De zuidelijke aanvliegroute

De meest gunstige aanvliegroute naar het merelnest, is voor mij de zuidelijke route. Tot gistermiddag werd mijn zichtlijn hier geblokkeerd door een yucca. Er was maar weinig voornodig om die een stukje naar links te verplaatsen …

Daardoor heb ik nu vanaf het terras vrij zicht op de schuttingdeur. Daar maken de merels vaak even een tussenlanding om te kunnen bekijken of de kust veilig is. Zodra dat het geval blijkt te zijn, maken ze een korte duikvlucht in de richting van de pergola …

Daar wordt heftig bijgestuurd om naar het nest in de klimop rond de pergola te kunnen klimmen. Deze serie, die ik gistermiddag heb gemaakt, komt in de buurt van wat ik hoopte te kunnen fotograferen …

Als pa merel thuis komt

De benenwagen vertoont nog haperingen, maar zo lang het droog is, vermaak ik me prima met de merels in de tuin. Het is een vermaak om te zien hoe de merels hun nest via verschillende aanvliegroutes naderen. Als pa merel via de oostelijke route thuis komt, maakt hij eerst een tussenlanding op de heidemat, die daar de afscheiding met de tuin van de buurvrouw vormt …

Nadat hij zijn komst heeft aangekondigd, verlaat moeder de vrouw het nest. We zien haar op de onderstaande foto’s nog net uit beeld vliegen. Daarna duikt pa merel met zijn snavel vol vette, kronkelende wormen naar de luid piepende jongen in het nest …

Voedseltransporten in de tuin

Nadat ik vanmorgen een ritje had gemaakt met o.a. een tussenstop voor een fotokuiertje bij de Leijen, heb ik vanmiddag enige tijd lekker in de zon op het terras gezeten. Aan rust kwam ik niet toe, want het was er druk. Pa en ma merel vlogen af en aan, want ze hebben weer een clubje af en toe luid piepende kuikens in hun nest in de pergola. Tussendoor liet ook het roodborstje zich nog even zien bij de schaal achter in de tuin …

Het was een prachtige eerste voorjaarsdag, waarbij het kwik op het terras steeg tot ruim 16°C.

Terug naar de Mieden

Vrijdag scheen hier voor het eerst vorige week de zon. Dat was voldoende reden om na de koffie voor het eerst dit jaar een ritje te maken naar de Surhuizumermieden

Ter plekke kon ik de auto zo in de berm zetten, dat ik het linker zijraampje naar beneden kon laten glijden zonder dat de koude wind naar binnen blies …

Het was er nog rustig. Op een paar stroken droge grond in het plasdrasland zaten wat groepjes kieviten. Wat dichterbij zwommen een paar meerkoeten en een kuifeend …

In een plas wat verderop vlogen een paar bergeenden elkaar in de veren. Grutto’s waren er in velden noch wegen te zien, daarom ben ik na enige tijd doorgereden naar een tweede locatie in de buurt …

Op die tweede locatie was ik de enige, zodat ik ook daar de auto gunstig kon parkeren met het oog op een goed zichtveld en geen last van de wind. Daarna begon het wachten, maar dat werd na een half uurtje beloond met o.a. de onderstaande foto van een ijsvogel. Mijn dag kon niet meer stuk …

Een goudvink in de tuin

Vorige week vrijdagochtend zag ik een goudvink in de hazelaar zitten. Hoe voorzichtig ik ook met de camera naar buiten liep, hij vloog er helaas meteen vandoor. Sindsdien had ik hem nog wel een paar maal gehoord, maar ik kon hem nergens gewaarworden. Nee, dat zeg ik verkeerd, Merlin Bird ID had hem nog een paar keer gehoord, want zelf kende ik het geluid van de goudvink nog niet …

Vanmorgen koos ik even na tienen een andere positie in de tuin. Nog maar nauwelijks had ik de telefoon met Merlin Bird ID aan naast me neergelegd of ik zag en hoorde de Eurasian Bullfinch of Goudvink in de app verschijnen. Met deze hulp lukte het me al snel om hem te vinden. Hij zat tussen de eerste bloesem en uitbottende bladknoppen in de prunus …

En zo hadden we toch nog wat kleur in de tuin op deze derde grijze dag op rij.

Smienten in de vlucht

De plas rond de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder lag afgelopen week voor een groot deel weer vol met smienten, die zich zachtjes met wind en deining lieten meevoeren van zuid naar noord …

Wanneer ze te ver naar het noorden waren afgedreven, vloog er aan de oostkant van de grote vogelkijkhut zo nu en dan een groepje smienten op om aan de zuidkant van de plas weer neer te strijken …

Passage van ’n Canadese gans

Het was opnieuw een grijze week, die maar weinig interessante fotomomenten heeft opgeleverd. Woensdag heb ik na een ritje door de omgeving een half uurtje in de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder gezeten. Vogels genoeg, maar ze bleven allemaal op (te) grote afstand …

Daarom heb ik gisteren eens positie gekozen bij het Noordergemaal aan de Bûtendiken tussen Smalle Ee en De Veenhoop. Daar vlogen op afstand o.a. grote groepen ganzen rond, maar er was ook een grote Canadese gans die in zijn uppie vlak langs me kwam vliegen …

Ik sluit af met een filmpje van Wetterskip Fryslân over het Noordergemaal en de omgeving van It Krûme Gat en Petgatten de Feanhoop