Pingoruïnes op Azeven Noord

Van recentere datum dan de foto’s van de hagedis van gisteren, is een serie van een kuiertje naar één van pingoruïne’s op Azeven Noord. Dit is het nieuwste bedrijvenpark van Drachten, ten noordoosten van het klaverblad A7-N31 (Google Maps)

De term pingo komt van de Inuit (eskimo’s) op Groenland. Vertaald betekent het: heuvel van ijs. De pingo’s in Fryslân werden gevormd in de laatste ijstijd. De grond in Fryslân was indertijd constant bevroren. Op plekken waar het grondwater langzaam omhoog borrelde ontstond een soort ijslens, die de grond naar boven drukte tot een ijsheuvel. Toen het later warmer werd, gleed de grond naar de zijkant en smolt het ijs. Dit heeft zich gevormd tot een waterplas met een aarden wal er omheen. Veel van deze meertjes groeiden later dicht en ook de aarden wal werd vaak vlak geschoven …

Bij de aanleg van het bedrijvenpark begin deze eeuw werden ook drie pingoruïnes in het gebied in hun oude glorie hersteld. In 2008 werden ze overgedragen aan It Fryske Gea, de provinciale vereniging voor natuurbescherming in Fryslân. Zodra ik over de brug was gekomen voor een kuiertje bij de pingo, ging een groepje wollige medewerkers van It Fryske Gea er vandoor …

De pingoruïnes zijn door de restauratie drie mooie zoetwatergebiedjes geworden. Verschillende libellen en waterjuffers profiteren hiervan, net als diverse watervogels …

Het was stil op en rond het water. En dat is eigenlijk toch wel verwonderlijk, want de pingo ligt ingeklemd tussen het bedrijventerrein en het altijd voortrazende verkeer op de A7. Alleen een passerende fuut verbrak de weerspiegelingen op het water …

Lunchende juffer in detail

Vandaag nog eens een foto van de houtpantserjuffer die begin augustus op een dag rond lunchtijd met een prooi op de ijzerhard (Verbena bonariensis) neerstreek en daar even lekker ging zitten smikkelen.

Door met de rechter muisknop op de foto te klikken, en dan te kiezen voor ‘Afbeelding openen in nieuw tabblad’, kun je de foto vergroten. Als je daar vervolgens met de linker muisknop op de foto klikt, zie je hem in formaat 1920×1200 …

Een juffer aan de maaltijd

De keren dat ik in augustus op pad ben geweest om ergens een fotokuiertje te maken, zijn tot dusverre op één hand te tellen. Dat heeft natuurlijk vooral met de warmte te maken. En aangezien die warmte ondanks dit verkwikkende dipje nog niet voorbij is, zitten die fotokuiertjes er eerst ook nog niet in. Maar gelukkig heb ik in tijden van nood altijd ons tuintje nog om op terug te vallen …

Begin augustus zag ik een waterjuffer neerstrijken op de ijzerhard. Al snel stond ik er met de camera bij. Aan de wijd gespreide vleugels was in één oogopslag te zien dat het een pantserjuffer was, een houtpantserjuffer om precies te zijn. Het was een mooi exemplaar met zijn typische metallic-groene kleur …

Door de macrolens was mooi te zien dat hij aan de maaltijd zat. Wat er op het menu stond, kon ik niet direct onderscheiden. Maar ’t leek goed te smaken, want hij liet zich geenszins door mij en mijn dreigende camera storen …

“Ergens klopt hier iets niet …”

Ik weet niet of een koolmees wel eens denkt – ik denk ’t eigenlijk niet – maar gesteld dat dat wel het geval is …

Dan denkt deze juveniele koolmees waarschijnlijk: “Ergens klopt hier iets niet …”

Verse druppels, ze zijn er weer

Het klonk bijna feestelijk, toen ik vanmorgen wakker werd met het geluid van tegen het slaapkamerraam tikkende regen. “Blijf nog maar even lekker liggen, de dag is nog lang,” leken mijn benen me met enige nadruk op ‘liggen’ vermanend toe te spreken …

De roep van de eerste druppels in augustus was echter te sterk. Zodra het even zo goed als droog was, ben ik de tuin in gegaan. Het duurde niet lang, voordat er weer net wat teveel druppels vielen voor de macrofotografie. Terug in huis bleek dat niet zo erg te zijn, vrijwel geen van de foto’s die ik tijdens die eerste sessie had gemaakt kwamen wegens een gebrek aan scherpte niet door de ballotage.

Een half uurtje en een paar kopjes koffie later ben ik opnieuw de tuin in getrokken. Mijn handen stonden gelukkig net wat stabieler dan tijdens de eerste sessie. Dat leverde uiteindelijk de volgende serie op, waarbij ik weer eens op zoek ben gegaan naar de heksenbol …

Firtuele koelte út Fryslân (3)

Gistermiddag verscheen ook hier de eerste dertiger op de thermometer, daarom vandaag warm aanbevolen …


Een cool bankje op de oever van de Drait in Drachten, 2 maart 2005

Terug naar de basis

Korte tijd later kwam de vliegbasis weer in zicht …

De piloot lijnde de Dimona mooi op voor de landingsbaan, waarna we een voorbeeldig zachte landing maakten. Rustig rolden we naar de hangar waar een deel van ons gezelschap stond te wachten. Na een vlucht van 29 minuten was ik weer veilig terug op de grond …

Zoals op de foto linksonder te zien is, kon ik nog lachen toen we het eindpunt naderden. Op de middelste foto is goed te zien, dat we onderweg heel wat insecten zijn tegengekomen. Dat zullen er tegenwoordig vast minder zijn. Dat ik toch zoveel foto’s heldere foto’s heb kunnen maken, is te danken aan het schuifluikje in de kap van de cockpit op de rechter foto. Nadat ik de draagband van mijn camera goed om mijn rechterhand had gewikkeld, kon ik zonder hinderlijke vliegen en reflecties van het glas van de cockpit direct in de buitenlucht fotograferen …

Het was een bijzondere belevenis waar ik mooie herinneringen aan bewaar. En wat minstens even mooi is, ik heb er een prachtige oorkonde ter gelegenheid van mijn luchtdoop aan overgehouden.

Sindsdien heb ik niet meer gevlogen. Tot nu toe zijn we altijd gekomen waar we naar toe wilden zonder te hoeven vliegen. En ik zie dat eerlijk gezegd ook niet meer veranderen …