Ecokathedrale fotokuier 3

Op mijn zondagse reis door de tijd in de Ecokathedraal ben ik vandaag toe aan deel 3. We gaan de sneeuw in!
In tegenstelling tot dit jaar was de maand februari in 2003 een echte wintermaand. De gemiddelde temperatuur kwam die maand in ons tuintje uit op 0,9 ºC. Met nog 5 dagen te gaan is ’t maandgemiddelde op dit moment 5,9 ºC.

Begin februari 2003 viel er een paar centimeter sneeuw. Dat was voor mij aanleiding om op 5 februari voor de derde maal af te reizen naar de Ecokathedraal. Het zou niet de laatste keer zijn terwijl er sneeuw lag, want een laagje sneeuw accentueert de vele muurtjes, randen en bouwwerken vaak heel mooi …

Ecokathedrale kuier 2

Om te beginnen bedankt voor de veelal goed beargumenteerde en ondersteunende reacties die ik heb gekregen op het blogje “SBB blameert zich in De Deelen” van gisteren. Ik zal eens kijken of ik de komende tijd wat meer ruchtbaarheid aan deze zaak kan geven. Maar vandaag is het zaak om te genieten van het mooie weer. En/of van een virtuele wandeling door de Ecokathedraal in deel 2 van mijn zondagse ‘Ecokathedrale kuiers’ …

Nadat ik half november 2002 voor het eerst in de Ecokathedraal bij Mildam was geweest, wist ik meteen dat een tweede bezoek niet lang uit zou blijven. Maar dat ik er twee dagen later alweer zou zijn, had ik toch niet ingeschat. Aafje was na mijn enthousiaste verhaal over de bijzondere sfeer die er in de Ecokathedraal hing èn over de prachtige grijze kat die ik er had getroffen, zo nieuwsgierig geworden dat ze het ook allemaal wel eens wilde bekijken …

En zo zwierven we twee dagen later samen tussen de gestapelde bouwwerken rond. Hoewel we de grijze kat niet meer hebben getroffen, was ook Aafje onder de indruk van het werk dat hier werd verzet. Een verslag van deze tweede “Ecokathedrale fotokuier” waarin bloeiende distels en kardinaalsmutsen voor een kleurig slot zorgden, is hieronder te zien …

– Volgende week zondag deel 3, waarin ik de Ecokathedraal voor het eerst onder een dun laagje sneeuw zag –

Ecokathedrale fotokuiers (1)

Vandaag begin ik met wat nieuws. Zoals ik zes jaar geleden op de zondagen een 17-delige serie over “De lange witte winter” presenteerde, zo begin ik vandaag met een serie over mijn vele bezoeken aan de Ecokathedraal bij Mildam.

De vaste volgers weten dat ik een groot liefhebber ben van die Ecokathedraal bij Mildam. Na mijn rondgang door de besneeuwde Ecokathedraal van 24 januari jl. heb ik eens bekeken hoe vaak ik er de afgelopen jaren ben geweest. Daarbij ben ik tot de slotsom gekomen, dat ik er sinds november 2002 op de kop af 25 gedocumenteerde fotokuiers heb gemaakt. Tussendoor ben ik er nog een keer of wat geweest, maar dan kwam ik na enkele stappen vaak al tot de ontdekking dat mijn benen onvoldoende kracht hadden om er een veilige kuier te kunnen maken. Die onzekerheid brengt MS nu eenmaal altijd tot op het laatste moment met zich mee …

Hoe dan ook, van die 25 gedocumenteerde fotokuiers heb ik in de afgelopen periode evenzoveel diaseries met een achtergrondmuziekje samengesteld. In de serie is te zien hoe bepaalde bouwwerken in de loop der tijd worden opgenomen door de natuur en hoe nieuwe bouwwerken stukje bij beetje verrijzen. Ook is mooi te zien hoe de sfeer in de Ecokathedraal mede wordt bepaald door de gang der seizoenen.

Kortom: de komende weken kunt u hier iedere zondag een “Ecokathedrale fotokuier” zien. Vandaag deel 1, waarin te zien is hoe ik na afloop van deze eerste wandeling tussen de indrukwekkende bouwwerken een gezellige nazit heb met een mooie, muisgrijze kat …

– Volgende week zondag deel 2 –

Een koepel met witte randjes

Net als vrijwel alle gestapelde bouwwerken in de Ecokathedraal, krijgt ook het meest recente bouwwerk – de koepel die bijna vooraan op het terrein staat – extra cachet door de witte randjes …

Het is zeker met dat mooie laagje sneeuw rondom, van binnen en van buiten een indrukwekkend bouwwerk. Ook de blik van binnen naar buiten biedt een andere aanblik dan in oktober. Op de laatste foto wuift een zestal handen van één of meer voorgaande bezoekers ons ten afscheid toe. Maar dat zal geen langdurig afscheid zijn …

De Ecokathedraal in ’t wit

Twee weken nadat het lichtjes begon te sneeuwen, kom ik langzamerhand toe aan een afronding van de korte witte winterperiode. Waar kan ik dat nou beter doen dan in de Ecokathedraal …?

Tijdens mijn vorige rondgang door de Ecokathedraal vroeg Jan Voskuil wat de beste tijd van het jaar was voor een bezoek aan de Ecokathedraal. Het antwoord op die vraag valt nog niet mee, want ik vind het er eigenlijk altijd mooi. In het voorjaar kun je er tussen de bouwwerken en de eerste frisgroene bladeren in de bomen kwetterende vogels zien en horen. In het najaar zorgt het bladerdek voor mooie kleuraccenten …

Maar ik vind het er misschien nog wel het mooist wanneer er wat sneeuw ligt. En dat hoeft geen dik pak sneeuw te zijn, juist een klein laagje zorgt voor mooie accenten op de randjes van de verschillende bouwwerken …

Een buitenbeentje in de Ecokathedraal

Bij het zien van de koepel met het open dak in deel 3 van de recente serie over de Ecokathedraal reageerde Sjoerd met de opmerking “Ik verwacht nog ergens een huisje met dak …”

Wel Sjoerd, dat huisje staat er al. Al jaren zelfs. Het is het enige gemetselde bouwwerk in de Ecokathedraal, echt een buitenbeentje dus. En net als een groot deel van de gestapelde bouwwerken is ook dit huisje door Louis Le Roy zelf gebouwd. Het zal bedoeld zijn als kantine, werkplaats en/of atelier, neem ik aan. Omdat het momenteel licht winters is, begin ik dit logje met een foto van het huisje op 6 december 2012. Op die dag lag de Ecokathedraal er wel heel mooi bij, want zo’n laagje sneeuw accentueert de vele randjes van de gestapelde bouwwerken heel mooi …

Tijdens mijn fotokuiers door de Ecokathedraal heb ik in het verleden een paar maal een kijkje bij het huisje genomen. En als je dan zo vlak bij de ramen staat, dan gluur je natuurlijk ook meteen even naar binnen. Kijk maar even mee …

Morgen sluit ik de serie over de Ecokathedraal voorlopig af met een “Filmische zwerftocht door de Ecokathedraal”.

In de Ecokathedraal (12)

Naar grotere hoogten kan ik jullie in de Ecokathedraal niet voeren. En verder naar achter ook niet, want voor ons ligt in de diepte de sloot die de grens van het terrein markeert …

We draaien ons om en dalen voorzichtig af naar de reguliere bodemhoogte in de omgeving van Mildam. Onderweg nog een enkele foto van een fotogenieke steenmassa …

En hoezeer mijn bovenbenen intussen ook beginnen te verstijven, dan kan ik het toch ook weer niet laten om nog even een keer door de knieën te gaan voor deze fotogenieke paddenstoel …

Als het pad even verderop weer wat breder is geworden, zet ik zo goed en zo kwaad als het gaat de pas er even in. Het is tijd om te gaan zitten. Maar eerst wil ik jullie de Porta Celi – de Hemelpoort – nog even van de andere kant laten zien. En als we uiteindelijk weer veilig de andere kant van de poort hebben bereikt, maak ik nog even een foto van de andere kant van de koepel. Daar is zelfs een soort trap tegenaan gebouwd, zie ik nu …

En dan is er gelukkig een prachtige nieuwe zitgelegenheid, een bankje lekker in de zon en aan de weg. Kunnen we nog mooi even napraten. Ik vond het weer een mooie, maar vermoeiende wandeling. Het was mooi om nieuwe bouwwerken te ontdekken en oude terug te zien. Mede door de vele positieve reacties vond ik het vervolgens een fijne blogserie om aan te werken. Intussen heb ik al mijn foto’s van de Ecokathedraal van 2002 tot nu geordend en daar ga ik zeker ook nog iets mee doen …

Morgen even een heel ander onderwerp in het kader van Skywatch Friday … En dan kom ik in het weekend nog even terug met een paar kleine toegiften op deze serie over de Ecokathedraal. 🙂