Vorige week heb ik er tevergeefs naar uitgekeken, maar gisteren zag ik tussen Oudega en Opeinde dan toch de eerste koeien in de wei. Die aanblik van vredig grazende herkauwers in de wei stemt me meteen weer blij …
Het was alweer enige tijd geleden dat ik voor het laatst een ree voor mijn camera kreeg. Maar ja, hoe minder je op pad bent, hoe minder kans je maakt natuurlijk. Enfin, vanmiddag was het toch weer zo ver. In een ruig stuk rietland in de buurt van Nij Beets scharrelde in de verte een ree rond. Even bleef ze staan alsof ze bedacht wat te doen …
Ze had me niet kunnen ruiken, want ik had tegenwind. Met ’t geruis dat diezelfde wind in riet en ruigte gaf, zat horen er evenmin in. Maar ze had me al lang gezien. Uiteindelijk zal ze tot de conclusie zijn gekomen, dat mijn knalrode vest vast geen jager zou herbergen. Zo rustig als ze was verschenen, verdween ze even later ook weer uit mijn zicht …
Nadat ik de auto in de berm had laten uitrollen en was uitgestapt om een paar foto’s te maken, kwam moeder schaap luid blatend op me af rennen met aan weerszijden haar beide jongen, die in de nabije toekomst (bijna) haar evenbeeld leken te zullen worden …
Bij rand van het weiland aangekomen hield ze halt om haar jongen te voeden. Ze zullen wel wat extra brandstof kunnen gebruiken op deze kille en winderige dag, want volgens de deskundigen hebben we opnieuw een koud nachtje voor de boeg met temperaturen rond of onder het vriespunt …
Het is er de tijd weer voor … rammelende hazen …
Een echte bokspartij kreeg ik niet te zien, het bleef bij wat in het rond rennen …
Rennen en dan weer even uitdagend rusten …
Meer kreeg ik niet te zien, want tijdens de volgende draverij verdwenen ze uit zicht …
Ruim voordat we de werkplek van de rietsnijders hebben bereikt, zijn we al gespot door Rena, de hond van één van de mannen …
Niet gehinderd door de rookslierten, blijft ze ons – waaks blaffend – attent volgen …
Rena heeft intussen Jetske herkend, waarna een hartelijke begroeting volgt …
Na de cultureel-historische tussenstops bij de ‘GreenArtSpot Driftplein’ en de voormalige joodse begraafplaats van Dalen restte me nog een kort ritje naar de boerderij van collega-blogger boerin Hendrika en haar eega. Onder het genot van een bak koffie even bijpraten met de boer en de boerin, en dan even een rondje over het erf en door de stallen om de vertrouwde geur en sfeer van de boerderij op te snuiven …
Een deel van de dames deed zich tegoed aan een pas opgediende maaltijd. Verderop in de stal lagen koeien lekker uitbuikend te herkauwen op hun ruime plekken, waar ze onlangs nieuwe, nog wat gerieflijker matten hadden gekregen met een verse laag strooisel …
Tevreden met mijn foto’s van de grutto, heb ik ook nog even een kijkje genomen bij het naastgelegen weiland …]
Daar liep een aantal fraai gehoornde koeien in de wei … stevige dames die garant staan voor een goed stukje vlees …
Verderop zag het weiland er helaas een stuk minder romantisch uit, daar leek een stortplaats te liggen …
Toch jammer dat een boer dat zo doet, want het doet toch afbreuk aan het verder fraaie plattelandsbeeld …
Afanja's Weblog 