“En ik laat dit fraaie ruikertje niet meer los, want het zou best eens de laatste van het seizoen kunnen zijn …” 🙂
Categorie archief: Insecten
Black ’n Blue
Omdat regen en wind macrofotografie deze week schier onmogelijk maakten, heb ik dinsdag wat zitten spelen met een snuitkevertje, dat ik al op 14 juli in ons tuintje heb ‘gevangen’ …
De strijd om geel
In de Tour de France wordt vandaag in de etappe naar Alpe d’Huez uitgemaakt wie morgen in Parijs met het geel om de schouders de hoogste trede van het podium mag beklimmen. De Colombiaan Quintana is in feite de enige die Chris Froome het geel nog kan ontfutselen, maar dan moet hij niet weer wachten met aanvallen tot de laatste berg, zoals hij gisteren deed. Nee, hij zal al tijdens de eerste beklimming van de dag op de Col de la Croix de Fer voor de aanval moeten kiezen. Ik ben benieuwd …
Ook dichter bij huis wordt nog steeds fel gestreden om het geel. Het geel staat in dit geval voor de wederik, (Lysimachia) een mooie gele bloem met rode accenten, die op dit moment in het Weinterper Skar volop in bloei staat. In een voortdurend gezoem en gefladder gaan diverse insecten met elkaar de strijd aan om het lekkers dat de wederik te bieden heeft. Eén van de liefhebbers is de onderstaande vlinder, het koevinkje (Aphantopus hyperantus)…
Maar de meest geziene gasten op en rond de wederik zijn waarschijnlijk toch wel de diverse zweefvliegen, die er regelmatig even komen snoepen, zoals de onderstaande pyjamazweefvlieg (Episyrphus balteatus) …
Voor de bloemetjes en de beestjes zal het vanmiddag geen weer zijn als de negende julistorm sinds 1906 over de provincie trekt. Ik nestel me straks lekker voor de buis, hopend op een mooie en spannende rit naar “de Nederlandse berg” Alpe d’Huez. Zo mooi en spannend als in 1989, toen er voor het laatst een echt Nederlands feestje gevierd kon worden, dankzij een glorieuze overwinning op de fameuze Alpe, zal het wel niet worden. Maar ja, toen stonden we dan ook zelf ergens halverwege de beklimming en hadden we een onvergetelijke dag!
Eerlijk delen
Als zo’n bloemetje genoeg te bieden heeft …
Waarom zou je dat dan niet eerlijk met elkaar delen …
Daar kan de mensheid nog wel wat van leren!
Een hele grote vlieg
Hoewel we gezellig zaten te praten over wat we allemaal al gezien en gefotografeerd hadden, had onze eerste pauze voor Tijmen na enige tijd lang genoeg geduurd. “Kijk jij anders maar vast even op dat bruggetje,”zei ik tegen Tijmen, terwijl ik naar het bruggetje wees dat zich voor het bankje uitstrekte over het petgat, “het hout van dat bruggetje is lekker warm in de zon, daarom gaan daar vaak waterjuffers en libellen op zitten …”
Lekker in de schaduw zittend, zag ik hoe Tijmen behoedzaam en goed om zich heen kijkend over het bruggetje liep. Nadat hij aan de andere kant van het petgat even achter het struikgewas was verdwenen, kwam Tijmen even later weer naar me toe. “Kijk pake, ik heb een hele grote vlieg gefotografeerd,” klonk het enthousiast terwijl hij me de foto op zijn camera toonde (zie de bovenstaande foto) …
Toen we even later samen over het bruggetje liepen, wees Tijmen naar een plekje op de leuning van het bruggetje: “Kijk pake, daar zit die grote vlieg weer.” Jammer genoeg zat het insect – waarin ik intussen een daas, mogelijk een kleine runderdaas meende te herkennen – nu andersom, waardoor zijn mooie ogen niet echt tot hun recht kwamen …
Op Tijmen’s vraag of deze vliegen steken, kon ik hem deels geruststellen. Dazen steken niet, maar ze bijten wel, want het zijn echte bloedzuigers. Om het beestje niet in verleiding te brengen, zijn we maar snel verder gelopen … 🙂
Weer met Tijmen in De Deelen
Dit weekend hebben we beide kleinzoons een paar dagen over de vloer. Terwijl Pepijn gistermiddag een wandeling met beppe maakte naar het winkelcentrum, gingen Tijmen en ik op zoek naar libellen en waterjuffers. Nadat we in oktober 2012 al eens samen een fotokuier in De Deelen hadden gemaakt, zijn we gistermiddag samen op herhaling gegaan. De close-up foto’s in dit logje zijn gistermiddag door Tijmen gemaakt …
Het zonnetje en de temperatuur werkten lekker mee, alleen de vlagerige wind was af en toe spelbreker bij het maken van macrofoto’s. In de luwte van het struikgewas langs het eerste petgat was de wind gelukkig minder storend, zodat Tijmen al snel een knappe foto had gemaakt van een paar soldaatjes, die op een lange, hangende grashalm druk met elkaar in weer waren …
Niet alleen de soldaatjes hadden het druk met elkaar, ook vele juffertjes – lantaarntjes in dit geval – werkten hard aan hun voortplanting. Ook daar wist Tijmen een knappe foto van te maken …
Tijmen ging met uiterste concentratie helemaal op in de fotografie. Toen we driekwart van het eerste pad hadden afgelegd, begon ik mijn benen al aardig te voelen, daarom hebben we even tactisch overleg gevoerd over het vervolg van onze tocht. Terwijl Tijmen rustig al fotograferend zijn weg vervolgde, ben ik vooruit gelopen naar het eerste bankje …
Nadat we enige tijd later gezellig samen wat hadden zitten eten en praten op het bankje, vervolgden we onze weg. Tot dat moment waren de libellen ons steeds te snel af geweest, maar even later ontdekte Tijmen een grote libel, die voorbeeldig op een boomstam bleef zitten …
Die kans liet Tijmen natuurlijk niet lopen, vanuit verschillende posities maakte hij foto’s van deze mooie grote libel. Zit ik alleen nog even met de vraag wat voor soort het is, voorlopig houd ik het even op een bruine glazenmaker, maar ik laat me graag verbeteren door een kenner …
Nadat we onderweg nog van een tweede pauze op een bankje hadden genoten, zijn we al fotograferend rustig teruggelopen naar de parkeerplaats. Daar hebben we nog even lekker wat zitten eten en drinken, voordat we weer huiswaarts reden. We waren het er allebei over eens dat het weer een mooie en gezellige middag was geweest …
En na zo’n mooie, maar intensieve wandeling is het vandaag weer goed rusten. 🙂
Oog in oog met ’n sprinkhaan
Laat ik het maar meteen toegeven, de onderstaande foto’s zijn in feite ‘slechts’ bijvangst …
Ik had net een paar foto’s gemaakt van een vlinder, waarschijnlijk was het een koevinkje, maar daar ben ik niet eens zeker van. Omdat het dartele beestje weg fladderde voordat ik een foto had gemaakt waar ik tevreden over was, zette ik de achtervolging in. Lang duurde die achtervolging niet, want de vlinder waagde zich al snel vele meters boven terrein waar ik niet mocht komen …
Toen ik me toch een paar stappen in het lange gras waagde, zag ik een sprinkhaantje dat me begon uit te dagen voor een spelletje verstoppertje. Dat moeten ze bij mij niet doen op een dag waarop ik weinig last heb van lijf en leden, want dan ga ik net zo lang door tot ik het spelletje heb gewonnen. Nadat hij een paar maal aan mijn camera was ontsnapt door fluks om de grassprieten heen te draaien, lukt het me uiteindelijk om oog in oog het onderstaande portret van hem te maken …
Afanja's Weblog 