Leegte in de polder

Het weer lokte me eigenlijk niet echt naar buiten gisteren, maar na die lange rij donkere dagen binnenshuis ben ik toch maar even in de auto gestapt om een ritje door de provincie te maken. In de Jan Durkspolder stond een eenzame ree bij een rietkraag langs een maïsakker. Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, besloot ik door te rijden. Misschien zou ik de rest van de sprong straks nog kunnen spotten …

De grote plas bij de vogelkijkhut was zo goed als leeg. De honderden smienten leken te zijn doorgetrokken, want ook die waren nergens te zien. Er zaten alleen een paar eenden bij het onderstel van de kluunbrug, die schaatsers tijdens een eventuele Jan Durkspolder toertocht een veilige overtocht over deze sloot moet bieden. Voorlopig kunnen de eenden ze gerust blijven gebruiken als rustplaats …

Ik besloot nu eens niet naar de vogelkijkhut te gaan, daar zou nu waarschijnlijk toch niets te zien zijn. Daarom besloot ik een kuiertje te maken over het zandpad ‘de Geau’ langs de noordwestkant van de plas. Lang duurde dat niet, op de nadering van een bui werd het zo mogelijk nog wat donkerder dan het al was. Tijd om rechtsomkeert te maken …

Kerstslingers in de tuin

Meestal ben ik ’s ochtends rond 8:30 uur wakker, maar vandaag heb ik bijna twee uur langer geslapen. Dat voelt nog niet direct goed, want voor het eerst sinds enige tijd heb ik momenteel weer echt elastieken benen. Dat past me niet direct vandaag, maar MS slaat nu eenmaal altijd toe als het niet gelegen komt …

Afijn, met een beetje geluk trekt het straks nog wat bij. Het maakt een fotokuier in de natuur nog wat onzeker op dit moment. Maar aangezien het droog is en ik zelfs de zon al even heb gezien, moesten we zo meteen in ieder geval maar eens een blokje om gaan. Hoe dan ook, ik laat jullie hier even achter met de kerstslingers in onze tuin. Maak er een mooie dag van …

Lori’s in de Orchideeënhoeve

Zo mogelijk nog kleurrijker dan de vele orchideeën zijn de lori’s, die in een volière vrij rond vliegen tussen de bezoekers van de Orchideeënhoeve. Lori’s zijn kleine, felgekleurde papegaaien, een onderfamilie van de familie ‘echte’ papegaaien. Ze hebben een gespecialiseerde tong met aan het uiteinde een borstelvormig topje, waarmee ze nectar en zacht fruit naar binnen kunnen halen. Er zijn 5000 plantensoorten bekend waarbij de lori’s de nectar en stuifmeel kunnen oplikken …

In de volière van de lori’s hangen hier en daar bakjes met nectar. Veel leuker is het nog dat bezoekers bij het betreden van de volière cupjes met nectar kunnen kopen. En reken maar dat de lori’s dat weten, ze hoeven maar een bezoeker met een cupje te zien, of bestormen ze hem of haar. De lori’s landen daarbij graag op het hoofd, het gemiddelde kapsel schijnt goed nestmateriaal te bevatten …

In de Orchideeënhoeve (2)

Het weer is hier vandaag weer niks beter dan gisteren, sterker nog: behalve regen hebben we nu ook nog eens een stormachtige wind, die wordt aangejaagd door storm Pia …

Dat lijkt me voldoende reden om er ook vandaag nog maar wat kleurrijke foto’s tegenaan te gooien, die ik in maart van dit jaar heb gemaakt in de Orchideeënhoeve bij Luttelgeest …

In de Orchideeënhoeve (1)

Op een dag in maart, waarop de natte sneeuw ons om de oren waaide, hebben mijn fotomaatje en ik een ritje naar de Orchideeënhoeve bij Luttelgeest gemaakt. Buiten was het koud en nat, binnen was het gelukkig een stuk beter te harden …

Het leek me een goed plan om in deze donkere en vooral ook natte dagen voor de kerst wat kleur en fleur tevoorschijn te halen. Daar heb ik de foto’s tenslotte voor bewaard …

Impressie van een herfstdag

Sommige fotografen beheersen de kunst om in het bos foto’s te maken van ‘bewegende bomen’, terwijl er geen zuchtje wind staat. Ik heb dat ook wel eens geprobeerd, maar dat leverde meestal niet meer op dan een fotografische wirwar die meteen rijp was voor de prullenbak. Maar de aanhouder wint.

Daarom heb ik, voordat de laatste bladeren van de bomen waren gewaaid, begin december nog eens geprobeerd om een eigen impressie van een herfstdag in de tuin te maken …

Een biddend torenvalkje

Na het treffen met de grote zilverreiger besloot ik mijn ‘rondje Earnewâld’ nu eens niet linksom te maken, maar rechtsom. Op die manier kijk je toch weer net even anders tegen de wereld aan. Dat bleek in dit geval een gelukkige keuze te zijn. Toen ik ergens halverwege het rondje een biddend torenvalkje zag, zat ik aan de goede kant om hem netjes in beeld te kunnen brengen …

Netjes is in dit geval betrekkelijk. Het terugzetten naar de fabrieksinstellingen van mijn camera heeft niet mogen baten om de scherpte terug te brengen. Pakweg 2/3 van de foto’s kwam ook nu weer niet lekker scherp uit de camera tevoorschijn …

Afijn, dit tweede treffen met een torenvalk in ruim een week tijd maakte de gemiste kansen van eerder dit jaar om er foto’s van te kunnen in eens helemaal goed. En dat is tegen het eind van het jaar ook wat waard …