Langzaam maar zeker komt Jan weer boven Jan. De oren suizen al een tijdje niet meer, en heel voorzichtig komt er weer wat kracht in de benen…
Aan een fotokuiertje kom ik vandaag nog niet toe, maar met een beetje geluk zou dat morgen weer moeten lukken. Ik heb zelfs al een reisdoel, tevens fotolocatie in gedachten …
Vandaag doe ik het nog even lekker rustig aan in huis en tuin, want nu het zonnetje eindelijk weer eens volop schijnt is het afwisselend in zon en schaduw weer goed toeven in ons tuintje …
Deze foto’s van deze vrolijke kleine ratelaar -een plant die op de rode lijst staat als sterk afgenomen- heb ik enige tijd geleden gemaakt in het Weinterper Skar, waar hij nog veel voorkomt …
Gisteravond waren we te gast op een 25-jarig huwelijksfeest. Daar had ik me de afgelopen dagen terdege op voorbereid door mijn benen tot rust te manen en even geen fotokuiertjes te maken. Als gevolg daarvan kon ik me aan het begin van de avond fris en fruitig in het feestgedruis storten. Ik voelde me zelfs zo fit, dat ik op enig moment spontaan besloot om ter herinnering aan het feest wat video-opnamen te maken voor de jubilarissen, de camera lag tenslotte toch in de auto …
Maar ja, als ik daar dan eenmaal mee begin, dan is het hek natuurlijk weer van de dam. Het gevolg daarvan is dan weer dat ik me van pakweg 21:30 uur tot middernacht regelmatig in allerlei bochten heb gewrongen om wat afwisselende videoshots te kunnen maken. Voeg daarbij dat er in een volle en luidruchtige feestzaal enorm veel prikkels binnenkomen die allemaal verwerkt moeten worden, dan zal duidelijk zijn dat ik mijn portie wel weer even heb gehad …
Vandaag en morgen even geen gefladder, fotokuiertjes zitten er even niet in en ook een volle blogronde laat ik even achterwege. Maar dat is het wel weer waard, want het was een enorm gezellige avond. En mijn activiteiten leveren voor het bruidspaar t.z.t. vast wel een half uurtje aan leuke herinneringen op.
Zo, en nu ga ik eens even lekker zitten wegdommelen bij een vast weer oersaaie tijdrit in de Tour de France. 🙂
Een gemiste kans, anders kan ik het niet noemen …
Het poollicht is afgelopen nacht helaas aan mijn neus voorbij gegaan. Terwijl de poollichtmeters en -grafieken gisteravond de hele avond onrustig bleven, voelde ik het al een beetje aankomen … Uitgerekend op het moment dat ik het absoluut niet kon gebruiken, viel die onnoemelijk zware deken van vermoeidheid gisteravond weer over me heen. Met pap in de benen ben ik rond middernacht nog even naar buiten gelopen. Het was kraakhelder … heel even heb ik nog overwogen om naar de duistere vlakte in de buurt van Smalle Ee te rijden, maar ik durfde het niet aan …
In de loop van de nacht en ochtend verschenen de eerste poollichtfoto’s van Friese bodem op Twitter en elders op internet. De eerste, tevens één van de mooiste, was afkomstig van tijdelijk oud-collega Peter Elzinga, die deze prachtige noorderlichtfoto heeft gemaakt bij Holwerd. Ook vanuit de Kop van Overijssel was het poollicht afgelopen nacht te zien, deze fraaie foto van het noorderlicht is bij de Belterwiede gemaakt door Eric van ’t Zand …
Voor mij zit er niets anders op dan uithuilen, uitrusten, en dan maar weer gewoon door te gaan … kloteziekte!
De fase van het uithuilen heb ik intussen al achter de rug. Uitgerust ben ik echter nog niet, integendeel, ik heb zojuist ruim 10 minuten staan filmen in de tuin. En ik verzeker je dat het vermoeiend is om een onderwerp scherp in beeld te houden met de macrolens. Op de groene afvalcontainer zat een lieveheersbeestje dat grote problemen had om zijn vleugels op te vouwen, het beestje bleef maar pompen vouwen. Het filmpje is voor later, voor nu laat ik het bij een foto …
Met 25,1 ºC op de thermometer beleven we vandaag zo waar op de valreep nog een echte zomerdag in juni, de eerste en meteen ook de laatste. Aan het eind van de ochtend ben ik naar de Merskenheide gereden, daar heb ik een tijdlang bij het vennetje rond gestruind …
Het werd tijd mijn macrolens weer eens te richten op de kleine zonnedauw, een klein vleesetend plantje. De kleine zonnedauw staat op de Nederlandse Rode Lijst van planten als algemeen voorkomend maar sterk afgenomen. Rond het vennetje bij de Merskenheide kleurt het op sommige plaatsen rood van dit bijzondere plantje …
Zonnedauw genoeg dus, nu was het alleen nog de kunst om een plantje te treffen dat een insect had weten te vangen. Hier en daar hingen de resten van deels verteerde vliegen en vlindertjes. maar dat was me nog niet fotogeniek genoeg …
Kijk, nu begint het er op te lijken. Ik moet me al sterk vergissen als deze zonnedauw niet een waterjuffer heeft weten te vangen met zijn kleverige, maar voor insecten o zo aantrekkelijke tentakels …
Jawel, hij heeft niet één, maar zelfs twee juffertjes weten te vangen. Beide juffertjes leefden nog en deden al kronkelend verwoede pogingen om zich te bevrijden van dat kleverige goedje …
Al dat geworstel was echter tevergeefs, hoe meer ze bewogen, hoe meer vooral de vleugels ten prooi vielen aan nog meer tentakels. Deze juffertjes gaan een wrede dood tegemoet, want ze zullen langzaam worden leeggezogen en verteerd door de zonnedauw …
De hele situatie deed me denken aan woensdag 18 augustus 2010. Toen stuitte ik op dezelfde plek op een zonnedauw die meerdere waterjuffers in haar kleverige tentakels gevangen hield. Eén van de juffertjes vocht voor het leven en wist die strijd uiteindelijk met een beetje hulp te winnen. Het filmpje dat ik daarvan heb gemaakt is inmiddels opgenomen in de educatieve collectie van het Natuurmuseum Brabant. Hier nogmaals dat filmpje …
Na de donkere en regenachtige dag van gisteren had ik er vandaag behoefte aan om even uit te waaien, daarom ben ik vanmiddag even naar De Deelen gereden. Het was prima weer om uit te waaien, want er was wind genoeg. Voor de macrofotografie was het als gevolg van die wind opnieuw geen goeie dag, maar ach, veel insecten waren er toch niet te zien …
Nadat ik op het bankje bij het eerste bruggetje mijn benen even wat rust had gegund, heb ik een tijdje rondgestruind langs de oever van het petgat. Op een pol die in het water groeide, stond de haagwinde oftewel het pispotje in bloei …
Hier en daar bloeide ook het kleurrijke bitterzoet nog …
De bloemen van de gele plomp in het petgat hebben vrijwel allemaal hun beste tijd gehad, tal van insecten kruipen op de restanten ervan rond …
Er dreven nogal wat grote en kleinere wortelstokken van de gele plomp in het petgat …
Onderweg naar het tweede bankje trof ik niet zo ver van de hoofdbrug in het natuurgebied dit bordje aan …
Dit olijke en ondernemende ventje komt volgend weekend bij pake en beppe logeren. Dat is natuurlijk niet voor het eerst, maar tot nu toe bewoog hij zich tijdens de logeerpartijtjes met name kruipend voort en waren we veelal aangewezen op activiteiten binnenshuis. Nu hij inmiddels zo vlug als water is en hij graag buiten speelt, wordt het tijd om maatregelen te nemen om hem te beschermen tegen het water …
Toen Tijmen anderhalf tot vier jaar was, hadden we een hek rond de vijver staan, dat heb ik een paar jaar geleden weg gehaald, omdat zo’n hek bepaald geen aanwinst is in de tuin. Nu Pepijn definitief tot de klasse der tweevoeters is gaan behoren, heb ik vanmorgen toch maar weer wat paaltjes in de grond geslagen …
Vervolgens nog een stukje gaas er tegenaan en klaar was pake …
Toegegeven, het is ook ditmaal geen verrijking van tuin en vijver, maar het is wel een stuk veiliger …
En ach, door het gaas heen kijkend zijn de waterlelies nog goed te zien, zo lang het duurt …
En ik heb ditmaal aan de andere kant van het hek zoveel ruimte vrij gelaten, dat ik daar nog net eens even kan gaan zitten om een macro-opname te maken …
Afanja's Weblog 