Maandelijks archief: april 2022

It getsjotter fan de protter

Geplaatst op door

Om het drieluik over onze tuinvogels van de afgelopen dagen af te sluiten, vandaag nog even een logje over het gekwebbel van de spreeuw …

Toen ik onlangs op een zonnige middag in de tuin zat, streek er weer eens een spreeuw in de hazelaar neer. Na wat poetswerk, en nog een keer diep ademhalen, ging hij met een tamelijk breed scala aan geluiden lekker zitten kwetteren. Hopelijk zou hij er een mooi showtje vol imitaties van maken …

Ik besloot van de gelegenheid gebruik te maken en begon behalve wat foto’s ook wat video-opnamen te maken. Dat laatste viel nog lelijk tegen. Ja, hij liet gemakkelijk wat beelden van zich schieten. Maar steeds wanneer ik een opname had gestart, liet hij zijn zang goeddeels achterwege. Ik heb het gevoel dat hij het bewust deed, spreeuwen zijn er slim genoeg voor. Met scheef draaiend kopje keek hij dan eens om zich heen, luisterend of er nog wat te beleven was in de buurt. Het bleef over en weer beperkt qua actie en variatie …

Mussen in de tuin

Geplaatst op door

Zo door het jaar heen zijn mussen nog altijd de meest voorkomende vogels in onze tuin. Het zijn niet de meest spectaculaire vogels, maar ze zijn meestal wel erg gezellig …

Ze kunnen echt zo gezellig met elkaar zitten kletsen in onze hazelaar en de hulstboom van de buurvrouw. Van daaruit duiken ze onze tuin vaak in, vooral de grote houten waterbak met de brede rand is populair …

Zodra ze zich bedreigd voelen, zoals deze hieronder lijkt te doen, duiken ze op zoek naar veiligheid vaak massaal in de hulstboom of de bamboe …

Tot zo ver de mus, de rest van de dag neem ik rust … Tjilp tjilp …

Terug naar de tuin

Geplaatst op door

Na de opwinding vanwege de ijsvogels lijkt het me goed om eerst even wat tot rust te komen in de tuin. Daar is het een stuk rustiger sinds de merels zijn uitgevlogen …

Maar met wat geluk is er af en toe ook nog wel eens een ander vogeltje te zien in onze tuin. Nu het roodborstje weer is vertrokken naar noordelijker oorden, is het pimpelmeesje mijn favoriet …

Vaak is hij me te snel af om hem te fotograferen, maar de afgelopen tijd heb ik hem toch in verschillende poses en omstandigheden in beeld kunnen vangen …

Toegift – ijsvogels op video

Geplaatst op door

Ik kon het niet laten om tussen het fotograferen door ook nog even een korte video-opname van de twee ijsvogels te maken. Omdat we in de auto zaten moest ik dit uit de losse hand doen. Daarbij had ik beter vooraf even een wat comfortabelere positie kunnen zoeken, dat was de stabiliteit van het beeld ten goede gekomen. Maar goed, dat heb ik dus niet gedaan, maar met een paar ‘knipjes’ is het toch wel de moeite waard, hoop ik.

Afijn, het gaat uiteindelijk om de beleving, en die was fantastisch …

Eenakter voor twee ijsvogels

Geplaatst op door

Een uur nadat we de eerste foto’s van de ijsvogel hadden gemaakt, zat er ineens weer een ijsvogel op de tak. Kijkend naar de oranje snavelbasis zou dit het vrouwtje moeten zijn (dankjewel C.) …

Ze maakte wat een onrustige indruk. Nu eens zat ze naar links te kijken, een moment later had ze zich weer razendsnel omgedraaid om naar rechts te kijken. Zo ging dat even door …

Plotseling ging ze rechtop staan en strekte ze zich volledig uit …

Toen ik wat uitzoomde, zag ik dat er op dat moment een tweede ijsvogel was verschenen. Met zijn volledig zwarte snavel was dit duidelijk het mannetje. Vervolgens leken ze samen een boeiende eenakter voor ons op te voeren. Mijn vrije interpretatie is dat mevrouw niet tevreden was, omdat hij het alweer flikte om zonder visje terug te keren. En dat stond haar duidelijk niet aan!

Maar het kan natuurlijk ook heel wat anders geweest zijn. Ik heb er in elk geval enorm van genoten, en Jetske niet minder volgens mij. Enfin, kijk maar even mee …

Aan alles komt een eind, zo ook aan deze eenakter voor twee ijsvogels. Deze tweede sessie duurde net geen vier minuten, maar wat waren het mooie en intense minuten. Dit smaakte duidelijk naar meer …

Een verrassing – 3. een ijsvogel

Geplaatst op door

In juli 2015 heb ik in het Weinterper Skar één keer een ijsvogel kunnen fotograferen bij de dobbe, een plekje waar ik indertijd vaak kwam. Omdat de vogel te ver weg zat voor mijn toenmalige camera, bleef er op de foto’s nauwelijks meer dan een vage oranje-blauwe vlek in een struikje. Sindsdien ben ik zowel alleen als samen met Jetske diverse keren vergeefs op jacht geweest naar dat prachtige vogeltje.

Afgelopen vrijdag kreeg ik om exact 12:35 uur weer een ijsvogel voor de lens. En hoe! Plotseling zat hij daar, precies op het plekje dat Jetske van haar collega had doorgekregen …

Om het nog wat mooier te maken, brak de lucht op dat moment ook nog even open, zodat de ijsvogel een moment in het zonlicht kwam te zitten. Net als de merel eerder deze week, wendde de ijsvogel zijn blik even in mijn richting. Maar dat was dan ook voorlopig het laatste wat ik van hem zag …

Zo plotseling als hij was verschenen, was hij na amper een minuut ook weer verdwenen. En meteen dook de concurrerende visser uit de buurt weer op …

Voor zover de beperkte ruimte van de auto het toeliet, deelden Jetske en ik even een high five. Met dank aan Jetske waren dit mijn eerste acceptabele ijsvogelfoto’s. Wat is dat een prachtig vogeltje! En zo razendsnel en verrassend in het komen en gaan. Ik begreep meteen waarom dit Jetskes’ lievelingsvogel is.

Mijn dag was al goed, maar het zou nog mooier worden. Een uur later zat de ijsvogel weer op zijn plekje, en ditmaal bleef hij niet alleen …

  • wordt vervolgd

Een verrassing – 2. de concurrent

Geplaatst op door

Ons geduld werd aardig op de proef gesteld, terwijl we met onze camera’s in de aanslag zaten te wachten op de dingen die zouden komen. Gelukkig hadden we alle tijd. De zon was intussen schuil gegaan achter een grijs wolkendek en er stond een vrij kille noordelijke wind. Daarmee viel een tweede doel voor die dag automatisch af. En dat gaf ons, terwijl we gerieflijk in de auto zaten, nog wat meer tijd …

Plotseling was er actie in het water. Vanuit de schijnbaar onpeilbare diepte was ineens een aalscholver opgedoken …

Dat was niet echt waar we op zaten te wachten. In tegendeel, het was een regelrechte concurrent van hetgeen waar wij op zaten te wachten. Maar ach, het bood ons wel even wat afleiding en bezigheid …

Lang duurde de voorstelling niet. Nadat hij eens naar links en naar rechts had gekeken, schonk hij mij nog een vernietigende blik. Meteen daarna dook hij weer onder …

En wij … wij bleven wachten, want we hadden immers alle tijd …

  • wordt vervolgd

Vrolijk Pasen!