Aan onze tuin is op hoofdlijnen niet zoveel veranderd sinds de laatste echte winter in 2012.
Aan het weer wel …
En we hebben in wat tegenwoordig ‘winter’ heet te zijn ook heel andere pinda-eters.
In 2012 waren het vooral merels die dagelijks even wat pinda’s kwamen kapen, tegenwoordig zijn het twee gaaien …
Tot dusver vind ik het allemaal maar knap waardeloos deze week. Niet alleen is het weer schier eindeloos grijs, saai en nat. Ik heb in de tuin ook nog eens twee keer een voltreffer van een vogel te verwerken gekregen. En nee, dan bedoel ik niet dat ik een vogel netjes op de foto heb gezet, maar dat ik twee keer vol geraakt werd door vogelpoep. En dan heb ik alles wat verder tegenzat nog niet eens genoemd …
Deze druppel was weliswaar mooi helder, maar hij geeft met het oog op de toekomst niet meer inzicht dan de befaamde glazen bol. Misschien moet ik de rest van de week zekerheidshalve maar gewoon binnen blijven …
Het was een donkere en natte boel in de tuin gisteren. En vandaag is het al niet anders. En dat alles aan het eind van een januarimaand die ook alweer 2 of 3 graden warmer is dan het langjarige gemiddelde van eind vorige eeuw.
’t Is om te janken …
Het enige lichtpuntje dat ik erin kan zien, is dat het weer nieuwe kansen biedt om druppels te fotograferen. De mooiste hingen aan een kettinkje onder de tweede pergola. In twee uitsneden zie je door de fraaie lenswerking twee verschillende perspectieven van ons tuintje …
Sinds enige tijd wordt de buurt weer onveilig gemaakt door een gaai, die regelmatig luid krijsend of krassend overvliegt om vervolgens ergens neer te strijken waar wat te bikken valt. Vanuit de warme woonkamer lukte het vorige week donderdag om voor het eerst een paar foto’s van hem te maken. Dit is één van die foto’s …
Hoewel de meeste reacties luidden dat het mooie foto’s waren, was ik er zelf niet helemaal tevreden over. Voor mijn gevoel gaan er toch wat details verloren door het HR++ glas in de schuifpui. Daarom besloot ik aan het eind van dat logje om de strijd aan te gaan, ten einde hem buitenshuis te kunnen verrassen. Henk Jonkvorst liet nog even subtiel weten, dat het dan toch wel mooier zou zijn om zo’n vogel staand op een tak te vereeuwigen dan hangend aan een voedernetje. Kortom: ‘the game was on …’
Vanaf dat moment ging ik regelmatig even naar buiten om een tijdje rustig tegen de muur van de bijkeuken leunend het voederhoekje achter in de tuin in de gaten te houden. Zo ook zaterdagmiddag even na tweeën, amper 3 uur nadat Henk zijn suggestie had gedaan. Veel interessants viel er ook op dat moment weer niet te zien, maar de aanhouder wint …
Ik voelde het eerder dan dat ik het zag …, een beweging in één van de bomen bij de buurvrouw scheef achter ons. Zodra ik hem zag, richtte ik mijn camera in die richting. Daar stond de gaai op de tak van een boom. Eerst nog met de kop zijwaarts van me afgewend, maar vrijwel meteen richtte hij zich op en draaide met iets in zijn snavel parmantig mijn kant op. De foto hierboven en twee hieronder zijn de eerste 3 van een serie van 8. Daarna vloog hij weg, mij gelukkig achterlatend ,,,
Volgende oefening: ‘vang’ de gaai op een boomtak met een mooiere achtergrond. 🙂
Sinds enkele dagen hebben we regelmatig een gaai op bezoek …
We zijn nog geen vrienden, want ik hoef maar naar de achterdeur te wijzen of hij is alweer weg …
De foto’s heb ik vanuit huis gemaakt en daar ben ik niet echt tevreden mee …
Dat kan beter en dat moet beter. Er zit niks anders op dan de strijd maar aan te gaan om hem te verschalken …
Nadat ik zondagmiddag wat foto’s had gemaakt van het mos in de aardbeienpot op de regenton, heb ik me gisteren op een deel van het mos bij de vijver gericht. Daar groeien her en der ook diverse mossoorten. De onderstaande foto’s heb ik gemaakt op de grens van vijver en terras …
Om te beginnen groeit daar vrij veel mos. Maar het is vooral ook de best bereikbare plek om eens diep door de knieën te gaan voor dit laag-bij-de-grondse plantje. Om mos goed te kunnen bekijken, moet de macro(voorzet)lens eraan te pas komen. Hoe klein de meest interessante delen van mos zijn, kun je op de foto rechtsboven goed zien. Daar kun je in de hoek linksonder wat kleine roodbruine puntjes in het groene mos zien, dat zijn de zogenaamde sporendoosjes. Vergelijk die nu eens met het formaat van de hazelnoot die rechtsboven in beeld te zien is …
We hebben het hier over gewoon dikkopmos, een van de meest voorkomende mossoorten in ons land. Het is makkelijk herkenbaar aan de kleine roodbruine sporendoosjes die als bloemetjes bomen het groen uittorenen. In die doosjes zitten de sporen. Aan het eind van de winter gaan die doosjes open, waarna de sporen zich door de wind laten meenemen, op zoek naar nieuwe groeiplekjes. De doosjes zitten nu nog dicht, en dan vind ik ze het mooist. Door de macrolens laten ze zich goed bekijken, zelfs op een donkere dag als gisteren kun je zien hoe fijn en hoe kleurig dit kleine spul is opgebouwd. Nog regelmatig vol verwondering, raak ik daar eigenlijk nooit op uitgekeken …
Ooit droeg hij rondom vrolijk blozende zomerkoninkjes …
Die tijd is echter al lang voorbij. Tegenwoordig huisvest de voormalige aardbeienpot op onze regenton voornamelijk mosculturen. Wat minder kleurrijk, maar goed bekeken toch niet minder mooi …
Afanja's Weblog 