Nu de laatste ijsresten wegsmelten, en we tussen winter en voorjaar zitten, kan ik moeilijk meer aankomen met foto’s van koek & zopie, schaatsers, ijszeilers en wat dies meer zij …
Bovendien was de serie van de roodbonte koe tussen de ijsbergen eigenlijk wel een mooie serie om eerst maar een punt te zetten achter de winterse fotoseries …
Nu maar hopen dat het echte voorjaarsweer niet te lang op zich laat wachten …
Het ene kruiend ijs is het andere niet. Aan de Friese IJsselmeerkust vormt het sinds een kleine week een bijna sprookjesachtig mooie toeristische attractie. Als gevolg van een samenspel van wind, hogere temperaturen en een nog niet al te dikke ijslaag wordt het ijs tegen de Fries kust als het ware vermalen tot kleine stukjes ijs, die af en toe rinkelend en tinkelend als glas over elkaar heen buitelen. Meer dan in voorgaande jaren lijkt het ijs blauw op te lichten, daar heb ik geen verklaring voor, maar mooi is het wel. De beweging en het geluid van het kruiende ijs kun je hier horen (op de pagina even naar beneden scrollen).
In een reportage van het NOS Journaal was gisteravond te zien dat het kruiend ijs zich ook in een heel andere gedaante kan tonen. Kruiend ijs op de Donau sleurde alles wat los en vast zat met zich mee. Het filmpje is hier te zien: Ravage op de Donau door kruiend ijs.
Ook in ons land heeft kruiend ijs in het verleden diverse malen voor grote problemen gezorgd. In februari 1997 -niet toevallig de laatste èchte Elfstedenwinter- werden op verschillende plaatsen aan de Friese IJsselmeerkust grote platen ijs over de dijk heen geduwd. Toen maakte het kruiend ijs geen tinkelend geluid, maar klonk er regelmatig gekraak, en af en toe een doffe dreun als er weer een ijsplaat werd gebroken door de natuurkrachten. De schade bleef toen beperkt tot wat vernielde hekken en palen, maar de over elkaar heen schuivende ijsplaten kunnen door de enorme kracht ook gemakkelijk dijken, maar ook de huizen en wegen achter de dijk, beschadigen. In het verleden hebben zich in ons land verscheidene dijkdoorbraken voorgedaan, die het gevolg waren van kruiend ijs …
It Reade Klif – It iis nimt alles op syn wei mei
Tot zover de serieuze en gevaarlijke kanten van het kruiend ijs.
We vervolgen onze weg langs de Friese IJsselmeerkust in noordelijke richting. Bij Stavoren, waar Johan en ik ons slechts in gezelschap van een vijftal andere kijkers/fotografen bevonden, hadden we gehoord dat er bij Hindeloopen (kaartje Google Maps) nog hogere ijsbergen te zien waren. Een half uurtje later ontdekten we dat die informatie bleek te kloppen. Zodra we in Hindeloopen de dijk hadden beklommen, zagen we inderdaad grote ijsbergen, die de kust trachtten te beklimmen. Er was hier ook aanzienlijk meer volk op de been dan eerder op onze route. En er was nog een extra attractie te zien …
Er stond een roodbonte koe op de oever van het IJsselmeer. Kijkend naar de manier waarop het beest op zijn plaats werd gehouden, terwijl iemand zijn uiterste best deed om de aandacht van het beest te trekken, kon het haast niet anders of hier was sprake van een heuse sessie van een koeienfotograaf …
De (koeien)fotograaf had zich op het gladde, af en toe gevaarlijk schuivende en glijdende ijs gewaagd, om een paar mooie platen te schieten van de koe in deze arctisch aandoende omgeving. Volgens welingelichte kringen gaat het hier om Harrie van Leeuwen, fotograaf van het vakblad Veeteelt. Van Leeuwen heeft onder andere een serie gemaakt van de drieling van Hendrika en haar boer …
En daar staat ze dan in volle glorie: Caudumer Hinke 97, een vier jaar jonge koe van de maatschap Haytema-Haitsma uit Koudum. Caudumer Hinke 97 is onder andere in september 2011 uitgeroepen tot dagkampioene van de fokveedag (kokedei in het Fries) in Workum …
Diverse toevallige passanten, kijkers en fotografen zochten een plekje op een van de strekdammen tussen het kruiende ijs …
Vanaf die dam heb ik ook een aantal foto’s genomen van Caudumer Hinke 97 in haar ijskoude omgeving …
Het was een leuke bijkomstigheid om deze prachtige roodbonte koe hier aan te treffen, een mooie bonus op een dag die toch al niet meer stuk kon …
Maar uiteindelijk werd het toch tijd om ons nog even op het ijs te richten, want daar waren we tenslotte voor gekomen …
Kruiend ijs, een indrukwekkend fenomeen dat definitief het einde betekende van een bijzondere 10-daagse koudegolf in ons land…
Ik sluit af met een toepasselijke TV-tip.
In AVRO’s “Close up” is vanavond om 23:00 uur op Nederland 2 de documentaire “De laatste dagen van de Noordpool” te zien over de IJslandse fotograaf Ragnar Axelsson (Rax). Rax legde de laatste twintig jaar het leven op de Noordpool vast in foto’s van een adembenemende schoonheid …
We lieten Laaksum voor wat het was, veel kruiend ijs was er niet te zien en het was er te koud om even lekker op het bankje bij het haventje te kunnen zitten. We vervolgden onze weg opnieuw in noordelijke richting, ditmaal gingen we naar Stavoren (kaartje Google Maps), hiervan wist ik zeker dat er al flink wat kruiend ijs te zien zou zijn …
Nadat we de auto aan de noordkant van het stadje hadden geparkeerd, beklommen we de zeedijk. Het was meteen duidelijk dat we hier waar voor ons geld kregen. Zover het oog reikte konden we zowel in zuidelijke als in noordelijke richting grote hoeveelheden kruiend ijs zien liggen …
Verklarende tekst lijkt me hier verder overbodig, gewoon kijken en genieten …
Nog even een paar close-ups van het ijs, dat steeds verder vermalen werd …
Tijd om terug te lopen richting Stavoren …
En dan op naar Hindeloopen, waar ons een verrassing wachtte.
Nadat we weer wat op temperatuur waren gekomen, lieten we het Mirnser Klif achter ons, om onze zoektocht naar kruiend ijs aan de IJsselmeerkust in noordelijke richting voort te zetten …
Na ongeveer vier kilometer kwamen we bij het haventje van Laaksum (kaartje Google Maps), waar de havenmeester -tijdelijk aangesteld als ijsmeester- ons al stond op te wachten op zijn uitkijkpost …
Laaksum staat wel bekend als het kleinste vissersdorpje van Europa. Rond 1500 stond Laaksum al bekend vanwege visserij op bot op het Vrouwenzand, een ondiepte in de toenmalige Zuiderzee. Na de bouw van de Afsluitdijk zakte de visserij in Laaksum in. Er werd nog enige tijd op paling gevist, maar dat bleek niet rendabel. Bij de haven van Laaksum staat nog de Hang, het gebouwtje waar eertijds haringen werden gezouten en gerookt …
De zoutloods werd op 25 juli 2008 verheven gemeentelijk monument. “Met de aanwijzing tot monument wordt eventuele sloop of andere verstoring van de zoutloods voorkomen en behoudt het de monumentale waarde,” stelde burgemeester Boekhoven van de gemeente Nijefurd indertijd. Vier jaar later staat het oude gebouwtje nog steeds op instorten …
Maar daarvoor waren we hier niet naar toe gekomen, wij waren nog steeds op zoek naar kruiend ijs. Maar eens even kijken of er bij het zuidelijke havenhoofd iets van dien aard te zien is …
In het haventje lijkt nog steeds een mooie gladde en harde ijsvloer te liggen, buitengaats ziet het er echter heel anders uit …
Rond en voorbij het noordelijke havenhoofd leken zich de eerste kleine ijsbergjes te vormen …
Ten zuiden van de haven begon al wat meer ijs opeen te schuiven langs de kust …
Het is nog steeds niet waar we naar op zoek waren, maar we waren duidelijk op de goede weg, want hier lag toch al meer kruiend ijs van bij het Mirnser Klif. Op naar Stavoren!
Aan het eind van een lange dag moet er nog maar even een extra editie online gezet …
Onze oudste kleinzoon Tijmen moest vanmorgen diplomazwemmen in zwembad Kalverdijkje in Leeuwarden. Omdat hij ons daar vorige week zondag hoogst persoonlijk telefonisch voor had uitgenodigd, konden we natuurlijk niet ontbreken bij dit hoogtepuntje. Dit temeer, omdat Aafje en ik er vanaf het begin grote waarde aan hebben gehecht, dat Tijmen de zwemkunst zou leren beheersen. Kinderen die in het waterrijke Fryslân opgroeien kunnen daar in feite niet zonder …
Tijmen maakte er meteen werk van, al halverwege het eerste baantje rugslag haalde hij het jongetje dat voor hem was gestart in. Nadat hij ook had getoond dat hij de schoolslag, het duiken en de borstcrawl beheerste, konden we met een gerust hart aanschuiven bij de diploma-uitreiking …
Hoera, Tijmen heeft zwemdiploma A!
Hij ging zo deftig staan poseren, dat hij het belang van deze dag nog niet echt leek te beseffen …
En Pepijn, die denderde met zijn brede lach en de druppel onder z’n kin rustig overal tussendoor … 🙂
Het is niet gebruikelijk om een serie logjes te beginnen met de finale of het slottafereel, maar gisteren kon ik er niet aan ontkomen. Het beeld van de koe te midden van het kruiend ijs bij Hindeloopen was te mooi om niet meteen iets mee te doen. Vanaf vandaag volgt er een aantal logjes met foto’s van de zoektocht naar het kruiend ijs.
Vorig weekend hadden Johan en ik al afgesproken om deze week te letten op het ontstaan van kruiend ijs langs de Waddenkust of bij het IJsselmeer, en daar zo mogelijk weer eens een fotosessie aan te wijden. Nadat zich woensdag op verschillende plaatsen langs de IJsselmeerkust al mooie ijsbergjes hadden gevormd, besloten we donderdagochtend op pad te gaan. Tegen elven vertrokken we naar Gaasterland, om beginnend bij het Mirnser Klif (kaartje Google Maps) van zuid naar noord langs de kust te rijden …
Het was grijs, kil en stil bij het Mirnser Klif. Er waren wat meeuwen actief op en boven de ijzige vlakte van het IJsselmeer, en een blauwe reiger leek er een bad te nemen. Heel in de verte lagen een paar kleine hoopjes ijs, maar dat stelde niets voor …
Om toch wat foto’s te maken, waagden we ons op het dunne en nog akelig gladde laagje ijs. Nee, schrik maar niet, dit laagje ijs lag direct op het strand, we zouden er niet eens natte voeten kunnen krijgen …
Wind, water, vorst en zand hadden gezamenlijk gezorgd voor fraaie golfpatronen in het ijs …
Van wat meer afstand is goed te zien, dat er ook al grotere gaten in het golvende ijslaagje zijn gevallen …
Hoe dichter je bij het smeltende ijs komt, hoe mooier het wordt. Omdat ik er alleen maar last van dacht te zullen hebben, had ik mijn macro-voorzetlensje thuis laten liggen. Daar had ik achteraf toch wel spijt van …
De noordwesten wind zorgde ervoor dat het op en bij het ijs toch weer knap frisjes was. Nog een laatste blik over het lege strand en de grijze ijsvlakte, en dan eerst maar weer even opwarmen in de auto …
Op naar het noorden, op naar de volgende halte.
Na een korte, maar erg koude winterperiode is deze week de dooi ingevallen, en dat brengt bij het IJsselmeer spektakel met zich mee …
After a short, but very cold winter period snow and ice started to melt this week, near lake IJsselmeer that’s quite a spectacle …
Als de dikke ijsplaten zijn gebroken, worden ze door de noordwestelijke wind o.a. naar een paar plaatsen aan de Friese kust geblazen (Google Maps)…
When the thick layers of ice are broken, the northwest wind takes it to some parts of the Frisian coast (Google Maps)…
Het ijs stapelt zich rinkelend en tinkelend op tot metershoge ijsbergen en dat lokte gisteren natuurlijk fotografen …
There the ice will pile up to meters high icebergs and of course that attracted photographers yesterday…
Als er dan ook nog eens een fotosessie met een roodbonte koe tussen de ijsbergen plaatsvindt, dan levert dat helemaal onvergetelijke beelden op …
When we encountered a photosession with a cow in the middle of the icebergs, I could shoot some unforgettable images …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!
Afanja's Weblog 