Vriendschap

Terwijl wij in de auto een broodje zaten te eten, scharrelde er een groep jongeren rond bij de haveningang van Lauwersoog. Deels leken ze een scoutinguniform te dragen. Na enige tijd kregen ze een sein om te verzamelen op de kade …

Vanaf de Waddenzee was het charterschip ‘Vriendschap’ intussen de haven binnengelopen. Nadat ze zich hadden ingescheept, zagen we de jongeren een half uur later de haven uitvaren aan boord van de ‘Vriendschap’. Het schip is in 1924 gebouwd in Jutphaas. Na jarenlang vrachtjes te hebben gevaren, is het schip in 1983 verbouwd tot een heel intiem en knus passagiersscheepje. Tot 2019 deed zij dienst als veerbootje tussen de Waddeneilanden Texel en Vlieland, waarna zij, na een jaartje stil te hebben gelegen, in 2021 is aangekocht door Waddenschipper.

De ‘Vriendschap’ mag 80 passagiers vervoeren en wordt vooral vanaf Oostmahorn en Lauwersoog ingezet. Er worden niet alleen overtochten naar de Waddeneilanden mee gemaakt, maar ook z.g. Brakzandtochten

Bij ‘Sternstee’

Een voormalige dekschuit, die is omgebouwd tot broedponton genaamd ‘Sternstee’ bij Lauwersoog, heeft sinds 2021 een belangrijke rol als broedplaats voor verschillende vogelsoorten, waaronder de Visdief, de Noordse stern en de Scholekster. Het ponton biedt deze vogels een geschikte omgeving om te broeden en te gedijen …

Het oppervlak is voorzien van grind, buizen voor beschutting van de vogeljonkies en schelpen voor het nestelen. Het is bovendien zo ingericht dat jonge vogels er niet vanaf kunnen vallen. Doordat Sternstee is omringd met water en de schuit een schuin lopende boeg en boorden heeft, is het voor vossen en ratten zo goed als onmogelijk om de jonge vogels te bereiken … 

WEC Lauwersoog

In de haven van Lauwersoog is het gloednieuwe WEC (Werelderfgoedcentrum Waddenzee) geopend, dit is het nieuwe thuis van het vroegere Zeehondencentrum Pieterburen. Bij het WEC zet men zich in voor een duurzame balans in het Waddengebied, voor de wereld van morgen … 

Het WEC heeft als doel om bezoekers niet alleen meer te leren over de zeehond, maar ook over het leefgebied van de zeehond: de Waddenzee. De zeehond blijft centraal staan, maar er wordt ook veel aandacht geschonken aan de Waddenzee. Het is een prachtig, maar kwetsbaar natuurgebied waar we niet zuinig genoeg op kunnen zijn. Alleen ontzettend jammer dat het huidige demissionaire kabinet dat weigert in te zien. Als het tegenzit, trekt Unesco het predicaat Werelderfgoed eerdaags in …

Bij ’t Ailand

Eind juli heb ik hier voor het laatst iets verteld over het bezoek dat Jetske en ik aan de haven van Lauwersoog hebben gebracht. Daarna ben ik overgegaan op de zomerprogrammering. Vandaag pak ik de draad van dat bezoek weer op …

In de haven van Lauwersoog troffen we naast de viswerkplaats ook de plek aan waar de vis kan worden verorberd: restaurant ’t Ailand. Strandvissers Jan en Barbara Geertsema serveren hier hun eigen vangst en die van hun collega’s. ’t Ailand is ook de uitvalsbasis voor de waddentochten die zij organiseren. Tot slot bestieren ze ook de viswerkplaats, waar workshops worden gegeven …

We hebben onze camera’s daar nog eens goed aan het werk gezet, want we raakten niet uitgekeken op hetgeen er zoal was uitgestald en aan de muren hing …

Even wat herfst

Het was mooi weer om even het bos in te gaan …

Even de herfstgeuren opsnuiven, wat genieten van de herfstkleuren en paddenstoelen zoeken. Gelukkig had ik weinig tijd nodig om het bij Heidehuizen allemaal bij elkaar te scharren, want veel meer stond mijn onderdanen me ook ditmaal weer niet toe. Maar de buit is binnen …

Nevel rond de Leijen

Het was nog wat nevelig, toen ik op een ochtend langs het rietland naar de vogelkijkhut ‘de Blaustirns’ bij de Leijen liep. Bijna bij de hut aangekomen, probeerde de zon even door het grijze dek heen te breken. Echt helder werd het niet, mooi was het er wel …

Anders dan verwacht

De dag verliep gisteren anders dan verwacht. Om te beginnen besloot Aafje in bed te blijven, nadat ze zondagavond al wat ziek was geworden. Toen Jetske rond half elf uit de auto stapte, zag ik meteen dat zij ook niet echt fit was. Ze was al op tijd van huis gegaan, omdat ze eerst bloed moest laten prikken. Maar onderweg naar ons huis, merkte ze dat de zondag begonnen rugpijn toch nog knap vervelend was …

Nadat ik Jetske van koffie met wat lekkers had voorzien, heb ik haar met de rug tegen het verwarmingsdekje op van mijn stoel gezet. Het was dus al snel duidelijk dat er van een ritje en een fotokuier niks terecht zou komen. Maar dat was helemaal niet erg, mijn benen waren ook niet op hun best. Bovendien bleef het de hele dag grijs en miezerig …

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om weer eens uitgebreid bij te praten over van alles en nog wat. Met goede gesprekken zijn we 28 september 2006 al begonnen. Aan het eind van onze eerste gezamenlijke fotokuier in de Weerribben raakten we op het bankje bij het witte bruggetje aan de praat. Omdat het gezellig en leerzaam was geweest, maakten we een vervolgafspraak voor drie weken later in Fryslân …

De rest is geschiedenis. Al 19 jaar lang gaan we 1 of 2 keer per maand samen een dagje op pad, de ene keer in de Kop van Overijssel, de andere keer in Fryslân. De fotografie en onze kuiertjes – die voor mij regelmatig uitlopen op een pittige conditietraining – staan nog steeds centraal. Maar we hebben vooral vanaf dag één ook erg leuke persoonlijke klik. Bij Jetskes’ vertrek hebben we gistermiddag afgesproken dat we nu eerst voor de 20 jaar gaan …

Met uitzondering van de laatste foto, dateren de bijgaande foto’s van de eerste fotokuier die we op 28 september 2006 hebben gemaakt in de Weerribben.