Je zult toch op zo’n mooi plekje midden op het platteland wonen …
Een klein, maar fijn terrasje aan het water …
En aan je voeten een doorlopende voorstelling, uitgevoerd door eenden, zwanen en meerkoeten …
Blijven dromen, altijd maar blijven dromen … 🙂
Hoe verdrietig de aanleiding vaak ook is, naar mate de jaren verstrijken gaan begrafenissen en crematies steeds meer de rol van familiereünies vervullen …
Dat was ook gisteren na afloop van de indrukwekkende afscheidsdienst voor nicht Corrie weer het geval …
Het was goed om diverse familieleden weer even te zien en wat bij te praten met deze en gene …
Of deze zwanen in de Vlierboschsloot bij Warniahuizen ook op een familiereünie waren, weet ik niet, maar het had er zeker alle schijn van …
Terwijl Pepijn en beppe zich vermaakten bij de kinderboerderij, maakte ik met kleinzoon Tijmen een fotokuier in het Wikelslân bij Earnewâld. We waren nog maar net onderweg, toen de eerste ooievaar al over ons heen zweefde …
Die moest natuurlijk meteen op de foto. Daarbij ontdekte Tijmen dat dat nog lang niet meeviel, want zo’n vogel vliegt steeds zomaar weer uit beeld, en dan moet je ook nog eens scherpstellen …
Toen ik even later een ooievaar achter een rietkraag neer zag strijken, fluisterde ik Tijmen toe dat hij heel stilletjes naar het bruggetje moest lopen, zodat hij de grote vogel daar vandaan kon fotograferen …
En dat lukte prima! kijk eens wat een mooie foto Tijmen heeft gemaakt van de foeragerende ooievaar. Trots als een pauw liet hij me het resultaat meteen zien …
Nadat we weer een stukje verder waren gelopen, zag Tijmen een vogel tussen het riet zwemmen …
Even later had Tijmen ook de meerkoet, die bezig leek te zijn met nestmateriaal, mooi op de foto gezet …
Terwijl we enige tijd later weer over een bruggetje liepen, knielde Tijmen daar even neer …
“Ik heb de wolken op het water gefotografeerd, pake,” zei hij lachend, “kijk maar …”
En natuurlijk moest pake ook even op de foto …
Op weg terug naar de auto lukte het Tijmen om een foto te maken van een paar ooievaars, die mooi op hun nest zaten …
En wie nu denkt dat dit het was, die heeft het helemaal mis, want we hebben samen nog veel meer gezien en gefotografeerd. Daarover later meer!
Niet alle ooievaars zijn na het verwijderen van hun nesten eind februari meteen op zoek gegaan naar een nieuw plekje om ergens rondom de gaswinlocatie bij Earnewâld een nieuw nest te bouwen …
Op 10 maart zaten verschillende dakloze ooievaars nog steeds wat verdwaasd om zich heen te kijken op de van lampen ontdane lichtmasten en de lantaarnpalen binnen de omheining van de gaswinlocatie …
Toen ik er een week later weer eens langs reed, zag ik dat twee van de ooievaars net waren begonnen met de bouw van een nieuw nest boven één van de gasinstallaties. Daar zou men bij Gasbedrijf Vermillion vast niet blij mee zijn, bedacht ik me glimlachend …
Terwijl ze eendrachtig samenwerkten om een tak op de juiste plek te krijgen, straalde dit onverschrokken koppel iets uit van “de aanhouder wint, dit was onze plek en het blijft onze plek …”
Benieuwd naar de stand van zaken met betrekking tot de illegale nestbouw op de gaswinlocatie, ben ik drie dagen later – we schrijven dan 20 maart – weer eens naar Earnewâld gereden. Oei, dat was een lelijke tegenvaller voor het ooievaarspaar, hun nest in aanbouw was weggehaald en er waren stalen pennen met wapperende lintjes op de installatie gezet, zodat verder bouwen niet mogelijk leek …
Ruim een week later ontdekte ik op vrijdag 28 maart dat Vermillion intussen nog verdergaande maatregelen had getroffen om de nestbouw te verhinderen: er was een puntdak boven de installatie gebouwd. Zie daar nog maar eens een nest op te bouwen …
Het ooievaarspaartje hield echter nog steeds stand. Luid klepperend zaten ze naast elkaar op de nok van het puntdak … Nou ja, ze waren in elk geval niet meer dakloos …
Verbeeld ik het me, of hoor ik links en rechts al eens iemand verzuchten “Och, wat sneu … wat zielig …”?
Wel, dat valt reuze mee, het is voornamelijk dom en dwars gedrag dat hier tentoongespreid wordt. Hemelsbreed amper 100 meter ten westen van het puntdak waar ze hier op zaten, stond nog een prachtig nieuw paalnest leeg …
En ook pakweg 200-300 meter naar het zuiden staat nog een ongebruikt paalnest. Kortom: het is een kwestie van keuzes maken …
Als het weer het toelaat, en daar ziet het wel naar uit, dan hoop ik hier zaterdag een fotokuiertje te maken met kleinzoon Tijmen. Eens zien wat we dan weer aantreffen … 🙂
Het wordt tijd om weer eens bij te praten over de ooievaars bij de gaswinlocatie aan de Bolleman-van der Veenweg bij Earnewâld. Nadat op 20 februari de grote nesten boven de gaswininstallaties waren verwijderd, nam één van de ooievaarskoppels ruim een week later het fundament van een nieuw boomnest in de boomsingel rond de gaswinlocatie in gebruik …
Toen ik er enige dagen later weer langs kwam, begon het nieuwe ooievaarsnest al aardig gestalte te krijgen. Na ettelijke vlieguren waren er heel wat takken en takjes bijeen gezocht, die vervolgens werden verweven met het fundament van het nest …
Vijf dagen later was duidelijk te zien, dat het nest weer verder was aangevuld met een nieuwe laag, die bestond uit nog wat dunnere takken en twijgjes. Het hardwerkende koppel was wel bereid om even deftig voor me te poseren …
Toen ik twee dagen later weer even op het parkeerterreintje stond, was ik er getuige van dat één van de ooievaars weer met een takje op het nest neerstreek …
Vrijwel meteen nadat het bovenstaande takje was weggewerkt in het nest, steeg de vogel weer op om nieuwe voorraad te halen of om tussendoor eerst even ergens te foerageren …
Een half uurtje klonk er een heftig geklepper bij het ooievaarsnest, zo te zien begon het koppeltje in de stemming te komen om aan hun nageslacht te gaan werken …
Intussen leek het nest de voltooiïng te naderen, de volgende dag zag ik dat er zacht voeringsmateriaal werd aangevoerd, dat aan de lange rode snavel van de ooievaar was gespietst om het te kunnen vervoeren …
Op 28 maart trof ik het ooievaarskoppel opnieuw luid klepperend in een zeer dartele bui aan. Je zou toch zeggen dat hier over enige tijd wel een paar zwarte snavels boven het nest uit zullen steken. Rond half mei maar eens weer kijken hoe het ervoor staat …
Intussen hebben nog niet alle ooievaars een nieuw stekkie gevonden, er zijn een paar volhouders bij die blijven proberen om te nestelen waar het niet mag. Daarover morgen meer …
De afgelopen weken heb ik al diverse keren één of meerdere scholeksters gezien, maar steeds zaten ze op een plekje dat in mijn ogen niet fotogeniek genoeg was. Toen ik vanmiddag over de Tjongervallei reed, trof ik een koppeltje aan dat wel op een plekje naar mijn zin zat …
Nadat ik mijn auto in de berm had laten uitrollen en het linker raampje naar beneden liet glijden om wat foto’s te kunnen maken, leek één van de vogels me luidruchtig op het bordje op de dampaal te willen wijzen …
Of ik maar uit de buurt wilde blijven, leek hij me toe te roepen. Even was ik bang dat beide vogels er vandoor zouden gaan, maar dat bleek gelukkig wat mee te vallen …
Omdat het autoportier gesloten bleef, leek de schreeuwlelijk – ik neem aan dat het ’t mannetje was – na een tijdje gerustgesteld, maar hij bleef wel degelijk een rood oogje in het zeil houden …
De vogel op de andere dampaal, ik ga er gemakshalve maar vanuit dat dit het vrouwtje was, bleef al die tijd lekker liggen op het behoorlijk hellende vlak van de scheef in de grond staande paal …
Niet alleen de koeien laten zich de laatste tijd weer zien in de Friese landerijen …
Ook de boeren zijn sinds enige tijd weer op allerlei manieren actief op het land …
Of het nu gaat om het ploegen of ’t eggen van een akker, het bemesten van de weiden of het uitdiepen van greppels …
Vrijwel altijd en overal tonen meeuwen zich trouwe volgers van de boer …
Afanja's Weblog 