Toen ik vorige week na een bezoekje aan de Jan Durkspolder huiswaarts reed, zag ik tussen Oudega en Earnewâld in een weiland grenzend aan het erf van een rietdekkersbedrijf een groepje reeën staan grazen. Ze stonden ver weg en ik heb wel eens reeën in een fotogenieker decor gefotografeerd, maar ik ben er toch maar even gaan staan, want ik vind zo’n groepje sierlijke reeën altijd weer de moeite waard …
De Nederlandse landgeit bepaalde eeuwenlang het gezicht van de geitenstapel in ons land. Het ras is goed aangepast aan ons klimaat. Door kruising met meer productieve buitenlandse rassen heeft de Nederlandse landgeit op het punt van uitsterven gestaan. In de vijftiger jaren van de vorige eeuw waren er nog maar enkele exemplaren overgebleven. Vanaf die tijd heeft een groeiende groep enthousiaste fokkers het ras voor uitsterven behoed. Er zijn nu ongeveer 2000 geiten en 200 bokken ingeschreven in het stamboek van de Landelijke Fokkersclub Nederlandse Landgeiten (LFNL).
Rond Earnewâld kun je op verschillende plaatsen Nederlandse landgeiten aantreffen rond met rietkragen omzoomde petgaten. Dit welwillende exemplaar stond vorige week samen met een aantal soortgenoten aan de Dominee Bolleman Van der Veenweg …
Terwijl ik vorige week vrijdag via ommelandse wegen in de richting van het natte rietland in de Kop van Overijssel koerste, zag ik bij Soarremoarre de eerste lammetjes in een weiland dartelen …
Daar kon ik natuurlijk niet zomaar aan voorbij rijden, en dus ging de auto even de berm in voor een kleine tussenstop. Al snel werd duidelijk dat de lammetjes niet alleen dartel waren, maar ook dorstig …
Dit kleine ding zocht zijn heil aan de toch wel erg steile slootkant. Na een tijdje zag ik hem gelukkig weer veilig in de richting van zijn moeder en de andere lammetjes huppelen … 🙂
Nergens te vinden die paaseieren …
Maar in een week tijd is het weiland wel goeddeels omgeploegd … 🙂
Vandaag nog even wat foto’s van de varkens die in de buurt van Aldeboarn druk bezig waren met het ploegen van een weiland. Geertsines had de varkens al een paar dagen voor mij gespot, hij vermoed dat het gaat om Tamworth-varkens …
Het zijn echte scharrelvarkens die goed tegen kou en warmte kunnen en het liefst vaak en veel in de grond wroeten. Maar de boog kan niet altijd gespannen staan, daarom hebben ze ook een aantal schuilhutten tot hun beschikking waar ze lekker in of bij kunnen liggen slapen …
Terwijl een groot deel van de varkens druk bezig was met het ploegen van het veld, nam dit viertal het er lekker van in het voorjaarszonnetje. Ik vermoed dan ook dat ze het ploegwerk in ploegendienst doen …
Eén van de varkens kwam intussen met zijn snuit diep in de grond langzaam mijn kant op …
Even nam het schrandere dier de tijd om mij te begroeten en me eens goed op te nemen met zijn varkensoogjes …
Lang duurde dat niet. Als snel ging de snuit de grond weer in, want er moest nog heel wat gebeuren …
Eigenlijk had ik stiekem gehoopt om donderdag tijdens het mooie voorjaarsritje ergens een eerste koppel koeien in weiland te kunnen fotograferen, maar dat zat er niet in. Er wachtte me echter wel een andere verrassing …
Ik heb het gisteren wellicht een beetje overdreven door ze zwijnen te noemen, maar in de buurt van Aldeboarn trof ik in een weiland aan de Fjûrlânswei ineens wel een groep varkens in een weiland aan …
Wat een prachtig gezicht om die dieren te zien wroeten! Dat is nog eens wat anders dan grote hoeveelheden varkens die hun leven vrijwel zonder bewegingsvrijheid in een stinkende megastal moeten doorbrengen …
Een heel stuk verderop in het weiland kon ik nog net een paar zeugen met jongen ontwaren. Die waren volgens mij net aangevoerd met een grote aanhangwagen, waarna ze net als de andere varkens meteen begonnen te wroeten …
Terwijl er op de achtergrond telefonisch overleg werd gevoerd (hopelijk niet met elkaar), scharrelden op de voorgrond een paar varkens onverstoorbaar verder …
– morgen meer –
Tijdens mijn ritjes over het Friese platteland kom ik regelmatig over de Alle Om Slachte, een smalle landweg tussen Oudega en Earnewâld …
Bij de S-bocht in die weg staan vrijwel altijd een paar pony’s in de wei. Als de gelegenheid zich voordoet, en dat is vooral bij mooi weer, stop ik daar wel eens even om een praatje te maken. Dan heb ik tenminste toch even wat aanspraak …
De pony’s lijken dat over het algemeen ook wel gezellig te vinden, want zodra je bij het hek staat, komen ze meestal al snel naar je toe. Zodra duidelijk is, dat ik alleen maar praatjes te bieden heb en geen voer, wenden de dieren zich al gauw weer tot elkaar alsof ze willen zeggen: “Och heden, it is dy praatsjesmakker wer … en wer gjin fretten by him fansels …” Waarna ze hun heil weer elders in het weiland zoeken …
Afanja's Weblog 