Van uitstapjes en fotokuiertjes is de afgelopen dagen niets terecht gekomen, omdat ik als gevolg van de overdreven hitte van het afgelopen weekend nog steeds te kampen heb met de mij welbekende allesoverheersende vermoeidheid …
Om het weblog toch enige vulling te geven, heb ik even een greep in het archief gedaan …
Deze schorsvlieg heb ik 2 weken geleden gefotografeerd, terwijl hij samen met mij lekker zat te zonnen op een van de afsluitbomen in het Weinterper Skar …
Tot slot nog even een uitsnede van de bovenstaande foto waarop de facetogen mooi te zien zijn …
Niet eerder hebben we in het voorjaar zoveel larven van lieveheersbeestjes in de tuin gehad, ik heb er tientallen geteld. Op 7 juni liet ik hier al wat foto’s en een videootje zien van de larve van een lieveheersbeestje dat driftig op zoek was naar bladluizen …
Zodra ze zich hebben volgevreten, beginnen die larven aan een volgend stadium in hun leven. Ze zoeken een plekje om zich vast te hechten aan het oppervlak van een blad, een schutting of zelfs op het deksel van een gft-container, zoals het onderstaande exemplaar. Een paar weken zitten ze zo ineengeschrompeld vast. En dan bedoel ik ook echt vast, want de larve op de foto hieronder heeft zelfs het legen van de container overleefd …
Het uiteindelijke resultaat van deze gedaantewisseling is een kersvers lieveheersbeestje. Hert beestje hieronder komt dus voort uit de vreemde gedrochten op de eerste twee foto’s. Is het niet wonderlijk …?
Het leven van zo’n lieveheersbeestje begint meteen met hindernissen. Zodra hij zijn vleugels heeft uitgeslagen. heeft hij een probleem, die vleugels moeten namelijk vervolgens weer veilig worden onder de beschermende dekschilden. En dat valt nog lang niet mee …
Maandagmiddag heb ik de worsteling waarmee het opvouwen en opbergen van die vleugels gepaard gaat kunnen vastleggen op video. Vooral aan de rimpels en kreukels in de dekschilden is goed te zien dat het echt om een kersvers beestje gaat, want die schilden zijn nog niet uitgehard. En als het beestje ons aan de achterzijde een inkijkje geeft onder de schilden en de vleugels, dan herkennen we ineens de langwerpige gedaante van de larve …
Een gemiste kans, anders kan ik het niet noemen …
Het poollicht is afgelopen nacht helaas aan mijn neus voorbij gegaan. Terwijl de poollichtmeters en -grafieken gisteravond de hele avond onrustig bleven, voelde ik het al een beetje aankomen … Uitgerekend op het moment dat ik het absoluut niet kon gebruiken, viel die onnoemelijk zware deken van vermoeidheid gisteravond weer over me heen. Met pap in de benen ben ik rond middernacht nog even naar buiten gelopen. Het was kraakhelder … heel even heb ik nog overwogen om naar de duistere vlakte in de buurt van Smalle Ee te rijden, maar ik durfde het niet aan …
In de loop van de nacht en ochtend verschenen de eerste poollichtfoto’s van Friese bodem op Twitter en elders op internet. De eerste, tevens één van de mooiste, was afkomstig van tijdelijk oud-collega Peter Elzinga, die deze prachtige noorderlichtfoto heeft gemaakt bij Holwerd. Ook vanuit de Kop van Overijssel was het poollicht afgelopen nacht te zien, deze fraaie foto van het noorderlicht is bij de Belterwiede gemaakt door Eric van ’t Zand …
Voor mij zit er niets anders op dan uithuilen, uitrusten, en dan maar weer gewoon door te gaan … kloteziekte!
De fase van het uithuilen heb ik intussen al achter de rug. Uitgerust ben ik echter nog niet, integendeel, ik heb zojuist ruim 10 minuten staan filmen in de tuin. En ik verzeker je dat het vermoeiend is om een onderwerp scherp in beeld te houden met de macrolens. Op de groene afvalcontainer zat een lieveheersbeestje dat grote problemen had om zijn vleugels op te vouwen, het beestje bleef maar pompen vouwen. Het filmpje is voor later, voor nu laat ik het bij een foto …
Na de daas met zijn kleurige en harige ogen, die ik hier gisteren liet zien, gooi ik er vandaag nog een insect met harige ogen tegenaan …
Dit exemplaar heb ik net als de daas vorige week dinsdag gefotografeerd, maar in tegenstelling tot de daas -die zijn domicilie in het Weinterper Skar had- zat dit harige beestje in onze tuin op het al nauwelijks minder harige blad van een papaver …
De daas was wel als zodanig herkenbaar, met dit beestje is dat een ander verhaal. Het lijkt mij wat een hommelachtige zweefvlieg, maar wellicht is er een kenner die hem met behulp van de onderstaande foto weet te determineren …
Als dank voor het op naam brengen, geven dit harige insect en ik t.z.t. een staande ovatie. Kijk, hij is alvast aan het oefenen … 😉
In het Weinterper Skar trof ik vorige week dit insect aan. Het lijkt me een daas, mogelijk een kleine runderdaas, maar daar ben ik allerminst zeker van …
Waar ik wel zeker van ben, is dat het beestje bijzondere ogen heeft met die bruine en groene lijnen en de haartjes die er doorheen groeien …
Afanja's Weblog 