Vandaag staat er in de Tour de France twee keer een beklimming van de roemruchte Alpe d’Huez op het programma met daar tussenin een gevaarlijke afdaling van de Col de Sarenne. Dat is voor mij reden om vandaag nog maar even in Toursferen te blijven. Daarvoor neem ik jullie even mee terug naar juli 1989. Met de fotografie zat ik toen in mijn zwartwit-periode. De kwaliteit van de foto’s is hier en daar op zijn zachtst gezegd maar zozo, omdat ik mijn foto’s toen zelf ontwikkelde en afdrukte in mijn donkere kamertje, maar het gaat om de herinneringen, en die zijn nog steeds geweldig.

Aafje, Nils en ik hadden onze vakantie in 1989 zo gepland, dat we twee bergetappes mee konden maken zonder dat we daar ter plekke nog ver voor moesten reizen. Daarvoor hadden we ons kamp strategisch opgeslagen op een camping in het kleine en hoog gelegen bergdorpje La Grave (kaart Google Maps) …

Vanaf de camping bij La Grave hadden we een fenomenaal mooi uitzicht op La Meije, een bergmassief met 3 bergtoppen. Het hoogste punt van de berg heet Grand Pic de la Meije en bevindt zich op een hoogte van 3984 m. La Grave is bij uitstek een vertrekpunt voor wandelaars die het hooggebergte willen ontdekken, maar het is ook geliefd bij wielertoeristen.

La Grave ligt halverwege de klim naar de Col du Lautaret, de poort naar de Col du Galibier en naar Briançon. Daarnaast ligt het bergdorp ook op het parcours van de Marmotte, een jaarlijkse wielertoeristenmarathon over de Col du Glandon, de Croix-de-Fer, de Télégraphe, de Galibier en de Lautaret met afsluitend de klim naar l’Alpe d’Huez …

Wij trokken op de tweede dag van ons verblijf in La Grave naar het door mij zo geliefde Briançon, de hoogst gelegen stad in Europa met stadsrechten, waar ik in 1977 mijn eerste buitenlandse vakantie vierde. Tijdens een rondgang door de oude stad maakte ik nog even een leuk gekaderd groepsportretje …

Daarna was het tijd om naar de steile slotklim vlak voor de finish te lopen. Daar waren we mooi op tijd om een aantal hoofdrolspelers van de Tour van 1989 te zien passeren, van links naar rechts: Greg Lemond, Pedro Delgado, Gert-Jan Theunisse en Steven Rooks. Voor de liefhebbers: hier de samenvatting van de 16e etappe naar Briançon …

De volgende dag trokken we al vroeg naar Alpe d’Huez. Hoewel de gekte op de “Nederlandse berg” toen gelukkig nog een stuk minder was dan tegenwoordig, waren we wel te laat om nog met de auto omhoog te kunnen. Er restte niets anders dan een deel van de berg lopend te bedwingen, en het was me dan toch warm die dag … pfff … Vooral Nils had het zwaar tijdens de klim, maar de aanschaf van een paar “Gert-Jan Theunisse-bolletjestruien” maakte het leed al een stuk dragelijker. Uiteindelijk werd alle moeite ruimschoots beloond. Om te beginnen hield Nils er de nodige prullaria uit de reclamekaravaan aan over, en later wist hij een door een renner weggegooide bidon vlak voor een volwassen kerel weg te grissen …   🙂

We hadden een prachtig plekje te midden van vooral Fransen gevonden, waar we in afwachting van de karavaan lekker in de schaduw konden zitten en waar drinkwater en een frisdranktentje voor handen waren. En niet het minst belangrijk: we konden de reclamekaravaan en de wielrenners een paar terrassen onder ons al van ver zien aankomen. Via Radio Tour waren we al op de hoogte van het feit, dat onze held Gert-Jan Theunisse bezig was met een lange solo in deze zware bergetappe.

Zo’n drie kwartier nadat de bonte en vooral ook luidruchtige stoet van de reclamekaravaan aan ons voorbij was getrokken, zagen we Theunisse in zijn bolletjestrui dansend naderbij komen. Alsof er geen helling was, zo soepel snelde hij voorbij …

Enkele minuten later passeerden de achtervolgers met op kop (net buiten beeld) gele truidrager Greg Lemond, gevolgd door o.a. Pedro Delgado, Laurent Fignon en Steven Rooks. Daarna volgde een compleet verbrokkeld peloton. Als één van de laatsten zagen we de uit Bakkeveen afkomstige Eddie Schurer passeren. Die heb ik onder luidkeelse Friese aanmoedigingen toch maar even een stukje geduwd …

Nadat Steven Rooks in 1988 als winnaar over streep kwam op Alpe d’Huez, was het in 1989 zijn ploeggenoot Gert-Jan Theunisse die dat kunstje flikte. Hier is de samenvatting van de 17e etappe naar Alpe d’Huez te zien. Na een lange afdaling, die gelukkig een stuk makkelijker verliep dan de beklimming, hebben wij ’s avonds gedrieën een klein feestje gevierd op de camping …

De Tour de France van 1989 eindigde in een ware thriller. Na een zinderende tijdrit op de slotdag (de samenvatting is hier te zien) werd pas aan het eind van de zondagmiddag op de Champs d’Elyssee duidelijk, dat Greg Lemond uiteindelijk met een verschil van slechts acht seconden in het geel naar huis ging. Gert-Jan Theunisse werd vierde in de eindrangschikking en Steven Rooks legde beslag op de zevende plaats in het algemeen klassement. Tja, dat waren nog eens tijden …

Jammer dat “Bau en Lau” gisteren tijd hebben verloren in de klimtijdrit, maar mede dankzij hun sterke optreden tot dusver is de Tour van 2013 een spannende en interessante editie. Wie weet wat ons nog te wachten staat … Als het de beide mannen lukt om in Parijs bij de eerste tien in het eindklassement te staan, dan vind ik dat al een zeer knappe prestatie. Maar eerst nestel ik me zo meteen voor de live-uitzending van de etappe van vandaag met tweemaal een beklimming van de Alpe d’Huez. Hopelijk geeft het publiek de renners de ruimte en blijven ernstige ongelukken uit. De weersvoorspelling is niet best. Er wordt regen en zelfs hagel verwacht, en dat kan vooral problemen opleveren in de toch al zeer gevaarlijke afdaling van de Col de Sarenne, voordat de Alpe d’ Huez voor de tweede keer beklommen wordt.