Rook bij de buren

Tijd voor een filmpje, want ik heb die dag niet alleen foto’s gemaakt met de drone …

De ruigte die de rietsnijders op deze pachtgrond van Natuurmonumenten in de Wieden uit het riet kammen, mogen ze niet verbranden, terwijl dat in de Weerribben (nog) wel mag. Ze moeten het per boot afvoeren als groenafval.

Bij de buren was de rook die dag echter nauwelijks van de lucht. Zij pachten een strook rietland van het Waterschap. En daar, slechts enkele meters verderop, mogen ze de ruigte wel verbranden. Het verschil zit in Nederland regeltjesland in de subsidie …

– wordt vervolgd

Een bijzondere ondergrond

Het rietland waar we vorige week te gast waren, heeft een bijzondere ondergrond. Het is kragge of trilveen. In de ondiepe, voedselarme plassen in de Weerribben en de Wieden heeft zich een dikke drijvende mat van plantenresten, wortels en wortelstokken gevormd. Die drijvende massa kan in de loop der tijd wel een meter dik worden, zodat je er gemakkelijk overheen kunt lopen. Je voelt de grond dan echt onder je voeten veren …

De rietsnijders kunnen zelfs met hun rietmaaiers en ander materieel op die mat aan het werk. Vanuit de lucht zijn de vele lijnen die door de trekkers met dubbellucht banden in het rietland worden getrokken goed zichtbaar. Als we de ondergrond van dichtbij bekijken, dan zijn daar talrijke veenmossen en andere planten te zien …

De dubbellucht banden van het materieel zijn onontbeerlijk, met een enkele banden zou een rietmaaier waarschijnlijk al na enkele meters tot de assen in de bodem wegzakken. En iemand die zich lopend in het gebied waagt, kan niet zonder een gedegen terreinkennis. De drijvende ondergrond is namelijk niet overal even sterk en levensgevaarlijk …

Jetske laat op haar blog met een paar foto’s mooi zien hoe Klaas Jan zijn kinderen tijdens een vorige bezoek waarschuwde. Met een vork liet hij op een zwakke plek zien hoe diep je plotseling kunt wegzakken. De rietmachine kan er wél overheen dankzij de brede dubbelluchtbanden en de gelijkmatige verdeling van het gewicht. Hoe diep de bodem veert als de rietmachine eroverheen rijdt, laat Jetske op diezelfde pagina zien met een videootje: ‘Riet maaien op trilveen’.

Een dagje in het riet

Mijn fotomaatje verkeert in de gelukkige omstandigheid dat ze in rustige perioden haar werktijd deels zelf kan invullen. Dat stelt ons vandaag in de gelegenheid om op deze mooie voorjaarsdag samen het rietland in te gaan. Nadat mijn drone in januari het spoor bijster raakte in de mist boven de Weerribben, hoop ik vandaag met helder weer op een herkansing boven de Wieden …

In Dwarsgracht

Van Giethoorn reden we naar Dwarsgracht (kaart OpenStreetMap). Dit lintdorpje, dat langs de Dwarsgracht is gebouwd, is per auto alleen bereikbaar vanuit het oosten over een doodlopende weg. Daarna zijn inwoners en gasten aangewezen op de fiets, een boot of de benenwagen …

Wij staken de Dwarsgracht te voet over via een tamelijk haveloos bruggetje. Aan de overkant sloegen we rechtsaf om een stukje naar het westen te lopen. Al snel stonden we voor een tweede bruggetje. Daar boven het kruispunt van de Dwarsgracht en de Cornelisgracht stond een gestileerde kerstboom op het bruggetje in de Jonenweg (kaart OpenStreetMap)

Dat tweede bruggetje werd het standpunt voor de volgende foto’s …

Vakmanschap in het riet

Zodra de rietmaaier zijn rondjes weer op het droge maakte, was Klaas Jan teruggelopen naar zijn werkplek, waar hij weer aan de slag ging met een groot bos riet …

Jetske zat op enige afstand op een bergje ruigte naar het werk van haar neef te kijken. Vermoedelijk gingen haar gedachten terug naar haar kinderjaren, toen ze als meisje vaak zo naar haar vader had zitten kijken …

Klaas Jan was bezig om de onderkant van het grote bos riet vlak te maken. En dat deed hij duidelijk met zorg en aandacht. Hij was pas tevreden, toen hij ook de laatste twee sprieten riet met zijn snit had doorgesneden. Vakmanschap verloochent zich niet …

Het was een mooie dag geweest in het rietland waar de rietsnijders actief waren. Als Jetske een Jetse was geweest, was hij zeker rietsnijder geworden …

Twee bankjes en een bootje

Een bankje aan de waterkant …

Twee bankjes aan de waterkant …

Zachtjes wordt de stilte verbroken door een passerend fluisterbootje met vier opvarenden …

Dan keert de rust terug en krijgen we door de tijdelijk optrekkende mist zicht op de Bovenwijde in de verte …

Toch nog wat kleur

Het viel vrijdag niet mee om in de mistige contreien van De Weerribben en De Wieden nog een andere kleur te vinden dan de alom overheersende tinten grijs en bruin. Maar tegen twee uur ’s middags lukte het toch nog …

Ergens aan de noordkant van het langgerekte Giethoorn maakten we een tussenstop om een paar foto’s te maken. Een rood met wit bord onder één van de vele bruggetjes in het toeristische dorp sprong er meteen uit. Veel kleuriger had ik het die dag nog niet gezien…