Het heeft lang geduurd, maar sinds een week of twee zijn er toch wat meer insecten te zien in de tuin. Zaterdagmiddag dartelde er een tijdlang een klein koolwitje rond de ijzerhard …
Ook een akkerhommel en verschillende zweefvliegen zoals de blinde bij op de middelste en de rechterfoto laten zich er sinds kort regelmatig even zien …
In onze tuin ligt al ruim 30 jaar geen groen gazonnetje meer …
En toch groeit er af en toe wel eens wat gras, aangewaaid gras dat niet gemaaid hoeft te worden …
Dit gras mag zacht wuiven in de wind blijven staan om tot volle wasdom te komen …
Sinds december vorig jaar struint er zo nu en dan een grote bonte specht in de buurt rond. Toen ik onlangs getimmer hoorde, zag ik hem bij een van de buren in een boom zitten …
Hij gaf me net genoeg tijd om snel een paar foto’s te maken. Daarna verdween hij in de kruin van de boom en kreeg ik hem niet meer te zien …
De kattenstaart in onze tuin was helemaal weggekwijnd. Omdat we hem toch wel misten, heeft Aafje een nieuwe plant gekocht, die voorlopig in een zinken emmer bij de vijver staat …
Het duurde niet lang, voordat het er een komen en gaan van insecten was …
Hoewel we hier de afgelopen twee weken geen extreem hoge temperaturen hebben gehad, willen mijn onderdanen nog steeds niet lekker meewerken. Mijn voeten en onderbenen voelen voortdurend ongebruikelijk zwaar aan. Een beetje alsof ze tot halverwege de knie zijn volgelopen met lood, en dat maakt het lopen er niet makkelijker op …
Zoals bekend, ben ik In warme zomerse perioden nooit topfit. Vaak was ik dan langere tijd erg moe, dat is geen nieuws. Maar deze aanhoudend zware benen, terwijl ik verder aardig fit ben, vormen weer een geheel nieuwe sensatie. En zo stelt MS je steeds weer voor verrassingen …
Toch denk ik, dat deze (tijdelijke) terugval met het weer te maken heeft. Het is weliswaar niet extreem warm geweest, de gemiddelde temperatuur kwam hier in juli wel uit op 18°C en dat is aan de hoge kant. Voorlopig lijkt het zomerse weer nog wel even aan te houden. Zo lang kijk ik het gewoon nog even aan. Er zullen vast weer betere tijden komen …
Maar geen zorgen, met een wat aangepast dagprogramma vermaak ik me nog steeds prima. Om het bewegingsapparaat gaande te houden, maak ik een paar maal per dag een ritje op de hometrainer. Daarnaast loop ik regelmatig de tuin even in om te zien of er nog wat te fotograferen valt. En verder vermaak ik me uitstekend met verslaggeving van de Olympische Spelen, vooral op de radio. En vanaf zaterdag komt daar het skûtsjesilen nog bij. Dus ik verveel me nog niet …
Genietend van de rust en de ruimte rondom, voeren we over de Beulakerwijde. In de verte lag een zeiljacht voor anker, verder was de plas bijna leeg. Ik hoefde er niet veel voor te doen om daar een gevoel van vrijheid te krijgen …
Dat zal vast ook het gevoel geweest zijn een paar suppers* – eerst een vrouw en heel stuk daarachter de man – die de andere kant op peddelden. Zij was er lekker bij gaan zitten, hij stond fier op zijn supboard …
Een purperreiger kruiste onze vaart hoog in de lucht. Dat was een welkome passant waar ik erg blij van werd, want ik had al vijf jaar geen purperreiger meer gezien ….
Het suppen* lijkt populair te zijn, want niet veel later kwamen we deze man tegen, die een rondvaart over het meer leek te maken met zijn (klein)kinderen op een supboard …
Terwijl ik al flierefluitend en fotograferend om me heen keek, hield de schipper haar aandacht bij het werk. Een stukje verderop toonde ze haar lokale kennis, door me op een gevaarlijk plekje op de Beulakerwijde te wijzen …
– wordt vervolgd
* Suppen staat voor Stand-Up-Paddle. Op een supboard (soort surfboard) sta je rechtop en met een lange peddel beweeg je jezelf voort over het water.
Anderhalve kilometer ten westen van Dwarsgracht passeerden we het fietspontje van Jonen. We lieten het pontje rechts liggen en koersten hier vandaan in zuidelijke richting over de Walengracht …
Al snel voeren we langs een paar borden die waarschuwden voor de nadering van een zelfbedieningsstuw. Iets verderop vond Jetske een mooi plekje om even voor anker te gaan voor een bakje koffie en een eerste broodje …
Al snel werd ik gedwongen om mijn lunch te onderbreken. Vlak voor de boot zat een grote schaatsenrijder volkomen roerloos zijn eigen spiegelbeeld te bestuderen, zo leek het. Ik had nog maar nauwelijks een foto gemaakt, toen er een tweede schaatsenrijder in beeld verscheen. Toen ik ’s avonds de foto’s op de pc bekeek, zag ik dat de tweede schaatsenrijder de eerste al had besprongen, voordat ik de derde foto kon maken … 🙂
Intussen verschenen er ineens wolken aan de lucht. Enige tijd later werd het zelfs even wat rillerig. “Het zal toch niet gaan regenen …?” vroeg Jetske. “Ik sluit niks uit in deze tijd van klimaatverandering,” antwoordde ik lachend. Het bleef droog, en het werd alleen maar warmer …
Terwijl we onze tocht vervolgden, meende ik na enige tijd een bruine kiekendief te zien vliegen. Hij was ver weg, maar ik probeerde er op goed geluk toch maar wat foto’s van te maken. Nadat ik kort daarvoor al was verrast door de actie van de schaatsenrijders, werd ik ook door deze vogel ’s avonds nog eens verrast. Toen ik Obsidentify erop los liet, beweerde die dat het een wespendief was. Dat vond ik wel mooi nieuws, want daarmee kan ik weer een nieuwe soort aan mijn archief toevoegen …
Langs pas gemaaide hooilanden, die werden afgewisseld met rietlanden en bosschages, voeren we over de Vaartsloot rustig verder in de richting van de Beulakerwijde …
Toen we hier vorig jaar langs kwamen, moesten we de stuw zelf laten zakken om door te kunnen varen. Om de een of andere reden was de installatie deze keer buiten werking …
– wordt vervolgd
Afanja's Weblog 