Van voorgaande bezoeken aan ‘de Merelhof’ wisten we dat er regelmatig een koppel koeien graast op het weiland achter ‘de Schaapskooi’, die waren er ook dit jaar weer …
Vorig weekend liepen er in het weilandje aan de voorkant van het landgoed voor het eerst schapen …
Toen we na ons bezoekje aan de hunebedden rond vijf uur ’s middags terugkeerden op ‘de Merelhof’, lagen die schapen daar nog lekker in het laatste zonlicht …
Kleine vliegjes die boven de weide en de schapen rond dartelden, lichtten mooi op in het laatste zonlicht …
Het schaap met nr. 13 viel me vooral op door haar buitengewoon mooie wimpers …
We zouden ons vorig weekend ongetwijfeld ook bij minder mooi weer prima vermaakt hebben op ‘de Merelhof’, maar het zonnige najaarsweer vormde hier toch wel het toefje slagroom op de taart …
De oprijlaan van ‘de Merelhof’ ziet er mooi uit met de beginnende herfstkleuren in het najaarszonnetje …
De lijsterbessen vinden gretig aftrek bij diverse vogels, en ook vliegjes lijken er niet vies van te zijn …
Het goed geoutilleerde huis ‘de Schaapskooi’ badend in het toen nog gerieflijke najaarszonnetje te midden van de beginnende herfsttinten …
Achteraf bekeken was het natuurlijk een belachelijk idee om te denken dat ik in het afgelopen weekend mijn netten zou kunnen drogen. We gingen tenslotte met kinderen en kleinkinderen een weekendje naar “de Merelhof” bij Ruinen om de bloemetjes eens voorzichtig buiten te zetten …
En daar hadden we een goede reden voor, het leek Aafje namelijk een goed idee om haar 60e verjaardag daar in kleine kring te vieren. Nils verraste ons met een prachtige taart met roosjes voor Aafje en zonnebloemen voor mij …
De taart was niet alleen mooi, hij was ook erg lekker. Tijmen liet het zich dan ook goed smaken …
Ook Pepijn wist wel raad met de taart, en ook een glaasje fris ging er goed in …
Het regende pijpenstelen toen we vrijdag 27 december op weg gingen naar landgoed ‘de Merelhof‘ bij het Drentse Ruinen om daar de jaarwisseling en nog het een en ander te vieren. Toen we dit tripje in juni planden, hadden we gehoopt op winterse omstandigheden, maar dat zat er helaas niet in, het was bar herfstweer …
Mijn vermanende woorden dat pijpenstelen toch echt niet mocht, omdat dat diefstal was, leken zowaar enig effect te sorteren, want toen we een uurtje later het landgoed op draaiden, was de lucht al een stuk opgeklaard …
Nadat de bagage was uitgepakt, hebben we de rest van die dag en de daarop volgende zaterdag weinig anders gedaan dan wat rondklungelen. Aafje heeft zaterdag nog een wandeling gemaakt, maar ik was daar nog steeds te moe voor. Ik heb me vooral uitgeleefd met vuurtje stoken in de open haard …
De zondag bracht gelukkig veel beter weer dan verwacht, zodat ik ’s ochtends tijdens een fotokuiertje over het landgoed even kon genieten van de koeien die in een weiland naast ‘de Schaapskooi ‘lekker in het zonnetje stonden te grazen …
’s Middags kregen we bezoek, waarbij Aafje een mooi cadeau mocht uitpakken …
Nadat we de zon hadden zien verdwijnen achter het boerderijtje van de buren, schotelde Aafje ons en een viertal vrienden een heerlijk etentje voor. Het was, omdat de volgende dag voor onze bezoekers de dagelijkse plicht weer zou roepen, anders was het die avond waarschijnlijk nog lang gezellig geweest op ‘de Merelhof’ …
Voor Aafje en mij bleef het nog gezellig tot gisterochtend. Hoewel de vermoeidheid die me al sinds half december plaagt op dat moment nog niet over was, zat deze korte vakantie er alweer op. Ik zal daar binnenkort nog wel eens op terugkomen. Hoe en wanneer ik dat zal doen, weet ik nog niet. Vanwege die nog steeds voortslepende vermoeidheid, zal ik het ook de komende tijd nog wat rustig aan doen met bloggen.
Sinds vanmiddag weet ik in elk geval waar die vermoeidheid vandaan komt, de gevoelsstoornis in mijn halsstreek heeft intussen de kop weer opgestoken. Daar was waarschijnlijk het wachten op. De ervaring heeft me de afgelopen jaren geleerd, dat mijn lijf zijn balans pas weer zal hervinden als die gevoelsstoornis weer even is uitgewoekerd. Kortom: het is weer een kwestie van ‘rekken en d’r bij blijven …’
Nadat we twee weken geleden een weekendje in Brabant zaten met vakantievrienden, zaten we afgelopen weekend voor het vierde jaar op rij een weekendje met kinderen en kleinkinderen op landgoed ‘de Merelhof’ bij Ruinen in Drenthe …
Daar hadden we net als voorgaande jaren de beschikking over het riante vakantiehuis ‘de Schaapskooi’ …
Het begon vrijdagavond nog rustig met een lekker en gezellig etentje …
Tijmen trok zich regelmatig even met een boekje terug in een hoekje …
Maar toen ik zaterdagochtend naar buiten stapte en Pepijn tijgerend op me af zag komen, terwijl hij vroeg: “Wil jij met mij stoeien, pake …?”
Toen wist ik ‘Dit wordt een pittig weekend …’
En dat werd het ook, maar ondanks de vermoeienis werd het toch vooral weer een gezellig weekend. De komende dagen eerst maar weer even rustig bijtanken … 🙂
