Tijdens ons laatste ritje door de omgeving van de Weerribben en de Wieden kwamen fotomaatje Jetske en ik langs een oud plaatselijke café, dat erom vroeg gefotografeerd te worden. Het pand dateert van 1870, maar er was op deze plek al in de 17e eeuw een herberg gevestigd. Er lijkt sindsdien niet eens zo gek veel veranderd … 😉
– wordt vervolgd
Gisteren liet ik hier al de eerste schaatsers van deze winter zien. Daar ging op Eerste kerstdag ook al wat ijspret aan vooraf, maar dan in het klein rond de vijver in onze tuin.
Het roodborstje daalde Eerste Kerstdag ’s middags af naar de waterkant. Twijfelend bleef hij even op de laatste steen staan. Hij strekte zich eens goed en keek alert om zich heen. Merelmans was nergens te zien. Zou hij het er dan maar op wagen om als eerste op het ijs te stappen …?
Nou, reken maar dat hij het erop waagde! Eerst hipte hij naar het laagste steentje rond de vijver, dat nog net boven het ijs uitstak. Daarna was het nog maar een klein sprongetje … en daar stond hij. Fier keek hij om zich heen. Hij stond toch maar mooi als eerste op het ijs dit jaar!
Lang duurde de pret echter niet. Al snel verscheen merelmans. En merelmans heeft de laatste tijd de onhebbelijke gewoonte om geen andere vogels in de tuin te dulden. Het roodborstje werd dan ook vrijwel meteen weer verjaagd.
De merel leek het niet aan te durven om het ijs op te stappen. Hij bleef op een steen aan de rand staan. Zich diep voorover buigend, lukte het hem om het puntje van zijn snavel in het natte randje tussen ijs en walkant te steken om zo wat te drinken. Slim! Langs de walkant is het ijs altijd het zachtst. Zodra er wat zon is, ontstaat er tussen de walkant en het ijs wat dooiwater, daar maakte de merel slim gebruik van …
Het koolmeesje even later leek op safe te spelen. Terwijl merelmans aan de rand van het ijs bezig was, streek het koolmeesje neer op de rand van een drinkschaal achter in de tuin. Al snel volgde hij het voorbeeld van het roodborstje door op het ijs te gaan staan. Zo kon ook hij wat beter bij het vochtige randje langs de kant van het ijs …
In toarstich jong koalmeeske stiet mei in drip oan’e snaffel yn’e wetterbak …
Een dorstig jong koolmeesje staat met een druppel aan zijn snavel in de waterbak …
“Als ik jullie een advies mag geven, en dat mag ik als behandelend arts op zijn tijd best eens doen, dan raad ik je aan om maar niet meer op vakantie naar Zuid-Frankrijk te gaan,” luidde één van de adviezen van mijn neuroloog, nadat hij in oktober 2004 de diagnose MS bij me had gesteld. “Als je met MS de warmte gaat opzoeken, dan is dat in zekere zin vragen om problemen,” voegde hij er aan toe …
Dat advies hebben we meteen ter harte genomen. We hebben nog eenmaal een heerlijk weekje aan de Franse noordwest kust doorgebracht, en verder zijn we steeds in eigen land gebleven. Sindsdien heb ik vrijwel ieder jaar wel eens last gehad van de warmte, maar tot dit jaar bleef dat eigenlijk steeds beperkt tot één of twee dagen achtereen. In deze warme zomer van 2014 heb ik nu al ruim drie weken aan één stuk last van de warmte. Als gezond mens kun je je niet voorstellen hoe warmte en vermoeidheid je geleidelijk weten te slopen door je ledematen te vullen met lood en je hoofd te voorzien van wollige mistflarden …
Gelukkig zijn de scherpste kantjes er intussen wel vanaf, maar voordat de warmte mijn lijf echt heeft verlaten, zijn we nog een kleine week verder, vrees ik, want zodra ik gisteren een lange broek aan had, leken mijn bovenbenen weer in brand te staan. Toch wil ik nu maar proberen om de draad van het bloggen maar weer voorzichtig op te pakken, want als ik dat niet doe, dan bestaat de kans dat ik van vermoeidheid afglijd naar luiheid, en dat wil ik koste wat ’t kost zien te voorkomen …
Van echte fotokuiers zal eerst nog wel niet veel terechtkomen, daarvoor ontbreekt me nog de kracht. Daarom zal ik hier eerst wat foto’s de revue laten passeren, die ik in de afgelopen weken heb gemaakt. Ik heb namelijk niet alleen maar in mijn hangmat en voor de buis gehangen. Op verschillende warme dagen ben ik in de auto gestapt om een ritje te maken en even ergens op een lommerrijk plekje aan de waterkant te zitten. Daarnaast heb ik een paar wat langere ritten gemaakt om te kijken naar de oogstwerkzaamheden op de Friese klei en even uit te waaien langs het Wad. En ik heb zelfs in de buurt van een bankje of een picknicktafel her en der wat macrofoto’s kunnen maken. Dat alles en meer hoop ik hier de komende tijd voor het voetlicht te brengen …
Afanja's Weblog 