Sinds ik behept ben met MS, zijn wij niet meer van die reizigers, simpelweg vanwege het feit dat reizen een nogal vermoeiende bezigheid is, om het maar eens eufemistisch uit te drukken. Desondanks gingen wij, terwijl ik nog maar amper was bijgekomen van ons weekendje in Drenthe, zaterdagochtend opnieuw bepakt en bezakt op pad. Ditmaal stond er een rit van ruim 200 km naar een kleine camping in Noord-Brabant op het programma. Daar werden we verwacht voor een reünie van een groep mensen van diverse pluimage her en der uit Nederland en België, die wij in de periode 1994-2004 met een zekere regelmaat troffen op een camping in Zuid-Frankrijk. Omdat vakanties in Zuid-Frankrijk voor ons geen optie meer zijn, en omdat ook het gesleep met een tent in eigen land er niet meer bij is, was er voor ons een caravan gereserveerd voor het Pinksterweekend, zodat we toch weer eens ouderwets genoeglijk konden bijpraten …

Na een vlotte rit volgde in de loop van de middag een allerhartelijkst weerzien in waarlijk Franse omstandigheden. De zon zweepte de temperatuur op tot hoog zomerse waarden, maar in de schaduw van een grote treurwilg was het goed toeven, en daar droeg in de loop van de middag ook een verkoelend wit wijntje een steentje aan bij. Tegen zessen werd het voor mij tijd om me even tactisch terug te trekken in de caravan. Daar heb ik me heerlijk diagonaal op het wat krap uitgevallen bed uitgestrekt. Al gauw zakte ik weg in een vredig namiddagslaapje. Intussen troffen de overige aanwezige mannen voorbereidingen voor een gezamenlijk maaltijd, zoals we dat ook in Frankrijk zo vaak hadden meegemaakt …

Om ons uit 11 personen bestaande gezelschap de gelegenheid te geven om de avond op feestelijke wijze door te brengen zonder de andere campinggasten te storen, kregen we de beschikking over een multifunctionele schuur op het terrein. Terwijl de aardappeltjes zachtjes pruttelden en de asperges aan de kook werden gebracht, kwamen de eerste tafelgesprekken al snel op gang …

Helaas moesten drie personen om uiteenlopende redenen verstek laten gaan, maar de mensen die er wel waren, raakten probleemloos met elkaar in gesprek. Hoewel Aafje en ik de anderen variërend van 3 tot 8 jaar niet meer hadden gezien of gesproken, werden gesprekken en gesprekslijnen opgepikt alsof ze vorige week waren gevoerd. Ondanks al die jaren klikte het nog steeds als vanouds en het eten liet zich ook nu weer goed smaken …   🙂

Om een lang verhaal maar wat in te korten: het was nog lang gezellig in de schuur, terwijl er op de rest van camping een vredige rust heerste. Ook in dit opzicht leek de tijd stil te hebben gestaan, wij waren -zoals ook in Frankrijk al vaak het geval was- weer de laatsten die het licht uit deden …

De zondag en de maandag verliepen al niet minder mooi en gezellig als de zaterdag, met dien verstande dat de zondag werd afgesloten met een paar ook al weer traditionele partijtjes petanque. Hoewel ik sinds september 2010 geen boule meer had aangeraakt, was ik het nog niet verleerd. Maar na één partij was het voor mijn benen welletjes, gelukkig was een van de anderen bereid om mijn plekje in te nemen, zodat ik nog wat foto’s kon maken …

Na een in alle opzichten warm afscheid zijn wij gistermiddag als eersten huiswaarts gekeerd, maar niet nadat we hadden afgesproken om volgend jaar op herhaling te gaan. Hopelijk is dan de hele groep compleet!

Dat ik me goed heb vermaakt moge blijken uit het feit, dat ik in het weekend geen moment aan bloggen of twitteren heb gedacht. En dat terwijl ik toch echt drie berichtjes in concept klaar had gezet, zodat ik ze met enkele simpele vingerbewegingen vanaf mijn iPad zou kunnen publiceren …
Afijn, des te beter, want ik heb besloten de rest van de week lekker op mijn lauweren te rusten om de vermoeienissen van dit warme en onvergetelijk gezellige weekend weer geleidelijk uit mijn lijf te laten zakken. Ik schotel jullie deze week wat foto’s voor waar ik verder geen moeite meer voor hoef te doen, en wellicht kom ik vanaf morgen weer eens her en der op bezoek om wat bij te lezen. Straks eerst maar even een uurtje bijslapen … 🙂