Erg hoog is de heuvel aan de andere kant van onze vijver niet. In de 30 jaar sinds ik hem heb opgeworpen is hij flink ingeklonken. Maar dat zegt niks …
Voor de bergkorenbloemen (Centaurea Montana) is hij blijkbaar nog altijd hoog genoeg, want daarvan staan er elk voorjaar weer een paar op de heuvel te pronken …
De fotokuiertjes in de natuur vallen me zwaar met het warme en vaak benauwde weer van de laatste tijd. Omdat het volgende week opnieuw warmer lijkt te worden, richt ik me voorlopig vooral op de tuin …
In tijden van warmte speelt de vermoeidheid door MS altijd weer extra op. Met een gevoel van elastiek in de benen en lood in de voeten is de tuin eigenlijk al jaren de beste plek om te vertoeven …
Gelukkig valt er zeker in het voorjaar en het begin van de zomer genoeg te fotograferen in ons tuintje. Kijk bijvoorbeeld eens naar de gang van de blauwe iris, die in een oude zinken tobbe naast de vijver staat …
En als die iris eenmaal zijn grootste pracht heeft verloren, dan komt mijn zo geliefde heksenbol aan de andere kant van de vijver weer wat beter tot zijn recht … 🙂
Net als in het afgelopen weekend ging ook gisteren alle regen weer aan ons voorbij. Alle nattigheid trok ook nu weer over zuidwestelijker gelegen streken, al kwam de laatste bui rond 21:45 uur nog even heel dichtbij …
Vanmorgen waren we dan ook eindelijk in Drachten weer aan de beurt. Dat leverde een aardige serie van de natte klaprozen in de voortuin op. Een vlieg die op één van de bloemen neerstreek, vormde de kers op de taart …
Na 1,5 mm in ruim twee uur komt de regen duidelijk niet bakken uit de lucht. Maar dat hoeft ook niet, want dan spoelt het toch meteen weer op nutteloze wijze weg. Kijkend naar de buienradar krijgen we er nog wel wat zachte regen bij, daar hebben tuin en natuur meer aan …
Wie de laatste tijd wel eens een bezoekje heeft gebracht aan het weblog van mijn fotomaatje, zal ’t vast niet zijn ontgaan, dat ze in rap tempo uitgroeit tot een heuse vogelaar. Als er ergens in een omtrek van pakweg 25 meter iets van een vogel te zien of te horen is, dan ontdekt Jetske het wel. Zo fietste ze vorige week in Drenthe nog langs een piepende boom, die haar weer echt een bijzondere serie opleverde.
Ook aan de waterkant ziet ze elk vogeltje vliegen of zwemmen. Zo liepen we de laatste keer dat we samen op pad waren langs een tamelijk onooglijke en onopvallende sloot. “Hé … kijk daar eens …”, hoorde ik Jetske op een bepaald moment zachtjes zeggen …
Meer dan een felrood puntje tussen ’t groen aan de andere kant van de sloot zag ik in eerste instantie niet. Maar na enig wachten bleek er een waterhoen te zitten. Blijkbaar was het beestje niet echt van fotografen gediend, want hij bleef lang zitten waar hij zat. Uiteindelijk zag hij zich blijkbaar toch genoodzaakt om in zuidelijke richting langs ons te zwemmen. En zo kreeg ik dankzij mijn oplettende fotomaatje voor de tweede maal in 14 dagen tijd de kans om deze prachtige watervogel met zijn felgekleurde snavel te fotograferen …
Terwijl grote delen van ons land zondagmiddag te maken hadden met zware buien en wateroverlast, zaten wij lekker in de zon op het terras bij de vijver …
Tegen het eind van de middag zagen we echter ook hier donkere wolken dichterbij te komen. Volgens de buienradar zouden we een flink staartje meekrijgen van de buien die in Drenthe voor wateroverlast zorgden …
De meeste regen leek echter te verdampen, voordat het de grond kon bereiken. Meer dan 0,5 mm viel er ’s avonds niet. Daar kwam in de nacht van zondag op maandag vervolgens nog welgeteld 1,8 mm bij. Kortom: de droogte is hier nog niet voorbij. Maar het was wel net genoeg om weer wat druppelfoto’s te kunnen maken … …
Vlak voordat ik de foto’s van de luchtmacht der grutto’s in actie kon maken, werd ik geroepen door een tureluur. Ik zag hem meteen staan. Een meter of 15 bij me vandaan stond hij op een paaltje. Toen ik hem met de zoomlens dichterbij had gehaald, zag ik dat het arme beestje aan een zware ketting leek te liggen …
Sneu voor de vogel natuurlijk, maar het gaf mij wel eindelijk een keer alle tijd voor een fotosessie met een tureluur. Hij keek me eens recht op en neer aan, en ik meende na enige tijd zelfs een knipoogje te zien …
Nadat ik een snelle blik op mijn camera had geworpen voor een eerste check van mijn foto’s, bleek de vogel gevlogen te zijn toen ik weer opkeek … 😉
Tijdens het rondje dat ik op zoek naar jonge grutto’s door de Strobosser Mieden maakte, zag ik op een bepaald moment deze stoere jongen in de wei staan. Het zou wel eens een volle neef van Herman kunnen zijn …
Hij heeft duidelijk een beter lot getroffen dan Herman, want die moest naar Brada* …
* Brada was jarenlang een slachterij in leeuwarden.
Afanja's Weblog 