Stinkende politici

Gisteren werden door alle politieke partijen (op 1 na) de campagne-activiteiten tijdelijk opgeschort in verband met de dodelijke schietpartij in Utrecht. Desondanks vonden de ‘heren’ Baudet en Hiddema het gisteravond nodig om op een verkiezingsbijeenkomst van Forum voor Democratie (alleen de naam al …) over de rug van slachtoffers en nabestaanden op uiterst lage wijze zieltjes te winnen …

Samen met dit Friese veulen wil ik graag op beeldende wijze duidelijk maken wat ik van deze ratten en hun manier van politiek bedrijven vind: ze stinken! Bah …

Een gemengd boeket

Een wat onbestemd zwaar gevoel in lijf en leden overheerste vanmorgen tijdens de koffie. Desondanks begon ik in het kader van de waterschapsverkiezingen van woensdag met de uitwerking van een paar logjes over oude en nieuwe gemalen. Het nieuws over een mogelijke terroristische aanslag in een tram in Utrecht benam me aan het eind van de ochtend het beetje plezier dat ik er net in begon te krijgen …

Gistermiddag heb ik een paar foto’s gemaakt van dit gemengd boeket bloemen in Aafjes’ nieuwe vaas. Vandaag kom ik even niet verder dan het opdragen van de foto’s van dat boeket aan de slachtoffers en nabestaanden van het schietincident in Utrecht …

Ecokathedrale fotokuier 6

Wat de Ecokathedraal vooral zo mooi en spannend maakt, is het samenspel tussen de natuur en al die gestapelde bouwwerken. Dat was in de eerste 5 delen van deze serie nauwelijks te zien, omdat ze zich vooral in grijze en winterse omstandigheden afspeelden.

Deze zesde ‘Ecokathedrale fotokuier’, die ik gemaakt heb op een zonnige maandagmiddag in oktober 2006, toont de Ecokathedraal voor het eerst met wat meer kleur en fleur. Een groepje jongeren liet zich die middag in of door de Ecokathedraal inspireren tot het maken van een theaterstuk …

Volgende week zondag deel 7.

Een oogje in ’t zeil houden

Even een dutje doen kan geen kwaad.
Wat zeg ik …? Vaak is ’t zelfs lekker ontspannend en inspirerend …

Maar als je – zoals de heer slobeend – samen met je geliefde lekker in de zon ligt te dobberen, dan is het zeker in ’t voorjaar wel verstandig om af en toe even een oogje in het zeil te houden …

Duistere pas de deux

Nog één keer liep de grote zilverreiger (Ardea alba) achter zijn blauwe neef (Ardea cinerea) aan …

Nadat hij hem had ingehaald, posteerde hij zich voor de blauwe reiger. Om indruk te maken op zijn opponent, strekte hij zich in zijn volle lengte uit …

Even stonden ze oog in oog, daarna bogen ze zich naar elkaar toe. De zilverreiger leek zijn verre familielid iets te vertellen, waarbij hij met kop en snavel een noordelijke richting aanduidde … vreemd …

Lang duurde het niet, daarna schreed de zilverreiger trots voort in de richting waar hij in eerste instantie vandaan was gekomen. Alsof er niets gebeurd was, hervatten de ganzen in de directe omgeving graaswerkzaamheden …

En de blauwe reiger …? Die sukkelde een eind in westelijke richting. Daar zag ik hem nog net een aanloopje nemen, waarna hij met een groep ganzen in noordelijke richting uit zicht verdween …

Toch wel enigszins verbijsterd bleef ik achter. Waar had ik nou de afgelopen 20 minuten naar zitten kijken …?

Hmmmm … misschien toch nog maar eens vanaf het begin terugkijken om het verhaaltje zelf in te vullen en de plaatjes verder in te kleuren … 😉

De strijd ontbrandt

Zodra ze elkaar aan het eind van deel 1 van deze historie in het vizier kregen, stonden de beide reigers even roerloos tegenover elkaar. Dan nam de grote zilverreiger een besluit. Hij had honger en dus vervolgde hij zijn jachtpad op zoek naar een versnapering moedig in westelijke richting. Alsof hij hem niet zag staan, passeerde hij de blauwe reiger. Op de achtergrond keken twee kolganzen elkaar eens aan, hoe zou dit verder gaan …?

Soeverein stapte de grote zilverreiger verder in de al eerder gekozen richting …

Dat liet de blauwe reiger toch echt niet over zijn kant gaan. Hij voelde zich behoorlijk in zijn kuif gepikt door de verwaande witte kwast, die zijn jachtterrein wel even over dacht te kunnen nemen …

Fluks zette de blauwe reiger een sprintje in. Met grote stappen snelde hij de zilverreiger voorbij. Enige meters verderop minderde hij vaart, waarna hij alsof er niets was gebeurd rustig voortstappend weer scherp rondkijkend op zoek ging naar voedsel. Daar was het tenslotte allemaal om begonnen …

De blauwe reiger leek als winnaar het strijdperk te zullen verlaten …

De zilverreiger had het nakijken, maar de gang van zaken zinde hem niet …

– wordt nog één keer vervolgd –

Ardea alba versus Ardea cinerea

Op één van die mooie februaridagen stapte een grote zilverreiger (Ardea alba) parmantig als altijd door een weiland in de buurt van Goëngahuizen. Regelmatig speurde hij de bodem af om te zien of er nog wat lekkers te halen was …

Hij was er allerminst alleen, want het weiland was verder goed gevuld met enkele honderden ganzen, in dit geval waren dat voornamelijk kolganzen. De reiger vond het prima want zij vormden geen bedreiging of concurrentie …

Plotseling hield de grote sierlijke vogel halt. Wat hij ginds zag naderen, veranderde de situatie toch wel enigszins …

Niets vermoedend en zich van geen kwaad bewust kwam vanuit tegenovergestelde richting een blauwe reiger (Ardea cinerea) dichterbij. Ook hij speurde de weidegrond af naar een smakelijk hapje …

Op zijn beurt bleef ook hij enige tijd stokstijf staan op het moment dat hij zijn witte tegenvoeter in het oog kreeg …

– wordt vervolgd –