Ik kon het niet laten om tussen het fotograferen door ook nog even een korte video-opname van de twee ijsvogels te maken. Omdat we in de auto zaten moest ik dit uit de losse hand doen. Daarbij had ik beter vooraf even een wat comfortabelere positie kunnen zoeken, dat was de stabiliteit van het beeld ten goede gekomen. Maar goed, dat heb ik dus niet gedaan, maar met een paar ‘knipjes’ is het toch wel de moeite waard, hoop ik.
Afijn, het gaat uiteindelijk om de beleving, en die was fantastisch …
Een uur nadat we de eerste foto’s van de ijsvogel hadden gemaakt, zat er ineens weer een ijsvogel op de tak. Kijkend naar de oranje snavelbasis zou dit het vrouwtje moeten zijn (dankjewel C.) …
Ze maakte wat een onrustige indruk. Nu eens zat ze naar links te kijken, een moment later had ze zich weer razendsnel omgedraaid om naar rechts te kijken. Zo ging dat even door …
Plotseling ging ze rechtop staan en strekte ze zich volledig uit …
Toen ik wat uitzoomde, zag ik dat er op dat moment een tweede ijsvogel was verschenen. Met zijn volledig zwarte snavel was dit duidelijk het mannetje. Vervolgens leken ze samen een boeiende eenakter voor ons op te voeren. Mijn vrije interpretatie is dat mevrouw niet tevreden was, omdat hij het alweer flikte om zonder visje terug te keren. En dat stond haar duidelijk niet aan!
Maar het kan natuurlijk ook heel wat anders geweest zijn. Ik heb er in elk geval enorm van genoten, en Jetske niet minder volgens mij. Enfin, kijk maar even mee …
Aan alles komt een eind, zo ook aan deze eenakter voor twee ijsvogels. Deze tweede sessie duurde net geen vier minuten, maar wat waren het mooie en intense minuten. Dit smaakte duidelijk naar meer …
In juli 2015 heb ik in het Weinterper Skar één keer een ijsvogel kunnen fotograferen bij de dobbe, een plekje waar ik indertijd vaak kwam. Omdat de vogel te ver weg zat voor mijn toenmalige camera, bleef er op de foto’s nauwelijks meer dan een vage oranje-blauwe vlek in een struikje. Sindsdien ben ik zowel alleen als samen met Jetske diverse keren vergeefs op jacht geweest naar dat prachtige vogeltje.
Afgelopen vrijdag kreeg ik om exact 12:35 uur weer een ijsvogel voor de lens. En hoe! Plotseling zat hij daar, precies op het plekje dat Jetske van haar collega had doorgekregen …
Om het nog wat mooier te maken, brak de lucht op dat moment ook nog even open, zodat de ijsvogel een moment in het zonlicht kwam te zitten. Net als de merel eerder deze week, wendde de ijsvogel zijn blik even in mijn richting. Maar dat was dan ook voorlopig het laatste wat ik van hem zag …
Zo plotseling als hij was verschenen, was hij na amper een minuut ook weer verdwenen. En meteen dook de concurrerende visser uit de buurt weer op …
Voor zover de beperkte ruimte van de auto het toeliet, deelden Jetske en ik even een high five. Met dank aan Jetske waren dit mijn eerste acceptabele ijsvogelfoto’s. Wat is dat een prachtig vogeltje! En zo razendsnel en verrassend in het komen en gaan. Ik begreep meteen waarom dit Jetskes’ lievelingsvogel is.
Mijn dag was al goed, maar het zou nog mooier worden. Een uur later zat de ijsvogel weer op zijn plekje, en ditmaal bleef hij niet alleen …
Ons geduld werd aardig op de proef gesteld, terwijl we met onze camera’s in de aanslag zaten te wachten op de dingen die zouden komen. Gelukkig hadden we alle tijd. De zon was intussen schuil gegaan achter een grijs wolkendek en er stond een vrij kille noordelijke wind. Daarmee viel een tweede doel voor die dag automatisch af. En dat gaf ons, terwijl we gerieflijk in de auto zaten, nog wat meer tijd …
Plotseling was er actie in het water. Vanuit de schijnbaar onpeilbare diepte was ineens een aalscholver opgedoken …
Dat was niet echt waar we op zaten te wachten. In tegendeel, het was een regelrechte concurrent van hetgeen waar wij op zaten te wachten. Maar ach, het bood ons wel even wat afleiding en bezigheid …
Lang duurde de voorstelling niet. Nadat hij eens naar links en naar rechts had gekeken, schonk hij mij nog een vernietigende blik. Meteen daarna dook hij weer onder …
En wij … wij bleven wachten, want we hadden immers alle tijd …
Vrijdag stond er weer een dagje met Jetske op het programma. Nadat we drie weken geleden hadden rondgetoerd in het grensgebied van Drenthe en Overijssel, kwam mijn fotomaatje ditmaal weer naar Fryslân …
Normaal gesproken heb ik dan nog wel eens wat te zeggen over de invulling van de dag, maar deze keer had Jetske voor de verandering vooraf de locatie en het te fotograferen onderwerp al vastgesteld. Ze had namelijk van een collega een gouden tip gekregen. Ik hoefde alleen de weg maar te wijzen om er te komen …
Na een klein halfuurtje kwamen we precies uit op de gewenste locatie. Ik hoefde er gelukkig niet weer zo’n stuk voor te lopen als bij de vorige tip die Jetske had gekregen. Na een kleine herschikking van onze posities in de auto waren we er helemaal klaar voor …
Nu hoefden we slechts geduldig af te wachten en vervolgens snel en attent te reageren …
Het eerste was goed te doen, want hebben het eigenlijk altijd wel gezellig, maar het tweede viel nog niet eens mee …
Hij zat nog vrij ver weg, maar met wat zoom kon ik hem toch aardig in beeld vangen …
Gisteren zag ik de eerste lepelaar van 2022 in de Jan Durkspolder …
Het was ook zo ongeveer de enge bezienswaardigheid gisteren …
Toen ze terugkwam van de parkeerplaats was Jetske voorzien van haar kniebeschermers. Zelf gooide ik mijn viskrukje over de schouder, en zo waren we helemaal klaar voor de macrosessie waar we eigenlijk voor gekomen waren. Landgoed Dickninge staat namelijk vooral bekend om de groei en bloei van de zeldzame holwortel, eind maart – begin april …
Dickninge is een landgoed van ongeveer 75 hectare in het uiterste zuidwesten van de provincie Drenthe. Het ligt op de westelijke oever van het riviertje de Reest, dat de grens tussen Drenthe en Overijssel vormt (Google Maps). Het ruisen van een achter het struikgewas liggende vistrap in het riviertje staat garant voor een prettig achtergrondgeluid als je de landschapstuin in loopt …
De holwortel behoort tot de stinzenplanten. Dat is een groep planten die van oorsprong in een regio alleen als ingevoerde sierplantensoort voorkwam in landgoederen, boerenhoven, pastorietuinen en dergelijke. De holwortel is waarschijnlijk al zo’n 700 jaar geleden door kloosterlingen naar Dickninge gebracht, naar het klooster dat hier indertijd stond. Sindsdien heeft het plantje het landgoed centimeter voor centimeter veroverd. Ook bekendere voorjaarsbloeiers als het sneeuwklokje en het lenteklokje zijn stinzenplanten. Het woord stinzenplant (stinsenplant) komt trouwens van het Friese woord stins, dat stenen huis betekent. Er wordt een versterkt en met stenen gebouwd huis mee bedoeld. Dat waren vooral de woningen van adellijke of anderszins aanzienlijke heren, die dikwijls landgoederen bezaten …
Ik had op dat moment niet echt de rust om me op macrofotografie te concentreren. Als je echt mooie macrofoto’s van de holwortel en de er omheen vliegende hommels en bijen willen zien, dan moet je even hier bij mijn fotomaatje kijken. Omdat ik er voor het eerst was, heb ik nog wat rondgestruind om wat fragmenten van de Engelse landschapstuin te bekijken en te kieken. Ik houd wel van die kronkelende paden. Hoewel het hoogtepunt van de bloei van de holwortel al voorbij was, vond ik geheel erg mooi …
Omdat het derde bruggetje op onze route slecht begaanbaar was, besloten wij na verloop van tijd weer op onze schreden terug te keren. Jetskes’ aanbod om de auto weer op te halen en me dan weer op te pikken, sloeg ik ditmaal af. Mijn benen waren gelukkig weer net wat sterker gebleken dan bij onze vorige fotokuier. En zo lukte het om onderweg ook nog even een paar foto’s te maken van ‘huize Dickninge’. Maar verder werden we toch echt geacht niet te gaan …
Afanja's Weblog 