Zodra Pepijn ’s ochtends zijn ogen heeft geopend, begint hij enthousiast over van alles en nog wat te kwebbelen en te babbelen, en daar houdt hij pas mee op als hij ’s avonds in bed zijn oogjes weer heeft gesloten. Terwijl we zaterdagochtend op het terras koffie zaten te drinken, schoof hij gezellig bij ons aan …

Vorig jaar maakte Pepijn hier op “de Merelhof” kennis met het boerenleven en stond hij zich te vergapen aan de tractor die op het land aan het werk was. Ditmaal werd er niet op het land gewerkt, maar hij hoorde en telde elke tractor die er in de omgeving te horen was. En wanneer in de verte of dichterbij eens het geloei van een koe klonk, dan volgde er vast een imitatie met een glimlach …

En dan is er onontkoombaar ineens het moment waarop het gebabbel voor korte of langere tijd stilvalt en Pepijn zich volledig richt op zijn speelgoed. Met zijn altijd en overal voor handen zijnde rijdend materieel gaat hij vervolgens al babbelend weer helemaal op in zijn eigen fantasiewereldje …

Het viel enkele lezers van het eerste uur gisteren al op: kleine kinderen worden groot, en dat geldt zeker voor Tijmen. Tijmen is een echte lezer, in het weekend op “de Merelhof” werkte hij zich met veel plezier door de laatste bladzijden van deel 3 van Harry Potter heen. Voorwaar niet slecht voor een achtjarige, lijkt me …

Maar Tijmen lijkt ook een een steeds grotere bewegingsdrang te krijgen. Nadat ik zaterdag naar beste kunnen nog even een balletje had getrapt met hem en Pepijn, was het met mijn sportieve prestaties wel gedaan voor de rest van het weekend …

Gelukkig was papa Nils zondagmiddag bereid om aan te treden als sparringpartner bij Tijmens nieuwste sport: tennis. En zo kon ik me nog weer even zonder al teveel inspanning uitleven op de fotografie …