Een inwoner van Earnewâld heeft vandaag tot twee keer toe het eerste kievitsei van Fryslân gevonden. Het is mijn hobby nooit geweest, dat kievitseieren zoeken. Een paar ooms van me leefden er in hun jongere jaren in het voorjaar helemaal voor. Zodra de eerste kieviten werden gesignaleerd, waren die mannen zo ongeveer dag en nacht in het veld te vinden, en steevast kwamen ze dan thuis met een pet vol eieren …

Ik kan me herinneren dat ik eens een dag met één van mijn ooms mee ben geweest om eieren te zoeken. Aan de rand van een weiland nam de man het weiland een tijdlang in ogenschouw. Na verloop van tijd zei hij dan tegen mij: “Loop maar eens 50 flinke stappen die kant op, en daarna ongeveer 15 stappen naar rechts.” Volgzaam en hoopvol ging ik dan op pad, maar zelfs met die hulp heb ik nooit een ei gevonden, terwijl ik nota bene toch echt een paar maal bijna op het nestje stond …

Tegenwoordig heb ik zelfs al moeite om kieviten te vinden, om over hun eieren maar niet te spreken. Zowel gisteren als vandaag heb ik alleen maar vrijwel lege weilanden gezien. Dat lijkt me overigens niet verwonderlijk, want de straffe noordoosten wind maakte het ook vandaag weer akelig koud op de vlakte. Als ik kievit was, dan was ik eerst nog maar weer even terug gevlogen naar zuidelijker oorden …

De bovenstaande foto’s heb ik al op 2 maart gemaakt. Een grote groep kieviten was die dag – pas terug vanuit het warme zuiden – blijkbaar neergestreken aan de Fjûrlânswei bij Aldeboarn. Daar waren ze samen met een groep spreeuwen en enkele meeuwen aan het foerageren. Sindsdien heb ik vrijwel geen kievit meer gezien.