Reeën hebben hun voorkeur

Onderweg naar de Jan Durkspolder trof ik gisteren een sprong reeën waar ik ze nog niet eerder had gezien. Zodra ik de auto in de berm had laten uitrollen, draaiden een reebok en een hinde de blik in mijn richting …

Iets verderop liep een derde ree door een droge sloot of een greppel. Al snel volgden ook de andere twee. Eigenlijk liepen ze net wat te ver weg voor mooie foto’s, maar elke ontmoeting is er één en ik geniet steeds weer van zo’n groepje reeën …

Enkele kilometers verderop zag ik een tweede sprong reeën in een stuk land lopen. Dit is een bekende groep op een bekend plekje. Vergelijk het gras op de eerste drie foto’s eens met dat op de volgende foto’s …

Ik heb de reeën van de eerste drie foto’s niet zien grazen. En dat is ook niet zo gek, want daar was niets voor ze te vreten. Ze doorkruisten dat weiland linea recta op zoek naar wat lekkers, want in die eindeloze weilanden met raaigras is niets voor ze te vinden. Er groeit geen bloemetje of wat dan ook. Nee, dan hebben de reeën het in het kruidenrijke gras in de Jan Durkspolder een stuk beter …

‘Centraal Apotheek’ Leeuwarden

Toen we begin maart eens wat te vroeg waren voor mijn wekelijkse fotosessie in het centrum van Leeuwarden, heb ik eens een kuiertje over de Voorstreek gemaakt. Daar kwam ik langs het monumentale pand ‘Centraal Apotheek’

Het gebouw op de hoek van de Voorstreek en de Tuinen is in 1904-1905 gebouwd in opdracht van apotheker Feteris uit Kampen. Het ontwerp is van de ook uit Kampen afkomstige architect G.B. Broekema. Het gebouw is in 2002 gerestaureerd …

Het pand, dat is ontworpen in Jugendstil of Art-Nouveau-stijl, is voornamelijk opgetrokken in gele verblendsteen. Op de gevelzijde aan de Voorstreek staat op een tegeltableau Hygieia afgebeeld, de Griekse godin van de gezondheid. Ze houdt boven haar hoofd de slang van Asclepius en een beker in haar handen. Daarboven staat in de gevel de naam ‘Centraal Apotheek‘. Op de dakrand staan twee grote vogels …

De belangrijkste hoek van het gebouw is geaccentueerd door een erkerachtige, op een toren lijkende uitbouw over drie bouwlagen en is bekroond met een helmspitsje. De natuurstenen omlijstingen van de lichtopeningen en het smeedwerk van de balkons zijn versierd met gebogen lineaire ornamenten. Verder wordt het gebouw gemarkeerd door een aantal rondboogvensters en balkons …

Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Centraal_Apotheek_(Leeuwarden)

De scheefste toren

De maquette die hier gisteren te zien was, is een model van de Johannestoren bij Miedum, een buurtschap ten noorden van Leeuwarden. De zadeldaktoren is gebouwd in de 14e of 15e eeuw en staat op een terp. Het kerkschip werd in 1834 gesloopt vanwege vergaande bouwvalligheid …

De achterover hellende toren is in de 19e-eeuw ommetseld met een bakstenen schil en werd in 1956 gerestaureerd. Daarbij werd de fundering verstevigd, waardoor de toren niet verder weg kon zakken. In de toren hingen ooit twee klokken, die in de Tweede Wereldoorlog allebei door de Duitsers zijn meegenomen. Eén van de klokken bleef gespaard en hangt nu in de toren van het buurdorp Gytsjerk. In Miedum werd een kleinere stormklok opgehangen …

De Johannestoren staat 4,72 graden (hellingshoek) uit het lood. De 14 meter hoge toren helt ruim een meter over en is de scheefste toren van Nederland. De Johannestoren van Miedum is zelfs schever dan de toren van Pisa. Sinds de voltooiing van die restauratie in 2001 is de helling van de toren van Pisa ongeveer 3,99 graden …

De toren is een rijksmonument.

Maquette van een toren

Zo lang het weer en mijn onderdanen regelmatig de kont tegen de krib gooien, moet ik het hebben van onderwerpen op korte loopafstand van de auto. Dan komen er ook weer andere onderwerpen in beeld dan alleen natuur. Zo’n onderwerp diende zich onder andere aan tijdens een ritje, dat Jetske en ik begin maart maakten …

Via ommelandse wegen gingen we die dag op zoek naar Friese staten en stinzen. Het was Jetske die onderweg een scheve toren door een groepje bomen zag schemeren. Een plekje voor de auto was al snel gevonden. Het hek was gesloten, maar aangezien er links en rechts van die hindernis ruim voldoende ruimte was om er gewoon langs te lopen, hebben we dat maar gedaan. Aan de voet van de scheve toren stond een al even scheve maquette …

morgen meer …

Terug via de ijsvogels

Nadat Jetske en ik de kans hadden gehad om een aantal grutto’s van dichtbij in beeld te brengen, was dat deel van de dag geslaagd. We waren het er al snel over eens om met een kleine omweg terug te rijden via de ijsvogels …

Omdat Jetske aan het eind van de middag nog wat gepland had, stelde ik ter plekke voor dat we tot 15:00 uur zouden wachten op het verschijnen van een ijsvogel. Precies om 14:58 uur landde meneer ijsvogel op een van de takken bij het nest. Nadat hij daar een klein minuutje had gezeten, vloog hij naar een hek wat verderop aan de waterkant …

Met een tevreden gevoel reden we korte tijd later huiswaarts.

Tussen de grutto’s

We hadden onze broodjes al gegeten en we zaten er net over te praten om maar eens een stukje verderop te gaan kijken, toen de grutto’s plotseling in beweging kwamen. In kleine groepjes vlogen ze op uit het plasdrasland om zich te verspreiden over het omliggende land …

Niet ver bij ons vandaan zette een grutto aan de rechterkant van de weg de landing in, ik was net op tijd om de scène in beeld te vangen …

Helemaal opgaand in hun foerageergedrag, kwamen enkele grutto’s aan de andere kant van de weg stapje voor stapje mooier binnen het bereik van onze camera’s …

Het was mooi om te zien hoe verschillende koppeltjes samen op weg waren. Het zal niet lang meer duren, voordat de grutto’s zich verder over het gebied verspreiden en eieren gaan leggen …

Wolken boven de Mieden

Er hing een zwaar, donker wolkendek boven Fryslân toen Jetske en ik vrijdagochtend bij de Surhuizumermieden aankwamen. Maar het was droog, en dat bleef het gelukkig ook …

De grutto’s zaten net als een week eerder nog ver weg in het plasdrasland. Zodra de zon door het wolkendek brak, heb ik mijn zoomlens eens in stelling gebracht …

Niet veel later vloog er een grote groep kieviten op. Een tijdlang vlogen ze op sierlijke wijze onder de donkere wolken heen en weer…

En ineens kwamen ook de grutto’s tot leven. In kleine groepjes vlogen ze op om luidruchtig roepend ergens rondom ons een plekje in het weiland te zoeken …

– Morgen meer grutto’s