Het duurt wel eens even voordat de ijsvogels zich laten zien …
Ik laat me dan graag afleiden door het zacht golvende water en hetgeen erop mee komt drijven …
Zo’n afgerukt kleurig plantendeel is dan ineens een dankbaar onderwerp …
Totdat het intussen welbekende schelle geluid de komst van één van de ijsvogels aankondigt …
Dat mag best van onze vijver gezegd worden. Als je op het terras staat, moet je al naar beneden kijken, anders heb je kans dat je er overheen kijkt …
Groot is hij dus niet, maar dat is onze tuin ook niet. Het gaat ook hier echter niet om het formaat, maar om de inhoud. En daar mankeert weinig aan. Eerder liet ik al de bloeiende gele plomp en de waterlelies zien, vandaag kijken we even naar de kleinste bloeiende waterplant in onze vijver: de krabbenscheer …
Als je ze ergens in de vrije natuur ziet, dan kun je de kleine bloemetjes nauwelijks zien. Voordeel van onze kleine vijver is, dat je planten en beestjes er altijd lekker dicht kunt benaderen …
Vandaag las ik op de website biovijver dat krabbenscheer een bijzondere eigenschap heeft, waarvan ik het bestaan nog niet kende. De plant scheidt een speciale stof uit in het water waardoor de groei van algen en wieren wordt onderdrukt. Dat is mooi en dat verklaart mogelijk ook dat wij veel minder last van algengroei hebben sinds de krabbenscheer hier elk jaar volop bloeit …
Ook de zuurstofplanten doen het goed. Een beetje te goed eigenlijk, want ze ontnemen het zicht op het overige leven in de vijver. Af en toe zie ik er eens een vis tussendoor schemeren en een enkele keer valt er een glimp van een salamander te zien. Misschien moet ik daar zo meteen maar eens wat van uit de vijver vissen. Het is er nu tenslotte nog niet te warm, en een kuier in de natuur zit er toch niet in vandaag …
Op mooie zwoele zomeravonden zie je soms dingen die je normaal gesproken niet snel onder ogen krijgt …
Zo fladderde er onlangs rond een uur of tien ’s avond een vlinder over het terras, die op een blad van de druivenrank ging zitten. Tot voor kort wist ik niet van zijn bestaan, maar dit schijnt de kleine zomervlinder te zijn, een nachtvlinder uit de familie van de spanners …
Op de bovenstaande foto’s lijkt hij in het late avondlicht blauw te zijn. Daarom heb ik ook nog een foto gemaakt met flits, daarop lijkt hij wat meer de (originele) kleur groen te hebben …
Een dag of tien geleden heb ik hier al wat foto’s getoond van de gele plomp op zijn mooist …
Toen die enkele dagen later zijn kop boog om opnieuw onder te duiken, was de eerste waterlelie net open gegaan. Intussen staan er twee waterlelies in bloei …
Je zult begrijpen dat ’t met de huidige weersomstandigheden ’s avonds laat weer goed toeven is op ons terrasje bij de vijver. Maar eerst nestel ik me vanmiddag lekker in de verduisterde, nog relatief koele kamer bij de Tour de France. Zo kom ik deze warme dagen in ieder geval nog wel goed door …
Nadat ik zondagochtend wat foto’s van de vliegjes tussen de druppels had gemaakt, heb ik mijn camera weer op de druppels gericht …
Daar was ik tenslotte voor naar buiten gegaan, en je weet maar nooit wanneer zich weer een kans voordoet. Deze heb ik maar weer …
Gisterochtend liep ik even de tuin in om wat druppelfoto’s te maken …
Daarbij werd ik echter al snel afgeleid door een klein vliegje tussen de druppels …
Sterker nog: het vliegje had nog een ander vliegje te pakken ook, twee voor de prijs van één dus …
Het is weer zondag, tijd om de blik weer eens op de ijsvogels te richten. Als je een ijsvogel op zijn tak ziet zitten, dan valt het vaak al snel op, dat de vogel een soort ‘hikkende’ bewegingen lijkt te maken …
Soms gaat dat hikken over in kokhalzen en kun je na verloop van tijd het geluk hebben om te zien hoe hij een braakbal uitkotst. Het is wat een onsmakelijk verhaal misschien, maar een ijsvogel kan de schubben, graatjes en vinnen van de vis die hij verorbert nu eenmaal niet verteren …
Hij moet die onverteerbare delen dus kwijt, en dat doet hij op deze manier. De braakbal zelf staat natuurlijk weer niet op de foto, dat ging me net wat te snel, maar het idee is duidelijk. Het luchtte in ieder geval duidelijk op, want het vogeltje zat er nadien een stuk rustiger bij …
En over ijsvogels gesproken …
Als je nu nog meer van deze ijsvogels wilt zien, dan kun je bij mijn fotomaatje Jetske terecht. Zij heeft de ijsvogels met haar spiegelreflex intussen een paar keer in de vlucht kunnen vastleggen: ‘IJsvogels in vlucht’.
