Bij het sneeuwruimen heb ik een deel van de sneeuw maandagmiddag tamelijk achteloos van het pad in de borders geschoven en gegooid …
Gistermiddag zag ik, dat een kluitje sneeuw heel mooi stond te balanceren in één van de borders. Ik kon het niet laten om even een kleine serie te maken van deze miniatuur sneeuwsculptuur …
Ergens halverwege de tuin staat nog steeds een plant met paarse bloemen fier te bloeien. Het is een Hebe-soort, misschien wel de ‘Struikveronica’ Hebe …
“Het liefst staat de struikveronica op een beschutte plek in een koele omgeving,” zo lees ik. Wel, met een gemiddelde temperatuur van -1.9 °C deze week, is dat wel aardig gelukt …
“Als je ’s zomers zo nu en dan de uitgebloeide bloemen wegknipt, is de bloeiperiode van de struikveronica relatief lang: van juli tot en met oktober.” Aangezien hij nu nog steeds staat te bloeien, kunnen we dat ook afvinken. Aafje zal vorig jaar vast al veel uitgebloeide bloemen hebben weggeknipt …
In de volgende alinea lees ik: “De struikveronica is groenblijvend, maar in beginsel niet winterhard. Gelukkig kan ze niet al te strenge winters prima overleven. Bij flinke vorst (meer dan -10 °C) heeft de plant wel bescherming nodig.” Kouder dan -8,2 °C is het hier deze week nog niet geweest. Dus eh … ik weet niet of ik dit weekend nog wel op de schaats kom, maar onze Hebe zal de winter wel overleven … 😉
Voor de liefhebber van winterse verschijnselen als sneeuw en ijs zijn het topdagen. Voor mij geldt dat zeer zeker. Gisteren heb ik eerst een wandeling gemaakt in de met sneeuw bedekte Ecokathedraal. De foto’s daarvan houden jullie nog even tegoed. Vandaag wil ik even terug naar de kern, de kern van de sneeuwvlok …
Terwijl ik gistermiddag achter de pc zat, zag ik dat het heel licht begon te sneeuwen. Met de macro-voorzetlens op mijn camera ben ik naar buiten gelopen, waar ik vervolgens enige tijd bezig geweest ben om wat van die hele kleine sneeuwvlokjes in beeld te vangen. De meeste sneeuwvlokjes bestonden op dat moment gelukkig uit één enkele ijskristal, dat maakte het in feite gemakkelijker om ze in beeld te kunnen brengen. Sommige waren onderweg naar beneden al begonnen samen te klonteren tot een wat grotere sneeuwvlok, dan zijn de structuren veel minder goed zichtbaar …
IJskristallen ontstaan in koude lucht waar veel water in zit. De watermoleculen hechten zich aan stofdeeltjes die in de lucht zweven. Sneeuw bestaat uit aan elkaar geklonterde ijskristallen. Door botsingen onderling van de ijskristallen op hun weg naar beneden groeien deze ijsdeeltjes tot sneeuwkristallen. Ongeveer 4.000 van deze uiterst minieme kristallen zijn nodig voor de vorming van één sneeuwvlok. Wanneer de lucht onder de wolk onder het vriespunt ligt, hebben we op de grond sneeuw. Is de lucht in de onderste honderden meters boven nul dan hebben we regen. Dit is het resultaat van die koude lucht gisteren, en er waren geen twee ijskristallen gelijk aan elkaar …
Bron: ‘Het ontstaan van ijskristallen, sneeuwkristallen en rijp’
Zaterdag liet ik hier een foto zien van het eerste bloeiende sneeuwklokje in de tuin. Na de sneeuwjacht kon ik dit zoekplaatje van hetzelfde sneeuwklokje maken …
Het sneeuwklokje is een ondergesneeuwd klokje geworden …
Nog een wandelaar …
Gedecoreerde heg …
Duinvorming …
Op smalle bandjes …
Zoals ik gisteren al vertelde, heb ik maandagavond even gespeeld met het gekleurde tegenlicht van de Hue-spot, die bij de vijver op het terras staat. Die spot kan behalve gewoon wit licht ook talloze kleuren licht over tuin en vijver laten schijnen. Met deze foto ben ik gisteren geëindigd …
Daarna heb ik een even soort lichtcarrousel laten draaien met op de voorgrond achtereenvolgens nogmaals het silhouet van de uitgebloeide bloemen en van de metalen lisdodden, die als tuinornament achter de vijver staan. Ook van de heksenbol is nog een glimpje te zien …
Voor alle duidelijkheid: we maken er niet elke avond een kermis van, normaal gesproken brandt er alleen (gedimde) wit licht. Maar in de loop van deze kille en grijze week ben ik bij het zien van de weerkaarten stilaan in een zekere staat van opwinding geraakt. Er tekent zich een klassieke wintersituatie af, waarbij we vanaf morgen diep de winter in duiken. Eindelijk kunnen we ons eens ergens anders mee bezighouden dan met Corona. Daar kan best even wat feestelijk licht bij ter doorbreking van de schier eindeloze grijsheid van de afgelopen dagen.
UPDATE: Omdat blijkbaar niet iedereen de diashow kon zien, hieronder nog even een paar van de foto’s:
Dat mooie, gladde ijsvloertje in de vijver heeft er maar één dag gelegen. Zondagavond heb ik er nog een tijdlang gespeeld met het gekleurde tegenlicht van de Hue-spot over het glanzende ijs. De foto’s die dat heeft opgeleverd, bewaar ik nog even. Vandaag volg ik nog even de loop der dingen …
Terwijl de temperatuur maandagochtend opliep tot een maximum van 2,4 ºC rond het middaguur, viel er wat lichte korrelhagel. Daardoor had het ijs zijn magische glans al snel verloren. Wat restte was een soort dof en grijs papijs …
Toen het tegen de avond opnieuw begon te vriezen, kreeg het ijs weer enige glans. Daar heb ik ’s avonds het gekleurde tegenlicht van de Hue-spot nog maar eens op gericht. Dit is één van de foto’s die ik er ’s avonds van heb gemaakt …
Morgen meer kleur …?
Afanja's Weblog 