Bij de baggeraar

Vanaf het bruggetje over de Dwarsgracht  (kaart OpenStreetMap) hadden we in alle richtingen uitzicht over de kenmerkende grachten van de Weerribben en de Wieden …

De huizen en bedrijven die aan de verkeerde kant van één van de grachten wonen, zijn alleen bereikbaar over het water, te voet of op de fiets. De aan- en afvoer van (bouw)materialen en ook verhuizingen gaan er over het water. Rond het beeld ‘de Baggeraar’ van beeldhouwer Jarno Petter en het huis erachter wordt al geruime tijd hard gewerkt. Daar liggen ook een paar rechthoekige vaartuigen in het water. Deze zogenaamde ‘bokken’ worden in deze streek gebruikt voor het vervoer van materiaal over het water …

Het beeld van ‘de Baggeraar’ heb ik hier in verleden al meerdere keren zien staan tijdens een rondvaart door het gebied met Jetske (foto linksonder). Vanaf de brug op de foto rechtsonder heb ik vrijdag de bovenstaande foto’s gemaakt …

In Dwarsgracht

Van Giethoorn reden we naar Dwarsgracht (kaart OpenStreetMap). Dit lintdorpje, dat langs de Dwarsgracht is gebouwd, is per auto alleen bereikbaar vanuit het oosten over een doodlopende weg. Daarna zijn inwoners en gasten aangewezen op de fiets, een boot of de benenwagen …

Wij staken de Dwarsgracht te voet over via een tamelijk haveloos bruggetje. Aan de overkant sloegen we rechtsaf om een stukje naar het westen te lopen. Al snel stonden we voor een tweede bruggetje. Daar boven het kruispunt van de Dwarsgracht en de Cornelisgracht stond een gestileerde kerstboom op het bruggetje in de Jonenweg (kaart OpenStreetMap)

Dat tweede bruggetje werd het standpunt voor de volgende foto’s …

Diep water

Gisteren ben ik voor het laatst dit jaar met mijn fotomaatje Jetske op pad geweest. Het werd ditmaal een ritje in de Kop van Overijssel, waarin het accent op de Wieden kwam te liggen. De eerste fotostop maakten we in de buurt van Giethoorn …

‘DIEP WATER’, stond er op een bordje aan een paal, die een paar meter van de oever in een meertje stond. Bijzonder, want het zag er allerminst diep uit. Toen ik mijn camera over een rietkraagje naar links draaide, zag ik wat verderop een tjasker staan. In een poging die wat beter in beeld te brengen, liepen we die kant even op. Echt dicht konden we er niet bij komen, maar ik vond het toch wel even de moeite waard …

Lange ijspegels

We schrijven vrijdag 19 december 2025. Vandaag gaan mijn fotomaatje Jetske en ik voor de laatste keer dit jaar samen op pad in de Kop van Overijssel. Op 21 december 2009 was dat ook het geval. Er was die week in onze regio ruim 35 cm sneeuw gevallen en ’s nachts vroor het dat het kraakte. ’s Ochtends hingen er lange ijspegels aan de dakgoot van ons huis …

Bij een van de vervenershuisjes aan de Hoogeweg waren de ijspegels nog een stuk langer. Rieten daken staan bekend om de lange ijspegels die er door het lekwater ontstaan …

Jetske maakte een paar foto’s van de ijspegels aan de zuidkant van het huisje, die rond het middaguur bijna waren weggesmolten. IJspegels zullen we vandaag niet aantreffen in de Weerribben. In 2009 bleef het de hele dag vriezen, vandaag zal de maximumtemperatuur waarschijnlijk weer oplopen tot in de dubbele cijfers. We zullen ons er evengoed wel weer vermaken, denk ik …

De grens van natuur en cultuur

De strakke lijnen in het boerenland die ik hier gisteren liet zien, maken onderdeel uit van Wetering-Oost. Kaarsrechte sloten en greppels om overtollig water maar zo snel mogelijk af te voeren zijn kenmerkend voor het moderne boerenland. De rechtlijnigheid wordt vaak nog versterkt door sporen van landbouwvoertuigen over akkers en weilanden. Op de laatste twee foto’s is goed te zien hoe het boerenland hier aan de west- en noordzijde wordt begrensd door de Wetering en de Weerribben. Daar denken ze heel anders over waterbeheer …

Langs herstelde petgaten

Van Nederland reden we door naar de Wetering, waar ik eerder op de middag een korte rondvlucht had gemaakt met mijn drone. Jetske stelde voor om daar nog even een kijkje te nemen bij de oude petgaten, die daar in het kader van natuurherstel opnieuw zijn open gegraven …

Begin maart ronkten hier nog graafmachines en denderden er vrachtwagens door het ruwe terrein. Intussen is de rust in een deel van het gebied teruggekeerd. De bomen die de kaalslag hebben overleefd, worden we nu mooi weerspiegeld in het stille weerribbenwater …

Tussenstop in Nederland

Na het bijzondere treffen op de kleine begraafplaats van Baarlo werd het langzamerhand tijd om in rustig tempo terug te keren naar de basis. Via het dorpje Nederland reden we terug in de richting van Jetskes’ huis. Onderweg stopten we nog even bij het bruggetje van Nederland, waar de Veldhuisweg overgaat in de Rietweg (kaart OpenStreetMap)

Tegenwoordig telt het dorp Nederland nog ongeveer 20 inwoners, maar in de 19de eeuw was het dorp veel groter. Het bestond uit Noord-Belt, Nederland en Zuid-Belt. De bewoners leefden voornamelijk van het veen. Er werd turf gestoken en riet gesneden. En er was, zoals we hoorden, een school. Maar die tijd is voorbij. Tegenwoordig staat de tijd er stil. Alleen wanneer het riet wordt gesneden, wordt de weg weer druk bereden …