Na drie kansloze nederlagen op rij keert het Nederlands elftal vanmiddag roemloos en met stille trom huiswaarts …
Uithuilen en opnieuw beginnen, de oranjeprullaria kunnen voorlopig weer worden opgeruimd …
Mij krijgen ze niet gek, ik richt de blik vol goede moed al vast op het geel van de Tour de France …
Na de buien van vanmorgen komt de zon hier voorzichtig tevoorschijn, ik zal eens kijken of er in de tuin nog iets te beleven valt …
Zondag liet ik hier onder de titel “Oranje: het lek is boven” zien dat de oranje papavers in onze achtertuin hun knoppen nog stijf gesloten hielden …
Daar is de afgelopen dagen verandering in gekomen. Op de eerste twee foto’s is te zien dat de eerste knop zich maandag probeerde te ontdoen van het beschermende omhulsel …
Gisteren werden de fel oranje bloembladeren aan de top nog bijeen gehouden gehouden door dat omhulsel …
Vanmorgen had de eerste bloem zich volledig weten open te vouwen …
Aan het oranje in ons tuintje kan het dus niet liggen, dat is volledig opgebloeid …
En toch ben ik er voor vanavond nog niet echt gerust op, want ik heb hier dat gifgroene beestje vandaag niet meer terug gezien …
Toen ik gistermiddag de foto van het waterige nagelkruidbloemetje publiceerde, had ik al het idee dat er iets mankeerde. Het zat niet helemaal goed met het oranjegevoel. Toen ik vanmiddag even een rondje door de tuin maakte, wist ik ineens waar het aan lag, in tegenstelling tot voorgaande edities bloeiden de papavers in onze tuin nog niet op de dag van de eerste wedstrijd van het Nederlands elftal …
Ook vandaag houden ze allemaal hun knoppen nog stijf gesloten, zodat er momenteel nog een gebrek aan natuurlijk oranje is in ons tuintje. Maar dat kan nooit lang meer duren, want vanmiddag zat de eerste nimf van een struiksprinkhaan al op één van de knoppen. Deze nimfjes zijn al jarenlang vaste bezoekers van onze papavers, als zij er eenmaal zijn gaan de knoppen ongetwijfeld ruim voor de volgende wedstrijd open …
Omdat Oranje woensdag alles uit de kast zal moeten halen om de Duitsers te verslaan, lijkt het me goed dat onze manschappen een voorbeeld nemen aan deze eerste nimf van de struiksprinkhaan. Kijk eens naar dat vreemde bekkie, dat straalt toch meteen gif uit …
En ook om het vizier op scherp te krijgen, kunnen onze jongens nog wel wat van dit nimfje leren, want er ontgaat het beestje zo te zien niets met die bolle facetogen …
Woensdag de knoppen open, zodat er stralende oranje bloembladeren tevoorschijn komen, dan komt het helemaal goed. 🙂
Er is altijd wel wat te klagen …
Terwijl de bondscoach in het warme Charkov aan de vooravond van de eerste wedstrijd van Oranje op het EK klaagde over het gras … het is te lang, het is stroef en het is te droog … hangt het oranje er hier maar koud en waterig bij …
Tijdens een ritje over ’s heren wegen heb ik de auto gisteren een paar maal aan de kant gezet om wat vertier te zoeken in één van de vele kleurrijke bermen die Fryslân momenteel rijk is …
Tijdens de eerste tussenstop heb ik me vooral gericht op één van mijn lievelingsbloemen, de echte koekoeksbloem. Vanwege de vlagerige noordoostelijke wind viel het nog lang niet mee om er mooie foto’s van te maken, want die fraaie roze windvangers dansten vrijwel voortdurend heen en weer …
Onder het motto ‘de aanhouder wint’ lukte het uiteindelijk toch om een aantal acceptabele foto ’s te maken, en een paar vlinders waren zelfs bereid om voor een kleine bonus te zorgen …
Een koolwitje (boven) en een geaderd witje (onder) die zich tegoed deden aan het lekkers dat de koekoeksbloemen te bieden heeft, wilden op een windstil moment wel even poseren …
Weilanden en velden die tot voor kort goeddeels geel kleurden krijgen nu een grijze waas …
Veel van de felgele paardenbloemen zijn intussen uitgebloeid …
In eerste instantie blijft er een klein pluisjesuniversum van over …
Dapper klampen de zaadjes zich zo lang mogelijk vast aan de plant …
Maar na verloop van tijd zijn ze niet bestand tegen weer en wind …
Eén voor één worden ze gedwongen om los te laten en vallen ze ten prooi aan Aeolus, de god van de wind …
En uiteindelijk zal ook dat laatste pluisjes worden weggeblazen …
Maar tegen die tijd heb ik al op diverse manieren en momenten genoten van de paardenbloem. 🙂
Al bijna zes jaar trekken mijn fotomaatje en ik er regelmatig samen een dagje op uit om afwisselend in Fryslân en in de kop van Overijssel wat natuurfoto’s te maken. Vandaag was Drachten onze uitvalsbasis. Op basis van het weerbeeld en de gesteldheid van mijn benen stelde ik voor om er een dagje met wat bermtoerisme van te maken …
Vorige week had ik gezien dat de eerste brede orchissen in bloei stonden in het Weinterper Skar, en dus werd dat onze eerste bestemming. Terwijl Jetske zich meteen al prima vermaakte in de kleurrijke berm, zocht ik even een plekje in de luwte om wat plaatjes van het fluitekruid te schieten …
Langs het pad naar de dobbe stonden een paar bossen fluitekuid die niet al te veel in de vlagerige wind heen en weer leken te wiegen. Dichterbij gekomen bleek dat nogal tegen te vallen, de momenten van windstilte waren schaars en duurden over het algemeen niet lang, maar ik hield er behalve de nodige mislukkingen toch een paar acceptabele foto’s aan over …
Terug bij de weg zag ik dat Jetske intussen al een heel eind verderop -bijna plat op haar buik- tussen de bloemen liggen. Ik richtte me nu op een bosje fluitekruid dat aan de andere kant van de weg in de beschutting van het struikgewas stond …
Ik had het niet beter kunnen treffen, want er streek meteen een insect op het fluitekruid neer en het bleef nog even windstil ook …
Nadat de bovenstaande gast was vertrokken, zag ik iets verder een ander insect zitten. Ook daar was ik weer niet ongelukkig. De bloemetjes zijn wat overbelicht, maar het insect staat er lekker scherp op, en daar ging het me in dit geval om …
En de brede orchissen dan …?
Die bewaar ik nog even. Laten we het er maar op houden, dat ik als goede gastheer mijn fotomaatje eerst de kans geef om wat foto’s te tonen van deze prachtig plant, die op de Nederlandse Rode Lijst van planten staat. 🙂
Afanja's Weblog 