Eén van mijn favoriete plekjes om ook bij minder mooi weer af en toe eens even lekker aan de waterkant te zitten, is was de kijkhut bij De Tike, in de volksmond ‘het prieeltje’ aan de oever van de Leijen bij Doktersheide. Toen ik daar in september 2016 weer eens een kijkje wilde nemen, kwam ik voor een dichte deur te staan …
Nou ja, ‘deur’ is wat veel gezegd, de toegang tot het prieeltje was dichtgetimmerd en aan de planken waren grote geplastificeerde plakkaten met het logo van Staatsbosbeheer bevestigd …
‘Kijkhut “De Tike” afgesloten wegens zwamgroei. Niet betreden in verband met instortingsgevaar …’
Daar was ik niet echt blij mee. Tussen het heen en weer waaiende riet was het uitzicht er in principe niet veel minder om, maar van echt lekker zitten was toch geen sprake op de steiger …
Rijp doet zich in verschillende vormen voor. De meest voorkomende vorm is een witte aanslag die we soms op gras, struiken en voorwerpen als daken, hekken en auto’s zien. Deze rijp ontstaat bij temperaturen onder nul door de overgang van waterdamp in ijs. Rijp ontstaat bij voorkeur tijdens een rustige, heldere nacht op voorwerpen, die snel warmte verliezen door uitstraling naar de ruimte. Als de temperatuur van het voorwerp onder het vriespunt daalt, gaat de waterdamp over in ijskristalletjes. Voorbeelden van deze fijne ijskristalletjes waren hier begin december te zien in mijn bericht ‘Interview te velde‘ …
De afgelopen dagen hadden we te maken met een andere vorm van rijp: ruige rijp. Deze rijp ontstaat bij een combinatie van mist en vorst. Als de temperatuur onder het vriespunt daalt, raken de kleine zwevende waterdruppeltjes waaruit mist bestaat onderkoeld. Ze bevriezen zodra ze ergens tegenaan botsen. In dat geval spreken de weerkundigen van ruige rijp. Deze vorm van rijp komt minder vaak voor dan de gewone rijp, omdat er behalve vorst ook mist nodig is. Wanneer mist en vorst langere tijd aanhouden, kan de ruige rijp tot een laagje van enkele centimeters aangroeien. De aangroeiing gaat tegen de richting van de wind in, de druppeltjes waaien er dus tegenaan en bevriezen dan meteen …
De ruige rijp gaf de wereld een heel ander, af en toe bijna sprookjesachtig aanzien de afgelopen dagen. Of je nu naar de details van een zacht wuivende rietpluim keek of naar het landschap in breder perspectief, het was allemaal betoverend mooi. ’t Enige wat eraan ontbrak was even wat zon en blauwe lucht, maar een kniesoor die daar op let …
De onderstaande foto’s heb ik woensdag 7 december gemaakt tijdens een wandeling in de Jan Durkspolder. Sindsdien heb ik geen glimpje van de zon meer gezien, omdat het hier voortdurend bewolkt, grijs of mistig is …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van! Wishing you all a wonderful weekend!
Nadat ik vorige week woensdag naar het ziekenhuis was geweest voor een onderzoek, ben ik nog even naar de Jan Durkspolder gereden om een kuiertje te maken …
Vanuit de vogelkijkhut heb ik een paar foto’s gemaakt van de pasteltinten in de lucht, die perfect werden weerspiegeld op het roerloze wateroppervlak …
Omdat ik mijn camera bij het ziekenhuis liever niet in de auto laat liggen en ik ook geen zin had om hem mee naar binnen te nemen, ben ik eens zonder camera van huis gegaan. Dat doe ik vrijwel nooit, maar nood breekt wet. En ach, voor een keer kunnen foto’s die met de iPhone zijn gemaakt er toch ook wel op door, zeker omdat ze de sfeer van het moment goed weergeven …
Mijn fotomaatje (en gids in het rietland van de Weerribben) Jetske verraste mij onlangs met een prachtig cadeau. Op 28 mei was ze met vele rietsnijders en andere ingezeten van de Weerribben uitgenodigd voor de presentatie van het boek “RIET, en zo doen we ‘t” in het Kalenberger Gemeenschapshuis. Op haar weblog heeft Jetske uitgebreid verslag gedaan van deze feestelijke presentatie …
Foto: Susan Oosterlaar
Schrijfster Aletta Jongschaap en fotografe Susan Oosterlaar, allebei woonachtig in het midden in Nationaal Park Weerribben-Wieden gelegen Kalenberg, hebben in het boek in woord en beeld ruim 70 rietsnijders geportretteerd, die in de periode 2011-2015 werkzaam waren in de Weerribben. Maar er is meer, want er wordt ook uitgebreid aandacht geschonken aan het ontstaan, de ontwikkeling en de huidige situatie van het gebied rond Kalenberg/Hoogeweg (de Weerribben). Zoals het een goed RIETboek betaamt, is er daarnaast natuurlijk veel aandacht voor het ambacht van het rietsnijden en het proces van de verwerking van het riet, voordat het naar de dakdekker gaat. Dit mooie, in kleine oplage uitgegeven boek is gebonden, full color met harde kaft (30 bij 23 cm) en telt net geen 290 bladzijden, waarvan ongeveer 200 pagina’s met prachtige foto’s en 90 pagina’s tekst …
Foto’s: Susan Oosterlaar
Zoals op bovenstaande en onderstaande foto’s te zien is, zijn in dit prachtige standaardwerk over de rietcultuur in de Weerribben ook twee pagina’s toebedeeld aan Klaas Pen en zijn schoonzoon Klaas-Jan, de rietsnijders die al sinds december 2009 regelmatig op mijn weblog voorbij komen. En dat zal – ijs en weder dienende – ook in winter en voorjaar van 2017 vast wel weer het geval zijn. Het RIETboek zal daarbij vast nog wel eens van pas komen als welkom naslagwerk. Jetske, ook via deze weg nog eens hartstikke bedankt voor dit prachtige cadeau, dat ongetwijfeld nog lang zijn waarde zal houden …
Foto’s: Susan Oosterlaar
Ik sluit mijn serie over de rietoogst van 2016 af met een korte video, waarin nogmaals te zien is hoe het binden van het riet tot bossen met een omvang van 46 cm in zijn werk gaat. Om aan te sluiten bij de eerder gemaakte fotoserie, heb ik ook de video geconverteerd naar het wat sfeervollere zwart-wit …
Het wordt de hoogste tijd om weer eens aandacht te besteden aan het werk van de rietsnijders. Nadat ik hier in april het een en ander heb laten zien over het maaien van het riet en het transport naar de loods van de rietsnijders, vandaag wat beelden van het binden van het riet, waar de mannen zich sindsdien mee bezig hebben gehouden …
In voorgaande jaren huurden de mannen daarvoor enige keren het prototype van een semi-automatische bindmachine, zoals die te zien is op de bovenstaande foto. De werking hiervan is o.a. te zien in de korte promo “Werk in het Weerribbenriet“. Omdat die machine niet echt vlekkeloos liep en voortdurend door minimaal twee mensen moest worden bemand, zodat er nauwelijks tijdwinst te halen viel, hebben Klaas en Klaas-Jan er dit jaar voor gekozen om het riet maar weer met de hand te binden. In de onderstaande diashow is te zien hoe dat in zijn werk gaat …
Deze slideshow vereist JavaScript.
Na wekenlang hard werken is de loods sinds half juni weer leeg. Toen ik op 1 juni de laatste foto’s en wat video-opnamen maakte, hadden de mannen al vele duizenden bossen riet door handen gehad …
Het riet is weer keurig gebonden in bossen met een omvang van 46 cm – soms een centimetertje meer – afgeleverd bij de rietdekker. De rietsnijders zijn gedurende de rest van het jaar weer in dienst van hun respectievelijke werkgevers. Op naar het nieuwe rietseizoen, want het jonge riet groeit alweer razendsnel door het riet heen dat in het afgelopen seizoen niet gemaaid kon worden …
Ik sluit het rietseizoen hier een dezer dagen af met een logje, waarin een videootje en een prachtig boek over de rietsnijders in De Weerribben de hoofdrol spelen.
Foto’s: Susan Oosterlaar
