is. Veel verder kom ik niet met de determinatie, maar dat vind ik ook minder belangrijk. Het gaat mij om de foto’s, en daar ben ik best tevreden over …
Het laatste juffertje dat zich tijdens mijn kuier in De Deelen liet fotograferen was een lantaarntje, een diagonaal lantaarntje …
Hoewel diverse reageerders gisteren lieten weten, dat ze een voorkeur hadden voor de foto waar een juffertje in zijn geheel op stond, heb ik ook in dit geval weer wat verder ingezoomd, omdat ik die oogjes altijd zo mooi vind …
Sinds het struikgewas langs het zuidelijke pad in het Weinterper Skar grondig is opgeruimd, is het daar een dooie boel. Van de vele juffertjes en het brede scala aan insecten dat zich daar de afgelopen jaren graag door mij liet fotograferen, is niets overgebleven …
Omdat al die beestje zich nu elders ophouden, moet ik ook op zoek naar andere plekjes om wat mooie macromodellen te vinden. Tijdens een fotokuiertje in De Deelen heb ik onlangs weer eens een aantal waterjuffers kunnen fotograferen. Dit was de eerste …
Afanja's Weblog 