De vernieuwde N381 kruist niet alleen diverse wegen, maar ook een aantal vaarten en riviertjes …
Ongeveer een kilometer ten noorden van de plek waar de Peelrugtunnel wordt gebouwd, wordt aan de Tjalling Harkeswei bij Wijnjewoude hard gewerkt aan de bouw van een nieuwe brug over de Opsterlandse Compagnonsvaart …
Toen ik er vorige week langs kwam, werd er betonvlechtwerk van de noordkant van de vaart naar de zuidkant getakeld …
\Aan de noordkant stond een man klaar om de pakketten aan de telescoopkraan te haken …
Af en toe ‘haakte’ het even wat …
Maar uiteindelijk werd ieder pakket omhoog getakeld …
Ogenschijnlijk zo licht als een veertje zweefden de pakketten één voor één naar de overkant …
Kijk eens aan, daar hebben de foto van gisteren ook weer, maar dan mèt de ketting van de telescoopkraan …
Aan de andere kant van de brug in aanbouw verdween ieder vrachtje uit mijn zicht …
In de afgelopen weken liet Groninganus al eens wat zien van de oprukkende grote waternavel in de buurt van Hoogkerk. Tijdens een ritje langs de Opsterlandse Compagnonsvaart viel het me gisteren op, dat ook hier op verschillende plaatsen een dik pakket grote waternavel op het wateroppervlak drijft, zoals hier bij de brug “Wijnjeterp” over de Compagnonsvaart. Vanaf de oevers groeit de vaart in hoog tempo dicht …
Grote waternavel (Hydrocotyle ranunculoides) is van oorsprong afkomstig uit Noord-Amerika. De Nederlandse naam is een letterlijke vertaling van de wetenschappelijke naam. De plant heeft min of meer ronde vijflobbige bladeren met een diameter van 4 tot 10 centimeter. De bladeren staan op een dunne steel die in het midden aan het blad vastzit. Aan één kant is het blad diep ingesneden tot aan de bladsteel …
De plant wordt ongeveer 1 tot 3 cm groot, bloeit van mei tot augustus en is te vinden in allerlei zoete, voedselrijke wateren en kan grote omvangrijke drijftillen (een soort deken) vormen. De groei begint meestal vanaf de oever, maar ook tussen rietkragen. De plant breidt zich vervolgens cirkelvormig uit …
Grote waternavel is een uitheemse waterplant die hier zo welig tiert (mede dankzij de zachte winters), dat sloten en vaarten waar hij voorkomt in korte tijd helemaal bedekt zijn met een dik pak groene bladeren en belemmert de doorvaart en verstikt het andere waterleven …
De plant is in Nederland geïntroduceerd als vijver- en aquariumplant en was te koop in tuincentra. Nu bekend is hoe de plant in onze wateren woekert, is verkoop ervan officieel verboden. Maar daarmee is het probleem niet opgelost, om er vanaf te geraken moet grote waternavel tot en met het laatste blaadje worden verwijderd …
Omdat grote waternavel explosief groeit, kunnen sloten en vaarten verstopt raken, waardoor een goede aan- en afvoer van water in het gedrang kan komen, en dat kan zeker in een natte tijd voor problemen zorgen. Het leek me dan ook wijs om Wetterskip Fryslân middels een mailtje maar op de hoogte te stellen van het voorkomen van deze exoot in de Opsterlandse Compagnonsvaart …
Omdat de grote waternavel Fryslân vanuit het oosten en zuidoosten binnendringt, vind ik het vreemd dat Wetterskip Fryslân er dit jaar voor kiest om de nadruk op de controle op het schoonmaken van sloten, vaarten en duikers te richten op het westelijk deel van de provincie. Volgend jaar (2015) vindt de herfstschouw plaats in het oostelijke deel van Fryslân en het Groninger Westerkwartier.
Even leek de lucht open te breken toen ik gisteren aan het begin van de middag van huis vertrok om even ergens een fotokuiertje te maken. Met een beetje geluk zou ik nog wat kleurrijke herfstlandschapjes kunnen scoren, maar dat viel akelig tegen. Al snel was het weer grijs en nevelig, zodat de Opsterlandse Compagnonsvaart er allerminst kleurrijk bij lag …
Met uitzondering van een kleurrijke ontmoeting met een zwanenfamilie, heb ik tijdens de rest van mijn rit weinig meer gezien dan herfstlandschappen met een flinke zweem van grijs. Het mooiste landschapselement werd gevormd door een kleine geschubde inktzwam, die fier in de berm langs de Mersken stond. Hij sprong zo in het oog, dat ik er speciaal even voor ben gestopt …
Vlak voordat ik weer in de auto zou stappen, zag ik een meter of zes, zeven verderop nog twee geschubde inktzwammen staan: een jonkie en een oud exemplaar dat duidelijk zijn beste tijd had gehad. Samen vormden ze een toepasselijke afsluiting van dit grijze herfstlogje …
We hebben tot dusver een heerlijk rustige herfst met ongewoon hoge temperaturen, het is alleen zo jammer dat we er hier in het noorden de laatste tijd wat sneu vanaf komen voor wat betreft het aantal uren zon. Vorige week was het alleen zonnig op maandag, de dag waarop ik bij de Zwartendijksterschans was. Daarna moesten we wachten tot afgelopen dinsdag voordat het zonnetje weer volop scheen. Nadat ik een week lang op diverse weblogs uit zuidelijker en zonniger oorden de mooiste herfsttinten voorbij had zien komen, kwamen die kleuren nu eindelijk ook bij ons fraai tot hun recht …
Rond half elf ’s ochtends vertrok ik dinsdagochtend om een mooie rit door de bosrijke omgeving van Beetsterzwaag en Bakkeveen te maken. Op een aantal plaatsen heb ik een tussenstop gemaakt om wat plaatjes te schieten. De eerste stop was bij Olterterp (foto boven). Vervolgens ben ik doorgereden naar Heidehuizen. Daar hing nog wat vocht in het bos, zodat ik er een tijdje heb lopen spelen met de lichtstralen die over en door de kleurige bladeren speelden …
Ook langs de Opsterlandse Compagnonsvaart heb ik de auto een paar keer in de berm gezet om wat foto’s te maken van het gouden lint op en aan de waterkant, zoals hier tussen Lippenhuizen en Hemrik …
De volgende stop was in de buurt van Bakkeveen, waar ik wat foto’s heb gemaakt van de struwelen en de afwisselend groene en roestbruine kleurschakeringen van de bomen die de Pûpedobbe omzomen …
Voor vandaag sluit ik af met een foto van een takje met fonkelende zilveren randjes, dat zomaar ergens in het bos in tegenlicht met zijn aftakelende herfstbladeren hing te pronken …
