Donderdag heeft het hier met tussenpozen een groot deel van de dag licht gesneeuwd. Dat ik er overdag nog steeds niet toe kon komen om naar buiten te gaan om te fotograferen, is tekenend voor mijn vermoeidheid van de laatste tijd. Dat is me als kind van de winter me nog niet eerder overkomen. Maar er is altijd hoop …

Het bloed blijft kruipen waar het niet kan gaan. Nadat Aafje naar bed was gegaan, lokte de gestaag, in het licht bij de vijver neerdwarrelende sneeuw, me ’s avonds laat toch naar buiten. En ik besloot het dan ook maar meteen goed te doen, blootsvoets. Niet ver hoor, even tot achter in de tuin …

In vroeger jaren liep ik bij voorkeur op blote voeten in en rond huis. Sinds ik MS heb, heb ik echter veel eerder en vaker last van koude voeten. Maar als ik even blootsvoets in de sneeuw heb gelopen, dan heb ik de rest van de avond meestal heerlijk warme, tintelende voeten. En zo was het ook ditmaal …*

* ’t is een wondere wereld