Voor Tijmen verliep de dag gisteren als een ‘alledaagse logeerdag’ bij pake en beppe. Gewoon zo’n gezellige dag die afhankelijk van het weerbeeld werd gevuld met een keur aan leuke activiteiten als puzzelen, bouwen met de lego, een kuier naar het speeltuintje, een potje voetbal en bellen blazen …
Tijdens dat bellen blazen ontdekte Tijmen dat het hem af en toe lukte om een zeepbel héél voorzichtig op een plant op de terrastafel te leggen.
Is het geen plaatje …!?

Tegen drieën kreeg die ‘alledaagse logeerdag’ ineens een heel andere wending. Nadat Aafje het goede nieuws telefonisch had gehoord van Nils, kreeg Tijmen van zijn vader te horen dat zijn broertje was geboren. Het laat zich raden dat het niet lang duurde, voordat ik ruw, maar prettig werd gewekt uit mijn siësta: “Pake, wakker worden … mijn broertje is geboren! En ik dacht steeds maar dat hij in de volgende zomervakantie geboren zou worden … En ik ben nu zijn grote broer …”

En dit is hem dan: Pepijn, een prachtig klein mannetje … weer zo’n mooi wondertje …

Rond 16:30 waren we in ziekenhuis MCL in Leeuwarden om dat kleine wondertje te aanschouwen …

Het was niet alleen bijzonder om dat kleine mannetje te zien, het was vooral mooi om te zien hoe liefdevol Tijmen zijn broertje bekeek, toen Pepijn voor het eerst even in zijn armen lag …

En als het aan het eerste oogcontact ligt, dan worden Pepijn en pake vast net zulke dikke vrienden als Tijmen en pake …

En tussen Pepijn en beppe zit het zo te zien ook wel goed …

Uiteindelijk belandde Pepijn veilig in moeders beschermende armen …