In het Groene Hart worden zwanen massaal afgeschoten (let op: schokkende beelden!), maar in Fryslân kunnen ze zich gelukkig nog steeds veilig wanen …
Dit viertal – buiten beeld stond nog een zwaan – trof ik rustig grazend in de wei en lekker dobberend in een boerensloot ten westen van Drachten aan …
Gisteren hebben we voor het eerst sinds lange tijd weer eens een paar uurtjes in het ziekenhuis doorgebracht. Niet dat er direct iets ernstigs aan de hand was, maar er stonden wel een paar serieuze gesprekken op de agenda met wat sinds enige tijd mijn ms-verpleegkundige en neuroloog zijn …
Afgelopen week had ik me op beide gesprekken terdege voorbereid, zoals ik dat ook in mijn arbeidzame leven gewend was. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen, want we hebben in beide gesprekken datgene bereikt wat we voor ogen hadden …
Tussen beide gesprekken door werd mijn aandacht getrokken door de verlichting in de leuningen van het trappenhuis op de afdeling. Ik kon het niet laten om daar in het voorbij gaan even een paar plaatjes van te schieten …
Tijdens mijn ritjes over het Friese platteland kom ik regelmatig over de Alle Om Slachte, een smalle landweg tussen Oudega en Earnewâld …
Bij de S-bocht in die weg staan vrijwel altijd een paar pony’s in de wei. Als de gelegenheid zich voordoet, en dat is vooral bij mooi weer, stop ik daar wel eens even om een praatje te maken. Dan heb ik tenminste toch even wat aanspraak …
De pony’s lijken dat over het algemeen ook wel gezellig te vinden, want zodra je bij het hek staat, komen ze meestal al snel naar je toe. Zodra duidelijk is, dat ik alleen maar praatjes te bieden heb en geen voer, wenden de dieren zich al gauw weer tot elkaar alsof ze willen zeggen: “Och heden, it is dy praatsjesmakker wer … en wer gjin fretten by him fansels …” Waarna ze hun heil weer elders in het weiland zoeken …
Omdat er weinig vaart zat ik het bergingswerk bij de gaslocatie, heb ik tussendoor maar even een rondje gereden ten noordoosten van Earnewâld …
Vlakbij de plek waar ’s ochtends op de Bolderen een blauwe reiger doodgemoedereerd over de weg kuierde, spotte ik ditmaal een grote zilverreiger …
Ik was net op tijd om vast te kunnen leggen dat hij een hapje wegwerkte, zo te zien was het een mol, maar het kan ook een vette muis geweest zijn …
Kijkend naar de manier waarop hij even later zijn weg vervolgde, zag het er naar uit dat zijn honger nog niet was gestild. Dat heb ik echter niet meer afgewacht …
Nadat de blauwe reiger eindelijk ruimte voor me had gemaakt, vervolgde ik mijn weg in de richting van de Earnewarre en de Dominee Bolleman van der Veenweg ten noorden van Earnewâld. Daar had ik kort van tevoren een grote bergingstruck van de fa. Broekhuizen naar toe zien rijden, wellicht dat daar wat te beleven en te fotograferen was …
Eenmaal ter plekke was al snel duidelijk dat een chauffeur van de fa. Reym het spoor even bijster was geraakt bij een kleine gaslocatie, die daar midden in een weiland ligt. Zijn zware truck was met de linkerwielen naast de rijplaten terechtgekomen, er zat geen beweging meer in …
Er werd wat gekeken, er werd wat gegraven en gerekend … Uiteindelijk leek men tot de conclusie te komen dat de bergingstruck het in zijn eentje niet zou redden zonder de truck van Reym uit elkaar te trekken. Daarom werd na enige tijd besloten om een mobiele kraan en een vrachtwagen met extra rijplaten te laten komen. Dat duurde mij allemaal wat te lang, daarom heb ik tussendoor maar even een ritje gemaakt, waarbij ik nog een lunchende zilverreiger kon kieken. Toen ik ruim een half uur later terugkwam, werd de bergingstruck via de vers aangerukte rijplaten achter de gestrande truck gezet en de mobiele kraan werd aan de voorzijde gezet. Met vereende kracht werd de truck van Reym bevrijdt, waarna hij tegen half drie ’s middags op eigen kracht het weiland kon verlaten …
In een tempo en met een souplesse dat sterk aan mijn eigen manier van voortbewegen deed denken, stak deze blauwe reiger vorige week dinsdag uiterst bedaard stapje voor stapje de weg De Bolderen bij Earnewâld over …
Zoals aan de buitenkant al te zien is, is Museum Belvédère een langwerpig en tamelijk smal gebouw. Gezien vanaf de ingang van het gebouw is de linkervleugel beschikbaar voor wisselende exposities, daar nemen we nu even een kijkje …
Gerrit Benner (1897-1981) was één de belangrijkste naoorlogse Nederlandse schilders van met name het Friese landschap. Hij kan gezien worden als een grondlegger van het Noordelijke expressionisme. Het werk van Benner is nooit volledig abstract geworden, de elementen van het landschap en zelfs de dieren in het land bleven herkenbaar. In zijn latere schilderjaren is hij meer naar de figuratie terug gegaan, zoals met zijn vele motieven van ‘koeien in de wei’ …
En dan tot slot nog even dit: het heeft geen zin om nu meteen naar de Belvédère te gaan om al die doeken van Benner van dichtbij te bekijken, want deze expositie was van 4 oktober 2014 t/m 1 maart 2015.
Afanja's Weblog 