De onderstaande foto’s heb ik woensdag 7 december gemaakt tijdens een wandeling in de Jan Durkspolder. Sindsdien heb ik geen glimpje van de zon meer gezien, omdat het hier voortdurend bewolkt, grijs of mistig is …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Nadat ik vorige week woensdag naar het ziekenhuis was geweest voor een onderzoek, ben ik nog even naar de Jan Durkspolder gereden om een kuiertje te maken …
Vanuit de vogelkijkhut heb ik een paar foto’s gemaakt van de pasteltinten in de lucht, die perfect werden weerspiegeld op het roerloze wateroppervlak …
Omdat ik mijn camera bij het ziekenhuis liever niet in de auto laat liggen en ik ook geen zin had om hem mee naar binnen te nemen, ben ik eens zonder camera van huis gegaan. Dat doe ik vrijwel nooit, maar nood breekt wet. En ach, voor een keer kunnen foto’s die met de iPhone zijn gemaakt er toch ook wel op door, zeker omdat ze de sfeer van het moment goed weergeven …
Mijn fotomaatje (en gids in het rietland van de Weerribben) Jetske verraste mij onlangs met een prachtig cadeau. Op 28 mei was ze met vele rietsnijders en andere ingezeten van de Weerribben uitgenodigd voor de presentatie van het boek “RIET, en zo doen we ‘t” in het Kalenberger Gemeenschapshuis. Op haar weblog heeft Jetske uitgebreid verslag gedaan van deze feestelijke presentatie …
Foto: Susan Oosterlaar
Schrijfster Aletta Jongschaap en fotografe Susan Oosterlaar, allebei woonachtig in het midden in Nationaal Park Weerribben-Wieden gelegen Kalenberg, hebben in het boek in woord en beeld ruim 70 rietsnijders geportretteerd, die in de periode 2011-2015 werkzaam waren in de Weerribben. Maar er is meer, want er wordt ook uitgebreid aandacht geschonken aan het ontstaan, de ontwikkeling en de huidige situatie van het gebied rond Kalenberg/Hoogeweg (de Weerribben). Zoals het een goed RIETboek betaamt, is er daarnaast natuurlijk veel aandacht voor het ambacht van het rietsnijden en het proces van de verwerking van het riet, voordat het naar de dakdekker gaat. Dit mooie, in kleine oplage uitgegeven boek is gebonden, full color met harde kaft (30 bij 23 cm) en telt net geen 290 bladzijden, waarvan ongeveer 200 pagina’s met prachtige foto’s en 90 pagina’s tekst …
Foto’s: Susan Oosterlaar
Zoals op bovenstaande en onderstaande foto’s te zien is, zijn in dit prachtige standaardwerk over de rietcultuur in de Weerribben ook twee pagina’s toebedeeld aan Klaas Pen en zijn schoonzoon Klaas-Jan, de rietsnijders die al sinds december 2009 regelmatig op mijn weblog voorbij komen. En dat zal – ijs en weder dienende – ook in winter en voorjaar van 2017 vast wel weer het geval zijn. Het RIETboek zal daarbij vast nog wel eens van pas komen als welkom naslagwerk. Jetske, ook via deze weg nog eens hartstikke bedankt voor dit prachtige cadeau, dat ongetwijfeld nog lang zijn waarde zal houden …
Foto’s: Susan Oosterlaar
Ik sluit mijn serie over de rietoogst van 2016 af met een korte video, waarin nogmaals te zien is hoe het binden van het riet tot bossen met een omvang van 46 cm in zijn werk gaat. Om aan te sluiten bij de eerder gemaakte fotoserie, heb ik ook de video geconverteerd naar het wat sfeervollere zwart-wit …
Het wordt de hoogste tijd om weer eens aandacht te besteden aan het werk van de rietsnijders. Nadat ik hier in april het een en ander heb laten zien over het maaien van het riet en het transport naar de loods van de rietsnijders, vandaag wat beelden van het binden van het riet, waar de mannen zich sindsdien mee bezig hebben gehouden …
In voorgaande jaren huurden de mannen daarvoor enige keren het prototype van een semi-automatische bindmachine, zoals die te zien is op de bovenstaande foto. De werking hiervan is o.a. te zien in de korte promo “Werk in het Weerribbenriet“. Omdat die machine niet echt vlekkeloos liep en voortdurend door minimaal twee mensen moest worden bemand, zodat er nauwelijks tijdwinst te halen viel, hebben Klaas en Klaas-Jan er dit jaar voor gekozen om het riet maar weer met de hand te binden. In de onderstaande diashow is te zien hoe dat in zijn werk gaat …
Na wekenlang hard werken is de loods sinds half juni weer leeg. Toen ik op 1 juni de laatste foto’s en wat video-opnamen maakte, hadden de mannen al vele duizenden bossen riet door handen gehad …
Het riet is weer keurig gebonden in bossen met een omvang van 46 cm – soms een centimetertje meer – afgeleverd bij de rietdekker. De rietsnijders zijn gedurende de rest van het jaar weer in dienst van hun respectievelijke werkgevers. Op naar het nieuwe rietseizoen, want het jonge riet groeit alweer razendsnel door het riet heen dat in het afgelopen seizoen niet gemaaid kon worden …
Ik sluit het rietseizoen hier een dezer dagen af met een logje, waarin een videootje en een prachtig boek over de rietsnijders in De Weerribben de hoofdrol spelen.
Nadat ik me een tijdje naar volle tevredenheid had vermaakt met de rietzanger, vervolgde ik mijn weg richting auto. Onderweg wisten een azuurjuffer en een distelvlinder aan mijn camera te ontsnappen …
Met een roodoogjuffer had ik even later meer geluk. De eerste foto’s gingen de mist in, omdat het rietblad waar het beestje op zat nogal heen en weer werd gewiegd door de wind. Bij de bovenstaande foto begon het er op te lijken, maar pas met de foto hieronder was ik echt tevreden. Dat maakte me echter ook wat overmoedig, waardoor het juffertje er geschrokken vandoor ging …
Ik zag nog net dat ze op een pompeblêd in de vaart neerstreek, te ver buiten bereik om nog eens een macro-opname te kunnen maken, maar goed genoeg om met de zoomlens nog even een plaatje ten afscheid te kunnen maken …
Vrijdagmiddag heb ik weer eens een kijkje genomen bij het prieeltje op De Leijen bij Doktersheide (Google Maps). Ik was er snel uitgekeken, want behalve een ganzenfamilie in de verte was er helemaal niets te zien. Nadat ik er een kwartiertje had gezeten, ben ik langs de vaart teruggelopen richting auto …
Halverwege het pad hoorde ik aan de overkant van het water een vogel zingen. Na enig rondkijken kreeg ik hem bij het struikgewas aan de andere kant van het water in beeld, de rietzanger …
Het beestje bleef lustig riedelend af en aan vliegen tussen de struikjes en het rietkraagje iets verderop. Na een paar minuten kon ik hem bij de struiken nog eens fotograferen, ditmaal met een vlinder en een paar vette rupsen in de snavel …
Omdat de struikjes bepaald geen fijn ogend decor vormden, ben ik even later een stukje verderop gaan staan, daar heb ik de beide laatste foto’s van het actieve diertje kunnen maken …
Hiermee was het gebrek aan activiteit op het water rond het prieeltje wat mij betreft al ruimschoots goedgemaakt, maar bij het hek aan het eind van het pad zou me nog een prettige verrassing ten deel vallen …
Daarover morgen meer … 🙂
Zoals vrijwel ieder jaar heeft de maand mei ook nu weer zoveel foto’s opgeleverd, dat ik niet weet wat ik eerst en laatst moet laten zien. En het gaat maar door, want ook de eerste dag van juni heeft ook al weer prachtige foto’s opgeleverd …
Vandaag laat ik even een paar foto’s zien, die ik op 25 april heb gemaakt in het rietland in de Weerribben. Daar hoorden Jetske en ik ’s middags een vogelgeluid boven het geruis van het riet uit komen. Na enig zoeken hadden we het vogeltje gevonden, toen was het nog de kunst om er tussen de zacht wuivende rietstengels een paar foto’s van te maken …
Toen ook dat naar tevredenheid was gelukt, doemde de vraag op waar we nu eigenlijk naar stonden te kijken en te luisteren. Hij lijkt volgens mij het meest op een rietgors, maar dat strookt voor mijn gevoel niet helemaal met het geluid van zijn riedeltje ..
In een poging om dat riedeltje hoorbaar te maken, heb ik ook nog even een stukje video opgenomen. Dat was tussen het riet nog moeilijker dan het maken van de foto’s, maar gaandeweg het filmpje komt het vogeltje wat scherper in beeld. Maar echt even fijn riedelen zat er op dat moment niet in …
Afanja's Weblog 