Aan het eind van een veelal stormachtige week, waarin buien me de meeste dagen binnen hielden, heb ik zaterdagmiddag nog even een ritje en een fotokuiertje gemaakt in de buurt van Earnewâld …
Tussen Garyp en Earnewâld zag ik een paar fazanten, die samen parmantig door een weiland paradeerden …
Het fraai gekleurde en glanzende verendek van de beide haantjes was een lust voor het oog in het zonnige weiland …
Hopelijk houden ze zich de komende dagen wat schuil, want ze lijken me in deze tijd van het jaar een geliefd doel voor jagers …
“Hé.., de achtergrond van ‘Wat een waar man!’ 🙂 Ik heb de aflevering net nog weer een keer bekeken, Afanja voor z’n weblog aan het werk, het blijft leuk!” Dat was de reactie van boerin Hendrika bij het zien van de foto’s van het Witte Meer, die ik hier afgelopen donderdag liet zien. Die herinnering had ik woensdag ter plekke ook al met mijn fotomaatje gedeeld, en daar voegde ik er nog een tot dusver onbekend gebleven detail aan toe …
Hendrika verwees met haar opmerking naar een programma van Omrop Fryslân TV, waarin ondergetekende in oktober 2007 werd geportretteerd. Weerman Piet Paulusma had indertijd een wekelijks programma getiteld ‘Wat in waar man’ (Wat een weer man). In dat programma werd het weer gecombineerd met een fotowedstrijd. Dat was natuurlijk net wat voor mij, en nadat ik in één van de afleveringen als weekwinnaar uit de bus kwam, kreeg ik de vraag voorgelegd of er voor het programma een portret van mij gemaakt mocht worden …
En zo ging ik op 7 oktober 2007 op pad met een cameraman en een verslaggever van Omrop Fryslân TV. Nadat we bij ons thuis koffie hadden gedronken en er in huis en tuin wat opnamen waren gemaakt, nam ik de mannen mee naar een mooie oude beukenlaan bij Olterterp …
Omdat ik me ook toen al bezighield met macrofotografie, leek dat me een goed plekje om te beginnen vanwege de herfstkleuren en de paddenstoelen die er groeiden. Indertijd was het laag-bij-de-grondse fotowerk nog tamelijk favoriet, omdat ik toen nog een stuk makkelijker door de knieën ging (en vooral ook weer kon opstaan) dan tegenwoordig …
Indertijd maakte ik dan ook aanzienlijk meer foto’s van paddenstoelen dan heden ten dage, want de MS blijft gestaag zijn slopende werk aan mijn lijf voortzetten. De cameraman van de Omrop had er met zijn loodzware camera ook nog geen probleem mee om even diep af te dalen voor een close-up …
Voor een tweede buitenset stelde ik voor om nog even naar het iets verder gelegen Witte Meer te gaan. Nadat ik daar nog het een en ander had verteld over mijn dagelijkse doen en laten, maakte de cameraman nog een laatste shot van het wateroppervlak. En nu kom ik toe aan het nog niet eerder vertelde deel van deze kleine geschiedenis …
Bij mij sloeg op dat moment de vermoeidheid toe, dat was overigens niet zo verwonderlijk, want we waren intussen ook al ruim twee uur bezig geweest. Om vooral mijn benen even wat rust te geven, besloot ik even op één van de balken te gaan zitten, die daar ’s winters aan de rand van de ijsbaan als bankjes dienen t.b.v. het aanbinden en weer losmaken van de schaatsen. Met een korte droge krak brak het uiteinde van de balk af, waarna ik met de benen in de lucht achterover op mijn rug viel. De balk bleek compleet verrot te zijn …
Bij dat alles had ik alle geluk van de wereld. Om te beginnen was het niet erg nat achter het bankje, zodat de schade beperkt bleef tot een nat zitvlak en een paar natte ellebogen. Maar belangrijker nog: de cameraman was op het bewuste moment nog volledig geconcentreerd op zijn shot van het Witte Meer. Lachend keek hij op van zijn camera, toen hij mij zag liggen: “Ooh, wat jammer dat ik dat beeld gemist heb … dat zou een fantastische blooper geweest zijn … ;-)” Daarna schoten beide mannen me overigens keurig te hulp om overeind te krabbelen, waarna we er met zijn drieën nog even hartelijk om hebben gelachen …
Ook verder liep het verhaal goed af. Aafje en ik werden samen met andere deelnemers uitgenodigd voor de prijsuitreiking van de fotowedstrijd op vrijdag 14 december en voor het bijwonen van het live tv-programma ‘Faktor Freed’. Daarna was het nog lang gezellig in de kroeg van Omrop Fryslân …
De hoofdprijs van de fotowedstrijd ging aan mijn neus voorbij, maar met een eervolle tweede plaats voor de onderstaande foto, getiteld “Kleurenexplosie op de grijze dag” was ik dik tevreden …
En dan tot slot nog even het 6 minuten durende portret dat een paar weken later werd uitgezonden in het programma ‘Wat in waar man” …
Uitzonderlijk zacht, droog en zonnig, daarmee is de herfst van 2014 in enkele woorden duidelijk omschreven. In navolging van vrijwel alle voorgaande maanden dit jaar, waren ook de maanden september, oktober en november aanzienlijk warmer dan normaal. In september heb ik in ons tuintje 21 warme dagen (maximumtemperatuur 20,0°C of hoger) geteld en 3 zomerse dagen (maximumtemperatuur 25,0°C of hoger). Ook in oktober heb ik nog 3 warme dagen kunnen noteren …
(de kleine foto’s in dit artikel kunnen worden vergroot door erop te klikken)
herfstblad in de Ecokathedraal
Goëngahuistersloot
reeën in de Jan Durkspolder
Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje in de herfst van 2014 uit op 12,1 ºC, tegen een langjarig gemiddelde van 9,8 ºC over de periode 1971-2000. Daarmee was de herfst in ons tuintje dus 2,3 ºC warmer dan normaal. Bij het KNMI in De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur uit op 12,4 °C tegen 10,6 °C normaal. De herfst van 2014 was daarmee de op één na zachtste sinds het begin van de regelmatige waarnemingen in 1706 …
De eerste nachtvorst heb ik pas op 21 november kunnen noteren, toen daalde de temperatuur even tot -1,4 °C. De rest van de maand bleef de temperatuur boven het vriespunt steken. Bij het KNMI in De Bilt daalde de temperatuur pas op 25 november onder het vriespunt. Normaal telt de herfst in De Bilt zeven vorstdagen (minimumtemperatuur lager dan 0,0 °C) …
paddenstoel bij de Merskenheide
koeien in de mist
spreeuwenzwerm bij zonsondergang
De herfst van 2014 was ook uitzonderlijk droog. Met 101 mm viel er in ons tuintje minder dan de helft van de neerslag die er normaal in de herfst valt (ca. 231 mm). Ook landelijk was de herfst erg droog, gemiddeld viel er over het land 136 mm regen tegen een langjarig gemiddelde van 243 mm …
Een zonnemeter heb ik nog steeds niet, maar als het KNMI tot de conclusie komt dat de herfst met gemiddeld over het land 376 uren zonneschijn, tegen een langjarig gemiddelde van 320 uren, zeer zonnig was, dan geloof ik dat meteen. Dat beeld kan ik hooguit bevestigen door te kijken naar het aantal vlinders, libellen en vliegen dat nog tot begin december actief was …
ven in het Weinterper Skar
bont zandoogje
heidelibel
Intussen is de winter grijs en nat uit de startblokken gekomen. Wat mij betreft mag het echt gaan winteren met sneeuw en ijs, zodat we langzaam maar zeker in de kerstsfeer komen. Daar ziet het echter geenszins naar uit. Veel meer dan een enkel graadje nachtvorst lijkt er voor de rest van het jaar niet meer in te zitten, zodat we een groene Kerst tegemoet lijken te gaan.
Het weer vliegt alle kanten op deze week. Nadat we gisteren buien hadden met af en toe een klap onweer, hagel en prachtige regenbogen, was het vanmorgen mooi helder winterweer. In de loop van de middag werd het hier en daar mistig en kwam er opnieuw bewolking opzetten. en vanaf morgen lijken we diep de herfst in te duiken met storm en regen …
Het ondergelopen land bij de Hooidammen ten westen van Drachten is een plek waar over het algemeen al heel snel op natuurijs geschaatst kan worden. Hoewel het hier in de afgelopen nacht een paar graden heeft gevroren, en er hier en daar een dun vliesje ijs op het water ligt, is er van echte ijsvorming nog geen sprake. Voorlopig hebben de eenden hier nog vrij spel …
Als we vanaf vanavond weer onder een westelijke straalstroom liggen, zal dat ook nog wel even zo blijven, want dan lijkt de winter nog ver weg. Zoals de kaarten er nu bij liggen gaan we een groene Kerst tegemoet en kunnen de schaatsen de rest van het jaar nog wel in het vet blijven …
Eigenlijk had ik me donderdagmiddag voorgenomen om even een fotokuiertje te maken naar de vogelkijkhut aan de zuidelijk plas in de Jan Durkspolder, maar daar kwam ik niet aan toe. Terwijl ik over de Geau in de richting van de vogelkijkhut reed, zag ik een grote zilverreiger aan de rand van de plas neerstrijken …
Nadat ik de auto in de berm had laten uitrollen, zag ik hoe de grote witte vogel op gracieuze wijze tussen de beplanting door schreed …
Een stukje verderop stonden twee aalscholvers op een paar paaltjes. Met gespreide vleugels trachtten ze hun veren te drogen …
En zo had ik – zonder dat ik er al teveel voor hoefde te doen – ineens een mooi zicht over de zuidelijke plas in de Jan Durkspolder met een grote zilverreiger en twee aalscholvers. De windmotor aan de andere kant van de plas maakte het beeld compleet …
Terwijl ik vorige week vrijdagmiddag een ommetje maakte in de Jan Durkspolder, zag ik een sprong reeën in een weiland. De omgeving nauwlettend in de gaten houdend, liepen de vijf geiten al grazend door het weiland. De bok lag een stukje verderop aan de rand van het weiland, van waar hij een goed uitzicht had op het doen en laten van de dames …
Afanja's Weblog 