Ook vandaag klatert de regen weer veelvuldig gestaag tegen de ramen, daarom neem ik jullie nog maar even mee terug naar dat zonnige bankje aan de zuidkant van het Weinterper Skar op Bevrijdingsdag. Nadat ik een paar foto’s van het vuurjuffertje had gemaakt op de rugleuning en op de zitting van het bankje, had het juffertje zoveel vertrouwen in me gekregen, dat ze na enige tijd op mijn hand neerstreek …
In eerste instantie ging ze op mijn rechterhand zitten. Omdat dat niet handig was voor het hanteren van mijn camera, heb ik het beestje met zachte dwang weten over ta halen om over te stappen op de wijsvinger van mijn linkerhand. Dat leverde vervolgens deze twee foto’s op …
Nadat hij was opgestegen van de rugleuning van het bankje bij een van de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar, maakte het vuurjuffertje een korte rondvlucht. Daarna streek hij neer op het uiterste punt van het zitgedeelte van het bankje …
Na de profielfoto’s die ik eerder van het beestje had kunnen maken, kwam ik nu oog in oog te zitten met het vuurjuffertje. Dat gaf me de kans om recht van voren een paar portretjes te schieten …
Zowel het juffertje als ik hadden er lol in. Zodra ik even wat te dichtbij kwam, vloog het juffertje weer op om korte tijd later weer net op een ander plekje op het bankje neer te strijken …
Ik sluit dit hoofdstuk af met een uitsnede van een foto, waarop de fijne facetjes van het linkeroog mooi te zien zijn. Het laatste deel van dit drieluik over het juffertje op het bankje volgt in het weekend …
Terwijl ik maandagmiddag halverwege mijn fotokuier aan de zuidkant van het Weinterper Skar even op een bankje zat, streek er naast me een vuurjuffertje op de rugleuning van het bankje neer …
Nadat ik twee foto’s van het beestje had gemaakt, probeerde ik nog een supermacro te maken van een van zijn facetogen. Dat werd het beestje blijkbaar wat te gortig, want toen vloog hij op …
Al snel keerde het juffertje weer terug. Ditmaal nestelde hij zich lekker naast me op het zitgedeelte van het bankje, zodat we oog in oog zaten. De foto’s die dat opleverde volgen één dezer dagen.
Het is een feest om in de alom ontluikende natuur te zijn momenteel, er verschijnen bijna dagelijks nieuwe beestjes en bloemetjes. Nadat ik zaterdagmiddag bij de dobbe in het Weinterper Skar voor het eerst dit jaar een waterjuffer zag zweven, lukte het me gisteren – ruim een maand eerder dan vorig jaar – om het eerste juffertje van 2014 te fotograferen …
Wie hier al wat langer meeleest, weet dat ik een groot liefhebber ben van juffers en libellen. Het zal dan ook bekend zijn, dat ik het ongelooflijk moeilijk blijf vinden om veel van die nogal op elkaar lijkende beestjes de juiste naam te geven. Als ik een naam heb gevonden of gekregen, dan zakt die informatie over het algemeen na verloop van tijd weer weg in de witte vlekken die de MS de afgelopen jaren in mijn hersenen heeft achtergelaten. Ik heb me dan ook voorgenomen om maar niet meer op zoek naar de benaming van juffers of libellen. Het gaat mij vooral om het fotograferen van de diertjes, maar een gokje kan ik zo af en toe wel eens wagen, natuurlijk … Dit zou best eens een vuurjuffer kunnen zijn …
Mei toonde duidelijk twee gezichten dit jaar. Lange tijd bleef het somber en kil. Nadat we hier op 2 mei een ronduit zonnige dag hadden gehad, moesten we tot 20 mei wachten op de volgende echt zonnige dag. Maar toen bleef het dan ook meteen een week achtereen zonnig en warm …
In de eerste helft van de maand bleef het in navolging van april vrijwel steeds te koud voor de tijd van het jaar. De eerste zomerse dag (maximumtemperatuur 25,0 °C of hoger) kon ik in ons tuintje pas op 22 mei noteren. In totaal heb ik in mei 3 zomerse dagen kunnen noteren, en dat komt overeen met het lokale langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 …
Dankzij een warme laatste decade kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje over de maand mei uit op 13,2 °C. Daarmee lag de gemiddelde temperatuur dan toch nog ongeveer 1,4 °C boven het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000. En dat vind ik dan toch wel weer verrassend …
De hoeveelheid neerslag in mei was zowel landelijk (61 mm) als in ons tuintje (55 mm) precies gelijk aan het langjarig gemiddelde. Vooral in de eerste helft van de maand viel de neerslag in onze regio met name in de vorm van langdurige miezerige regen …
In de tweede helft van de maand toonde mei zich in alle opzichten op haar mooist. De landerijen lagen er fleurig en kleurig bij, de weidevogels werkten aan hun nageslacht en het insectenleven kwam alom tot bloei …
De foto’s die dit logje kleur geven, zijn allemaal gemaakt op 23 mei, de warmste dag van de maand in ons tuintje. Die dag eindigde met een onweersfront dat over ons land trok, wij kregen daar alleen een staartje met wat gerommel en slechts 0,5 mm regen van mee …
En intussen is juni bedroevend koud en somber begonnen. Vorig jaar hebben wij de laatste mooie en warme dagen meegemaakt op Terschelling. Het zal toch niet zo zijn dat we dit jaar de laatste mooie en warme dagen in Noord-Brabant hebben doorgebracht, mag ik hopen!?
