Donderdagmiddag zijn we even op familiebezoek geweest …
We werden op uitermate spontane wijze hartelijk ontvangen door Kleine Broer …
Grote Broer had een nieuwe fiets gekregen, en die moest natuurlijk even worden geshowed …
Op mijn vraag of hij zijn fietshelm niet op hoefde, antwoordde Tijmen: “Nee hoor, daar is het nu veel te warm voor, maar die heb ik wel altijd op naar school …”
En daar ging hij, heel stoer met slechts één hand aan het stuur …
Sinds begin deze week bloeien de eerste grote oranje papavers in ons tuintje, ook die zijn een week of twee vroeger dan normaal …
Gistermiddag heb ik een eerste poging gedaan om daar een paar af en aan vliegende hommels te kieken …
Dat is al bijna net zo moeilijk als het fotograferen van grutto’s of zwaluwen in volle vlucht …
Als het zonnetje wil meewerken, hoop ik in het weekend nog eens een kansje te wagen.
Bij gebrek aan vervoer zat er gisteren niet meer in dan een paar rondjes door de tuin …
Erg veel was er in eerste instantie niet te zien, maar tijdens mijn tweede rondgang kreeg ik toch een onderwerp in het vizier …
Achter in de tuin zaten twee langpootmuggen innig verstrengeld op het paadje …
Het grijze wolkendek liet maar weinig licht door, maar omdat ze er een verstild liefdesspel van maakten en omdat ik de camera lekker op de stenen kon laten rusten, lukte het toch om er een paar plaatjes van te schieten …
Omdat dit blog ook toegankelijk moet blijven voor onbedorven kinderoogjes, breng ik bepaalde delen maar niet al te expliciet in beeld …
Wat zijn ze lelijk, en wat zitten ze ingenieus in elkaar …
Naar mate de tijd verstrijkt begin ik beter te begrijpen waarom de neuroloog ons al in november 2004 adviseerde om maar niet meer op vakantie te gaan naar Frankrijk of andere zuidelijke en warme oorden. Temperaturen boven de 25 graden zuigen je werkelijk helemaal leeg als je MS hebt. En het stomme is, dat ik dat wel weet … Maar elke keer hoop ik tegen beter weten in, dat het wel wat mee zal vallen door me niet teveel in te spannen en me vooral in de schaduw op te houden. Zo ook afgelopen weekend …
Jong als hij is, toont Tijmen altijd opvallend veel begrip op een dag dat pake “moeie benen heeft”. Om aan zijn bewegingslust toe te geven, doet hij op dergelijke dagen dan ook geen beroep op pake om te voetballen of te tennissen. Maar samen even over het terrein slenteren om wat te fotograferen, dat zal vast wel kunnen, zo oordeelde Tijmen. En daar had hij ook gelijk in, te meer daar we al voor het warmst van de dag op pad gingen. Een geaderd witje was het mannetje net te snel af voor een foto, en er achteraan rennen leverde Tijmen helaas ook geen succes op. Maar dat kon de pret niet drukken, hij straalde van trots om samen met pake bloemetjes te fotograferen, en omgekeerd was dat al evenzeer het geval … 🙂
Nee, aan Tijmen is mijn vermoeidheid niet te wijten. En aan Pepijn al evenmin, want die weet ik zittend in de schaduw over het algemeen heel goed te amuseren, terwijl hij in de kinderstoel zit of op een speelkleed aan te tijgeren is …
Zelfs Jetske kan ik mijn vermoeidheid niet in de schoenen schuiven, want zij was dinsdag tevreden met een gezamenlijke fotokuier die zich beperkte tot de kleurrijke bermen in het Weinterper Skar. Terwijl Jetske op verschillende plekjes in de berm rond kroop, zat ik veelal op de afsluitpaal van een van de bospaden, zoals Jetske toonde in haar verslag van onze fotokuier …
Nee, die alles overheersende vermoeidheid is gewoon niet te voorkomen in zo’n warme periode. En je kunt je daar vervolgens op geen enkele manier tegen verzetten. Alleen rust en tijd kunnen me er weer overheen helpen. Maar ja, als de woningbouwvereniging uitgerekend in zo’n week begint met het plaatsen van nieuwe keukens in de ons omringende woningen, dan is de rust ver te zoeken. Het plaatsen een nieuwe keuken gaat nog wel, maar de oude moet er eerst ook uit. Het gedender van de pneumatisch beitel waarmee de oude tegels worden verwijderd gaat door alles heen …
Er rest me niets anders dan het eerst nog maar even heel rustig aan te doen. Er zijn nog maar weinig pluisjes om me mee weg te laten zweven. Om te beginnen heeft Tijmen er in het weekend heel wat weggetrapt, maar ook de regen heeft er geen goed aan gedaan, want met die druppeltjes is het beroerd zweven …
Op een droog en beschut plekje ontdek ik nog een paar fraaie pluisjes. De bouwvakkers hebben hun dag erop zitten. Nu nog even zachtjes blazen en ik zweef als een pluisje weer zachtjes weg …
Sinds november 2010 staat er te midden van de weilanden bij het buurtschap Soarremoarre (spreek uit als: Swarre-mwarre) tussen Akkrum en Aldeboarn, een oorlogsmonument ter nagedachtenis aan de zes bemanningsleden van een Wellington X9976 bommenwerper, die in de Tweede Wereldoorlog op deze plek het leven lieten. Regelmatig kom ik langs dit plekje, dat aan mijn ‘zuidwestelijke rondje’ ligt. Vorige week heb ik er wat foto’s gemaakt die me wel toepasselijk leken voor een logje op 4 mei …
Op 7 november 1941 was Berlijn het doelwit van een grootschalige luchtaanval van de Britse Royal Air Force. Honderdvijftig bommenwerpers wierpen die avond boven de Duitse hoofdstad hun dodelijke bommenlast af. Op de gevaarlijke terugvlucht naar hun thuisbases in Engeland passeerden de vliegtuigen in de vroege ochtend van 8 november het Friese luchtruim …
Op het vliegveld Leeuwarden waren de vijandelijke toestellen niet onopgemerkt gebleven. Duitse nachtjagers stegen op om de terugkerende bommenwerpers te onderscheppen. Boven Aldeboarn lukte het de Duitse jachtvlieger Helmut Lent om een tweemotorige Wellington in zijn vizier te krijgen. Na een kort salvo dook de machine brandend naar beneden om uiteindelijk omstreeks 01:20 uur in een weiland bij het buurtschap Soarremoarre de grond te raken. Bij de crash kwam de gehele zeskoppige crew om het leven …
De Wellington X9976 behoorde tot het 75e (New Zealand) Squadron van de Royal Air Force. De bemanning bestond uit zes jonge mannen: drie Nieuw-Zeelanders, twee Engelsen en een Ier. Hun stoffelijke resten werden in 1952 geborgen en zijn toen overgebracht naar de geallieerde oorlogsbegraafplaats bij Bergen op Zoom …
In Akkrum en Aldeboarn is de tragische crash nooit in de vergetelheid geraakt. Nog tijdens de bezetting werd het veldgraf van de bemanning gemarkeerd met een houten kruis en een naambord. De basis voor de oprichting van het huidige monument werd al in 2006 gelegd met de herdenking van het voorval, 65 jaar na dato door basisschoolleerlingen uit Akkrum en Aldeboarn …
Midden in de weilanden werd op de crashlocatie een tijdelijk monument geplaatst en bloemen gelegd. Het succes van deze herdenking was voor CBS De Finne aanleiding om een permanent monument voor de gevallen vliegeniers na te streven. Voor de realisatie van het gedenkteken werd in 2009 de Commissie Monument Soarremoarre opgericht, bestaande uit directieleden van de beide Boarnster basisscholen, ouders, leden van het 4-mei comité Utingeradeel, een ooggetuige en leden van de Stichting Missing Airmen Memorial Foundation. Gesteund door de gemeente Boarnsterhim en talrijke donateurs is de commissie er in geslaagd om het monument tot stand te brengen …
Vanavond staan we weer twee minuten stil ter nagedachtenis aan allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.
Hield ik gisteren 10 van de 80 foto’s over die het bekijken waard waren, vandaag waren het er nog veel minder: 5 van de 173. Aafje ontdekte namelijke aan de buitenzijde van de schuttingdeur een nest met jonge spinnetjes …
Daar moest ik natuurlijk even van zien te profiteren, maar dat viel nog lang niet mee …
Die kleine achtpotertjes bleven namelijk maar bewegen en door elkaar heen krioelen …
Daarnaast eiste ook de wind zijn rol weer op, niet alleen door het nestje heen en weer te laten wiegen, maar ook door regelmatig het zonlicht dempende bladerdek opzij te duwen …
Desondanks ben ik wel weer tevreden over het resultaat van deze serie, waarin vooral de vrolijke kleur van de spinnetjes opvalt …
Sinds ik veertig jaar geleden met goed gevolg de lagere school heb afgesloten, heb ik eerlijk gezegd helemaal niets meer met Koninginnedag. In de jaren zestig was Koninginnedag een hoogtijdag met ’s ochtends een aubade bij het gemeentehuis en een grote optocht, die ’s middags werd gevolgd door een keur aan spelletjes. Sindsdien is Koninginnedag voor mijn gevoel verwaterd tot een dag waarop je struikelt over de vrijmarkten. Die waren nooit echt aan mij besteed, en de laatste jaren al helemaal niet …
Dat geschuifel door die drukte, dat is niets noor mij. Ik geef de voorkeur aan de rust van de eigen tuin vandaag. En laat daar nu uitgerekend vandaag de eerste oranje bloemetjes van het nagelkruid oftewel Geum Coccineum ‘Borisii’ tot bloei zijn gekomen …
Kijk, daar kan ik dan wel van genieten. Het is alleen jammer dat het hier de hele dag al zo hard waait, dat die bloemen continue op hun lange stelen heen en weer staan te zwiepen. Van de 80 foto’s die ik er zittend op mijn krukje van heb gemaakt, zijn er nog geen tien door de keuring gekomen …
De drie bloemetjes hierboven geven deze Koninginnedag toch de kleur die erbij hoort.
Afanja's Weblog 