Van voorgaande bezoeken aan ‘de Merelhof’ wisten we dat er regelmatig een koppel koeien graast op het weiland achter ‘de Schaapskooi’, die waren er ook dit jaar weer …
Vorig weekend liepen er in het weilandje aan de voorkant van het landgoed voor het eerst schapen …
Toen we na ons bezoekje aan de hunebedden rond vijf uur ’s middags terugkeerden op ‘de Merelhof’, lagen die schapen daar nog lekker in het laatste zonlicht …
Kleine vliegjes die boven de weide en de schapen rond dartelden, lichtten mooi op in het laatste zonlicht …
Het schaap met nr. 13 viel me vooral op door haar buitengewoon mooie wimpers …
We zouden ons vorig weekend ongetwijfeld ook bij minder mooi weer prima vermaakt hebben op ‘de Merelhof’, maar het zonnige najaarsweer vormde hier toch wel het toefje slagroom op de taart …
De oprijlaan van ‘de Merelhof’ ziet er mooi uit met de beginnende herfstkleuren in het najaarszonnetje …
De lijsterbessen vinden gretig aftrek bij diverse vogels, en ook vliegjes lijken er niet vies van te zijn …
Het goed geoutilleerde huis ‘de Schaapskooi’ badend in het toen nog gerieflijke najaarszonnetje te midden van de beginnende herfsttinten …
Zodra Pepijn ’s ochtends zijn ogen heeft geopend, begint hij enthousiast over van alles en nog wat te kwebbelen en te babbelen, en daar houdt hij pas mee op als hij ’s avonds in bed zijn oogjes weer heeft gesloten. Terwijl we zaterdagochtend op het terras koffie zaten te drinken, schoof hij gezellig bij ons aan …
Vorig jaar maakte Pepijn hier op “de Merelhof” kennis met het boerenleven en stond hij zich te vergapen aan de tractor die op het land aan het werk was. Ditmaal werd er niet op het land gewerkt, maar hij hoorde en telde elke tractor die er in de omgeving te horen was. En wanneer in de verte of dichterbij eens het geloei van een koe klonk, dan volgde er vast een imitatie met een glimlach …
En dan is er onontkoombaar ineens het moment waarop het gebabbel voor korte of langere tijd stilvalt en Pepijn zich volledig richt op zijn speelgoed. Met zijn altijd en overal voor handen zijnde rijdend materieel gaat hij vervolgens al babbelend weer helemaal op in zijn eigen fantasiewereldje …
Het viel enkele lezers van het eerste uur gisteren al op: kleine kinderen worden groot, en dat geldt zeker voor Tijmen. Tijmen is een echte lezer, in het weekend op “de Merelhof” werkte hij zich met veel plezier door de laatste bladzijden van deel 3 van Harry Potter heen. Voorwaar niet slecht voor een achtjarige, lijkt me …
Maar Tijmen lijkt ook een een steeds grotere bewegingsdrang te krijgen. Nadat ik zaterdag naar beste kunnen nog even een balletje had getrapt met hem en Pepijn, was het met mijn sportieve prestaties wel gedaan voor de rest van het weekend …
Gelukkig was papa Nils zondagmiddag bereid om aan te treden als sparringpartner bij Tijmens nieuwste sport: tennis. En zo kon ik me nog weer even zonder al teveel inspanning uitleven op de fotografie …
Achteraf bekeken was het natuurlijk een belachelijk idee om te denken dat ik in het afgelopen weekend mijn netten zou kunnen drogen. We gingen tenslotte met kinderen en kleinkinderen een weekendje naar “de Merelhof” bij Ruinen om de bloemetjes eens voorzichtig buiten te zetten …
En daar hadden we een goede reden voor, het leek Aafje namelijk een goed idee om haar 60e verjaardag daar in kleine kring te vieren. Nils verraste ons met een prachtige taart met roosjes voor Aafje en zonnebloemen voor mij …
De taart was niet alleen mooi, hij was ook erg lekker. Tijmen liet het zich dan ook goed smaken …
Ook Pepijn wist wel raad met de taart, en ook een glaasje fris ging er goed in …
Het regende pijpenstelen toen we vrijdag 27 december op weg gingen naar landgoed ‘de Merelhof‘ bij het Drentse Ruinen om daar de jaarwisseling en nog het een en ander te vieren. Toen we dit tripje in juni planden, hadden we gehoopt op winterse omstandigheden, maar dat zat er helaas niet in, het was bar herfstweer …
Mijn vermanende woorden dat pijpenstelen toch echt niet mocht, omdat dat diefstal was, leken zowaar enig effect te sorteren, want toen we een uurtje later het landgoed op draaiden, was de lucht al een stuk opgeklaard …
Nadat de bagage was uitgepakt, hebben we de rest van die dag en de daarop volgende zaterdag weinig anders gedaan dan wat rondklungelen. Aafje heeft zaterdag nog een wandeling gemaakt, maar ik was daar nog steeds te moe voor. Ik heb me vooral uitgeleefd met vuurtje stoken in de open haard …
De zondag bracht gelukkig veel beter weer dan verwacht, zodat ik ’s ochtends tijdens een fotokuiertje over het landgoed even kon genieten van de koeien die in een weiland naast ‘de Schaapskooi ‘lekker in het zonnetje stonden te grazen …
’s Middags kregen we bezoek, waarbij Aafje een mooi cadeau mocht uitpakken …
Nadat we de zon hadden zien verdwijnen achter het boerderijtje van de buren, schotelde Aafje ons en een viertal vrienden een heerlijk etentje voor. Het was, omdat de volgende dag voor onze bezoekers de dagelijkse plicht weer zou roepen, anders was het die avond waarschijnlijk nog lang gezellig geweest op ‘de Merelhof’ …
Voor Aafje en mij bleef het nog gezellig tot gisterochtend. Hoewel de vermoeidheid die me al sinds half december plaagt op dat moment nog niet over was, zat deze korte vakantie er alweer op. Ik zal daar binnenkort nog wel eens op terugkomen. Hoe en wanneer ik dat zal doen, weet ik nog niet. Vanwege die nog steeds voortslepende vermoeidheid, zal ik het ook de komende tijd nog wat rustig aan doen met bloggen.
Sinds vanmiddag weet ik in elk geval waar die vermoeidheid vandaan komt, de gevoelsstoornis in mijn halsstreek heeft intussen de kop weer opgestoken. Daar was waarschijnlijk het wachten op. De ervaring heeft me de afgelopen jaren geleerd, dat mijn lijf zijn balans pas weer zal hervinden als die gevoelsstoornis weer even is uitgewoekerd. Kortom: het is weer een kwestie van ‘rekken en d’r bij blijven …’
