Rond de vogelkerstboom

Zoals meestal hebben we ook dit jaar weer geen plannen gemaakt voor de kerst. We hebben met kinderen en kleinkinderen eergisteren al een gezellig samenzijn gehad. Zij vermaken zich tegen het eind van een hectisch jaar wel met vrienden en wij weten ons thuis ook prima te vermaken.

Om het kerstgevoel wat te krijgen, heb ik op het terras tegen de muur van de bijkeuken van een paar sparrentakken een gestileerde kerstboom gemaakt. Niet alleen voor ons, maar ook voor de vogels. De vogelkerstboom hangt vol lekkers in de vorm van zonnebloempitten, een vetbol en een pindaketting. Daarnaast kunnen ze links en rechts van ‘de boom’ terecht voor pindakaas, een zaadsilo en een kokosnoot met vet en meelwormen. Als dat geen kerstmaal is, weet ik het niet meer …

Voor binnenshuis heeft Aafje met natuurlijk materiaal een aantal kerststukjes gemaakt, waarvan dit de grootste is. Verder heb ik in de tuin wat kerstverlichting in de heksenbol gedaan, zodat die vanuit huis goed zichtbaar is, compleet met zijn weerspiegeling in de vijver …

Tegen de tijd dat de vogels al lang met de kippen op stok zijn gegaan, gaan er wat lichtjes branden om onze vogelkerstboom ook ’s avonds zichtbaar te maken …

Nog een muziekje erbij, dan is het helemaal kerst …

– Fijne dagen verder

Een kleurrijke dag

We reden nog maar net buiten Drachten, toen ik gistermorgen een regenboog zag verschijnen. Zoals gebruikelijk wanneer ik op de passagiersstoel zit, had ik de camera op schoot, dat kwam weer goed uit …

In Leeuwarden wachtte de traditionele verjaardagstaart, die ditmaal het thema ‘kerst’ had meegekregen. Gelukkig waren we weer mooi op tijd, zodat ik nog even een foto van de taart kon maken …

De zorgvuldig door Marianne versierde kerstboom was ook dit jaar weer een paar foto’s waard …

Tijmen kreeg onder andere een in Delfts blauw uitgevoerde panda …

Toen we ’s middags Drachten weer binnen reden werden we opnieuw getrakteerd op een regenboog, die het einde van een kleurrijke en gezellige dag markeerde …

De aanloop naar Kerst 2005

Na haar laatste werkdag van het jaar 2005 kwam Aafje thuis met haar kerstpakket. ’s Avonds stalde ze het uit op tafel. Het viel niet tegen dat jaar …

Maar de volgende dag, we schrijven dan vrijdag 23 december, kregen we een nog veel mooier cadeau. Die dag aten we beschuit met muisjes, nadat de eerste kleinzoon die dag was geboren …

Nu, 19 jaar – oftewel 6.940 dagen, 166.560 uren, oftewel 9.993.603 minuten, 599.616.211 seconden – later is de couveusebaby uitgegroeid tot een gezonde jongeman, die na het behalen van zijn gymnasiumdiploma klaar is om de grote wereld in te stappen …

– Fan herte lokwinske Tijmen!

22 december 2007 – zon en rijp

In de nacht van vrijdag 21 op zaterdag 22 december 2007 vroor het nog wat harder dan in de nacht daarvoor. Daar kwam bij dat de mist in de vroege ochtend al oploste …

Dat resulteerde in een sprookjesachtige witte wereld onder een staalblauwe lucht. Ik besloot al voor de koffie op pad te gaan. Omdat het zo’n betoverend mooie wereld was, stelde Aafje voor om bij wijze van uitzondering eens mee te gaan. We maakten samen een lange wandeling door natuurgebied het Weinterper Skar ten zuiden van Drachten. Dat kon ik toen nog …

De zon lichtte de ruige rijp prachtig op en wat kleurde het geweldig mooi bij de helder blauwe lucht! Na de wandeling door het Weinterper Skar waren we nog niet uitgekeken. Daarom stelde ik voor om ook nog even een kijkje te nemen bij de Merskerheide. De foto’s daarvan zijn voor volgend jaar december …

21 december 2007 – mist & rijp

Vandaag neem ik jullie even mee terug naar 21 december 2007. Het had al een paar nachten licht gevroren, toen het in de nacht van donderdag op vrijdag tot matige vorst kwam. En dat niet alleen, het was ook erg mistig. Daardoor was er een mooie berijpte wereld ontstaan …

Aan het begin van de middag ben ik in de auto gestapt om een ritje door de berijpte landerijen ten westen van Drachten te maken. Het was een schilderachtige witte wereld. Hier en daar zette ik de auto even aan de kant om een paar foto’s te maken. …

De laatste stop was bij de Hooidammen. Zoals zo vaak waren daar ook die dag de eerste schaatsers weer actief. Met vallen en opstaan zwierden de jongste schaatsers kleurrijk uitgedost over de ijsvlakte. Het onderstaande groepje zag ik langzaam in de mist verdwijnen …

– De volgende dag wachtte opnieuw een winterse verrassing.

Twee mussen vechten om de pindakaas …

Rond half november heb ik voor het eerst weer een pot pindakaas opgehangen. De mussen hadden het al snel ontdekt en verdrongen elkaar regelmatig voor een paar kleine hapjes van het bruine lekkers. De volgende scène speelde zich af op het moment dat ik net even in mijn hoekje op het terras zat …

Terwijl er een mus bij de pindakaas zat, naderde er een tweede exemplaar. Die hield even in, toen hij mijn camera zag,. Ik hield er een mooie pose aan over. Meteen daarna volgde er een confrontatie tussen twee mussen. Twee mussen vechten om de pindakaas, nummer drie is ze allebei de baas …