Ik heb altijd al een hekel gehad aan nijlganzen. Vooral omdat ze vrijwel zonder uitzondering luidruchtig en agressief zijn. Maar er was meer, ik wist alleen niet zo goed wat. Totdat ik onlangs dit stel aantrof in een weiland …
Plotseling wist ik het … Behalve dat ze luidruchtig en agressief zijn, gedragen ze zich net zo pedant als de Russische soldaten die ik in 1978 in ganzenpas zag paraderen bij de aflossing van de wacht bij het graf van de onbekende soldaat in Oost-Berlijn …
Ik had mijn auto nog maar nauwelijks stilgezet, of ze kwamen mijn kant al op. Zodra ik uitgestapt was, stonden ze in een lange rij achter het hek …
Die man had het niet lulliger kunnen treffen. Je zult maar op een mooie zondagmiddag met je vriendin in je nieuwe rubberboot door de Dwarssloot varen en dan uitgerekend ter hoogte van ons huisje pech krijgen met je bootje …
Ja, dan kom je op de foto …
Verwoed begon de man aan het startkoord te trekken. Toen dat niet direct het gewenste resultaat had, begon hij aan de brandstoftoevoer te draaien. Eén en ander leverde niet meer op dan wat moeizaam gesputter, het had er alle schijn van dat de motor intussen was verzopen. Pas toen ze bijna uit mijn zicht verdwenen waren, begon de motor weer vriendelijk te pruttelen. Toen had ik de buit echter alweer binnen …
Aan de waterkant valt eigenlijk altijd wel wat te zien en te fotograferen. En als er eens even niet direct iets te zien is, dan is er altijd nog het water …
Behalve de gebruikelijke wilde eenden zwommen er ook een paar witte kwakers in de Dwarssloot …
Eigenlijk heten ze Hollandse kwakers, maar ik vind witte kwakers wel zo duidelijk. Volgens Wikipedia is het een van de vele varianten van de Pekingeend …
Hoe ze ook heten en hoe ze ook genoemd worden, ik vind het mooie eendjes …
Thuis heb ik mijn camera vrijwel altijd voor het grijpen. Tijdens het weekendje in de Weerribben-Wieden was dat uiteraard niet anders. Zo heb ik tussendoor wat foto’s kunnen maken van momentjes die zich thuis ook wel voordoen, maar dan in een heel andere setting …
We hebben in de tuin twee grote schalen met water en nog een kleinere. Vooral de grote schalen worden regelmatig door de vogels gebruikt om even lekker te badderen. Hier ging dat toch ietsje anders. Nadat een musje op een pompeblêd (het blad van de gele plomp) in de Dwarssloot was gaan zitten, zakte het blad als de beweegbare vloer van een zwembad langzaam naar beneden …
Op deze laatste zondag in mei bij wijze van uitzondering niet één, maar zeven foto’s van de ijsvogels …
Een kleine twee weken geleden was ik er getuige van dat meneer ijsvogel met een mooi visje thuis kwam …
Eén roep was voldoende om mevrouw ijsvogel uit het nest naar buiten lokken …
Met een soepele beweging nam ze de vis van hem over, daarna draaide ze zich met een sierlijk sprongetje om …
Vervolgens bleef ze net zo lang schudden en draaien tot de vis in haar snavel met zijn kop naar voren wees …
Op deze manier kan ze haar jongen het best voeren zonder dat die last hebben van vinnen en kieuwen van de vis …
En dan maakt ze haar naam waar en duikt als de vermaarde blauwe flits met de buit naar het nest …
Afanja's Weblog 