Ruim voordat we de werkplek van de rietsnijders hebben bereikt, zijn we al gespot door Rena, de hond van één van de mannen …
Niet gehinderd door de rookslierten, blijft ze ons – waaks blaffend – attent volgen …
Rena heeft intussen Jetske herkend, waarna een hartelijke begroeting volgt …
Het was een onverwacht pittige wandeling om over het nog licht berijpte, maar knap oneffen rietland bij de rietsnijders te komen …
Onderweg viel het Jetske en mij allebei op hoe kort en iel de bosjes riet waren, die her en der op het land lagen of al door de mannen in schoven bijeen waren gezet …
Zó kort had ik het riet hier de afgelopen jaren niet eerder gezien, dat beloofde niet veel goeds. Vergelijk het maar eens met deze foto’s uit februari 2016 …
Vorig jaar is het er door mijn gezondheidsperikelen niet van gekomen, maar afgelopen dinsdag heb ik samen met Jetske weer een bezoekje gebracht aan de rietsnijders. Daarvoor togen we ditmaal naar Kalenberg, het centrum van de rietcultuur en het kwaliteitsriet, beter bekend als het Kalenberger riet uit De Weerribben …
De komende dagen of weken zal ik proberen om hier in woord en beeld verslag te doen van dit ook nu weer geslaagde, gezellige, vermoeiende en leerzame bezoekje. Met behulp van rooksignalen loodsten de mannen ons naar de plek waar ze aan het werk waren …
Door alle lichamelijke ongemakken, heb ik dit jaar pas in augustus weer een kuiertje naar het prieeltje bij Doktersheide gemaakt. Nou ja, kuiertje … het werd bijna een overlevingstocht waarbij een kapmes handig geweest zou zijn, want het pad naar het prieeltje was nauwelijks meer te zien. Dat beloofde weinig goeds, vreesde ik …
Ik was benieuwd hoe het prieeltje er nu bij zou staan, nadat het een jaar eerder was afgesloten i.v.m. instortingsgevaar als gevolg van zwamgroei. Tijdens mijn gang door het rietland kreeg ik er steeds minder vertrouwen in. Pas toen ik over het laatste stuk van het vlonderpad liep, werd mijn bange voorgevoel bevestigd, het prieeltje was compleet verdwenen …
Alleen het metalen onderstel, als ’t ware het fundament waarop het houten prieeltje had gestaan, herinnerde nog aan de kijkhut, die ten prooi was gevallen aan dodelijke zwamgroei ….
De omringende natuur is er nog steeds even mooi. Maar even lekker beschut zitten tegen regen en wind uit noordelijke richtingen, dat is er voorlopig niet meer bij. Ik kan alleen maar hopen dat Staatsbosbeheer besluit tot herbouw, maar ik vrees het ergste …
Het is jammer, maar het is niet anders. Volgend jaar maar verder zien …
Eén van mijn favoriete plekjes om ook bij minder mooi weer af en toe eens even lekker aan de waterkant te zitten, is was de kijkhut bij De Tike, in de volksmond ‘het prieeltje’ aan de oever van de Leijen bij Doktersheide. Toen ik daar in september 2016 weer eens een kijkje wilde nemen, kwam ik voor een dichte deur te staan …
Nou ja, ‘deur’ is wat veel gezegd, de toegang tot het prieeltje was dichtgetimmerd en aan de planken waren grote geplastificeerde plakkaten met het logo van Staatsbosbeheer bevestigd …
‘Kijkhut “De Tike” afgesloten wegens zwamgroei. Niet betreden in verband met instortingsgevaar …’
Daar was ik niet echt blij mee. Tussen het heen en weer waaiende riet was het uitzicht er in principe niet veel minder om, maar van echt lekker zitten was toch geen sprake op de steiger …
– wordt vervolgd –
Rijp doet zich in verschillende vormen voor. De meest voorkomende vorm is een witte aanslag die we soms op gras, struiken en voorwerpen als daken, hekken en auto’s zien. Deze rijp ontstaat bij temperaturen onder nul door de overgang van waterdamp in ijs. Rijp ontstaat bij voorkeur tijdens een rustige, heldere nacht op voorwerpen, die snel warmte verliezen door uitstraling naar de ruimte. Als de temperatuur van het voorwerp onder het vriespunt daalt, gaat de waterdamp over in ijskristalletjes. Voorbeelden van deze fijne ijskristalletjes waren hier begin december te zien in mijn bericht ‘Interview te velde‘ …
De afgelopen dagen hadden we te maken met een andere vorm van rijp: ruige rijp. Deze rijp ontstaat bij een combinatie van mist en vorst. Als de temperatuur onder het vriespunt daalt, raken de kleine zwevende waterdruppeltjes waaruit mist bestaat onderkoeld. Ze bevriezen zodra ze ergens tegenaan botsen. In dat geval spreken de weerkundigen van ruige rijp. Deze vorm van rijp komt minder vaak voor dan de gewone rijp, omdat er behalve vorst ook mist nodig is. Wanneer mist en vorst langere tijd aanhouden, kan de ruige rijp tot een laagje van enkele centimeters aangroeien. De aangroeiing gaat tegen de richting van de wind in, de druppeltjes waaien er dus tegenaan en bevriezen dan meteen …
De ruige rijp gaf de wereld een heel ander, af en toe bijna sprookjesachtig aanzien de afgelopen dagen. Of je nu naar de details van een zacht wuivende rietpluim keek of naar het landschap in breder perspectief, het was allemaal betoverend mooi. ’t Enige wat eraan ontbrak was even wat zon en blauwe lucht, maar een kniesoor die daar op let …
Sêft rûzet it reit yn’e wyn …
Dêrefter weaget it wetter glânzjend …
Yn’e fierte sakket de sinne stadich fuort …
Afanja's Weblog 