En weer hadden we een grijze dag …
Ik heb vanmiddag weliswaar een fotokuiertje gemaakt bij de Leijen, maar de foto’s die dat heeft opgeleverd bewaar ik maar voor morgen …
Het leek me beter om deze dag maar wat kleur te geven …
Daarom vier foto’s die ik recentelijk heb gemaakt van wat zweefvliegen op de kattenstaarten in de tuin …
Het kattenkruid is uitgebloeid, er vallen steeds meer gaten in de bladeren van de hosta’s en de oranje bloemen van het havikskruid laten de kopjes hangen. Kortom: ons tuintje heeft zijn meest florissante tijd wel gehad dit jaar. En toch dook er vorige week ineens een verrassing op in de vijver, de dotter kwam voor de tweede keer dit jaar tot bloei …
Als een ontluikend roosje kroop een dotterbloem heel voorzichtig tevoorschijn uit een opgerold blad …
Een dag later vouwde de bloem zijn bladeren open, waarna hij zich verhief om zich te bevrijden uit het blad en de zachte augustusregen te trotseren …
Gistermiddag zag ik regelmatig een zweefvliegje op de bloem, die intussen een zusje heeft gekregen, neerstrijken …
Je zou bijna gaan denken dat we aan het begin van de zomer staan. En dat is misschien ook wel een beetje zo … een heel kort zomertje op 2 en 3 september …
Terwijl we genoeglijk op het bankje bij de dobbe zaten te babbelen en te genieten van de meegebrachte versnaperingen, schroefde ik het ministatiefje onder mijn camera. Nieuwsgierig als altijd hield Tijmen goed in de gaten waar ik mee bezig was.
“Waarom doe je dat, pake?” vroeg Tijmen, toen ik de camera op het statiefje voor ons in het gras zette.
“Zal ik ons eens samen op de foto zetten?” antwoordde ik, terwijl ik weer naast Tijmen op het bankje ging zitten.
“Dat kan toch niet …,” klonk het enigszins vertwijfeld.
“Oh nee … nou, let maar eens goed op …,” zei ik, terwijl ik de afstandsbediening van de camera tevoorschijn haalde.
Piep piep piep … klik … klonk het vanuit het gras.
“Oh heb je de afstandsbediening van te tv meegenomen …?” zei Tijmen lachend.
Het uitzicht was mooi, de koekjes waren lekker en we zaten gezellig te babbelen, maar daar waren we niet voor gekomen. Er moest gefotografeerd worden, en dus begaven we ons door het lange gras, nadat ik met Tijmen had afgesproken dat hij niet te dicht bij het water zou komen …
Al snel zag ik een geaderd witje zitten. Voorzichtig kwam ik wat dichterbij om het beestje te fotograferen …
“Wat zet je op de foto. pake?”
“Kom maar eens heel voorzichtig wat dichterbij,” zei ik, “daar zit een vlinder.”
Jammer genoeg vloog de vlinder net op, toen Tijmen afdrukte, maar hij staat er mooi wel op …
Omdat er verder weinig leven te bespeuren viel, bedacht ik een onderwerp om te fotograferen.
“Als jij nu hier blijft staan, dan loop ik daar naar toe,” zei ik tegen Tijmen, “dan kunnen we elkaar mooi op de foto zetten …”
“Ik zie twee pake’s,” kraaide Tijmen even later van plezier …
Ik zag op mijn beurt twee Tijmen’s.
Toen we aan het eind van de middag de foto’s bekeken, ontdekten we dat er precies ter hoogte van de weerspiegeling van Tijmen’s gezicht bellen op het wateroppervlak te zien waren. “Daar zat vast een kikker bellen te blazen,” was Tijmen’s reactie …
Nadat we zo nog een tijdje hadden rondgestruind, nam ik de lucht even in ogenschouw. Op dat moment zette Tijmen mij nog even en profil op de foto, terwijl hij zelf stoer tegen de zwerfkei leunde, die naast het bankje ligt. Zulke mooie foto’s zijn er lang niet van me gemaakt. Goed werk, Tijmen!
Daarna was het toch echt tijd om opnieuw vrolijk keuvelend terug te gaan naar de auto. Daar aangekomen was het nog steeds droog, en dus besloot ik, nadat ik Tijmen had vastgegespt, nog even naar de picknicktafel een paar honderd meter verderop te rijden. Daar kon ik Tijmen verrassen met een hartige hap die goed in de smaak viel …
De worstjes waren nog maar net op, toen we ons moesten haasten om droog in de auto te komen. Tijmen maakte onderweg vanaf zijn zetel achterin nog een foto van de plensbui waar we enkele momenten later doorheen reden …
Eenmaal weer thuis vertelde Tijmen in geuren en kleuren aan beppe waar we waren geweest en wat we hadden gedaan. We hebben afgesproken dat we bij een volgende logeerpartij zeker weer samen op pad zullen gaan. En zo lang mijn benen me willen dragen zullen er vast nog vele gezamenlijke fotokuiertjes volgen, want we vonden het allebei erg gezellig.
In het voorjaar stelde Tijmen voor om een keer samen te gaan fotograferen als hij weer eens bij pake en beppe logeerde, hij zou dan zijn eigen camera meenemen. Gisteren was het zo ver en dus togen we, nadat ik de buienradar had bestudeerd, tussen de buien door samen naar het Weinterper Skar …
Vrolijk babbelend liep Tijmen voor me uit op het pad naar de dobbe. We waren nog maar nauwelijks onderweg of het eerste onderwerp diende zich al aan.
“Kijk pake, een beestje …”
“Wat voor beestje is dat dan?” vroeg ik.
Voorzichtig benaderde hij het beestje … “Oh, het is een kikkertje … hij lijkt wel van hout … Maar dat is wel handig, want als er dan een leeuw komt, dan denkt die ‘Dat lust ik niet …'”
Enkele meters verderop zette Tijmen zijn eerste paddenstoel op de foto …
Ook een eerste eikeltje ontkwam niet aan Tijmen’s camera …
“Oh … wat is dat, pake? Het lijkt wel een standbeeldboom …,” zei Tijmen terwijl hij naar een boom wees, die in december 2009 gedeeltelijk is bezweken onder de zware last van een halve meter sneeuw …
Natuurlijk maakte Tijmen een foto van die standbeeldboom …
Korte tijd later kwamen we bij het bankje bij de dobbe aan.
“Wat een mooi meertje,” luidde Tijmen’s commentaar, “dat wil ik wel even op de foto zetten …”
Nadat die foto was gemaakt, was het tijd om samen even lekker op het bankje te zitten met een pakje drinken en een paar koekjes. Terwijl Tijmen de resultaten van zijn eerste foto’s bekeek, vertelde hij bij het bekijken van de foto van de paddenstoel: “Toen ik nog klein was zocht ik in het bos vaak kaboutertjes …” Op mijn vraag of hij ze ook had gevonden, reageerde hij met: “Neeee, dat kan toch niet pake, want kabouters bestaan helemaal niet …”
Wordt vervolgd.
Het fotograferen van zweefvliegen gaat me over het algemeen heel aardig af. Het is een heel ander verhaal om een zweefvlieg op video scherp in beeld te krijgen en te houden. Toch heb ik onlangs een poging gedaan. Laat u niet afschrikken door de still hieronder, want YouTube heeft één van de minst scherpe beelden uitgekozen om als titelbeeld te dienen. Gelieve wel te kiezen voor de hoogste beeldinstelling …
Voor de goede orde naar aanleiding van een vraag die Artmus gistermiddag stelde (“Het gaat toch geen sexfilm worden hè…?”) nog even het volgende: het beestje heeft weliswaar een geil tongetje, maar ik zou het toch geenszins een sexfilm willen noemen … 😉
Dit is het decor …
Dit is de hoofdrolspeler …
Morgen de actie. 🙂
Een beetje blogger heeft geen vakantie, die gaat gewoon stug door met bloggen. Dat geldt ook al jarenlang voor mij, mijn eega heeft echter wel vakantie. Nu bijna heel werkend Nederland de vakantie er op heeft zitten, heeft Aafje een paar weken vrij …
Grote plannen hebben we niet, net als voorgaande jaren zullen we waarschijnlijk wel samen wat dagtripjes gaan maken en verder komen we die dagen wel door, want ook nu zal de tijd wel weer voorbij vliegen …
Kortom: we zetten de bloemetjes zo af en toe eens even buiten en we fladderen er eens een dagje uit. Daar zal ik zoals gebruikelijk op z’n tijd wel eens verslag van doen, en wie weet …, misschien neem ik tussendoor ook eens een vrije dag …
En mocht het hier ineens onverhoopt dagenlang stil blijven, dan heeft Aafje me waarschijnlijk ontvoerd …
Afanja's Weblog 