Een druppel en geel gebladerte

Nu 5 december snel naderbij komt, valt er zelfs voor mij niet aan te ontkomen om op zoek te gaan naar wat presentjes voor deze en gene. Daartoe ben ik vanmorgen voor het eerst sinds lange tijd weer eens in het centrum van Drachten op pad gegaan. Nadat ik met wat geluk een parkeerplekje had weten te bemachtigen, heb ik een tijdlang rondgedrenteld in de grootste boekhandel die Drachten rijk is. Doodvermoeiend dat gedrentel, maar uiteindelijk heb ik toch weer een aardig cadeautje weten te vinden (hoop ik) …

081112-1402x

Het drentel in de stad heeft me beweging genoeg opgeleverd vandaag, omdat ik daarbij nu eens geen foto’s heb gemaakt, heb ik voor dit logje een paar foto’s uit het archief getrokken, die ik in november 2008 in ons tuintje heb gemaakt …

081112-1403x

In één van de bladeren van de beukhaag had een bladmineerder een mooi gangenstelsel aangelegd. Bladmineerders zijn de larven van insecten, die gangen graven in de bladeren. Die gangen kunnen wit of gelig tot bruin van kleur zijn, en ze kunnen verschillende patronen en vormen hebben …

081112-1401x

 

Langs vlaggen en vaandels

Op 1 oktober schreef ik in het logje “Gakkende wintergasten” al, dat er onder invloed van de koude oostelijke wind die er rond die tijd vanuit Russische regionen onze kant op waaide, uitzonderlijk vroeg in het jaar grote groepen ganzen in het weidegebied ten westen van Drachten waren neergestreken …

131120-1451x

Vanaf ongeveer half oktober hebben veel van die wintergasten zich weer teruggetrokken uit de Friese weilanden, maar vanmiddag zag ik dat vooral rond het natuurgebied De Deelen veel weilanden intussen weer goed gevuld zijn met ganzen …

131120-1454x

Terwijl onder boeren de roep om het afschieten van ganzen in de winterperiode mogelijk te maken toeneemt, heeft een boer in de buurt van Earnewâld vlaggen en vaandels van grote lappen ritselend plastic in zijn weilanden gezet, waarmee hij probeert ganzen te weren. Tevergeefs, want de ganzen waggelen er fier langs de vlaggen en vaandels …

131120-1457x

De zwarte ree rust

Behalve de grote zilverreiger kreeg ik woensdag ook de zwarte ree weer te zien. Daarbij had ik deze keer echt geluk. Ik kon welgeteld één niet al te scherpe foto van het bijzondere dier maken, daarna ging hij liggen …

131120-1406x

Als ik ook maar iets later was geweest, dan had ik de ree helemaal niet gezien, want dit was het beeld van het stuk land, nadat het dier was gaan liggen. Niks te zien, zou je zeggen …

131120-1407x

Omdat ik wist waar de ree ergens was gaan liggen, kon ik hem met behulp van de zoomlens terug vinden en ook nu was het geluk weer met me …

131120-1409x

Vanwege de afstand zag het sierlijke dier kennelijk geen enkele bedreiging in me, zodat we elkaar rustig even konden bekijken. En zo stond ik dus even oog in oog met die prachtige zwarte ree …

131120-1408x

Zilverreiger ten voeten uit

Maandagmiddag wilde een grote zilverreiger in de buurt van Earnewâld niet even poseren voor de foto. Een paar minuten lang liet hij me alleen zijn witte koppie zien, daarna vloog hij onherroepelijk weg op zijn witte wieken …

131120-1436x

Toen ik woensdagmiddag nogmaals over dezelfde weg reed, trof ik slechts een klein stukje verderop opnieuw een grote zilverreiger aan, waarschijnlijk gaat het om hetzelfde exemplaar. Terwijl hij aan de rand van het rietland stond, kon ik een paar foto’s van hem maken, maar zodra hij mij in de gaten had, vloog hij weer op. Ditmaal streek hij een stukje verderop aan de waterkant neer. Daar kon ik hem ten voeten uit portretteren …

131120-1442x

En weet je wie ik ietsje verderop ook weer zag …? Jawel, de zwarte ree, maar die bewaar ik nog even tot morgen …   🙂

Ontmoeting met een zwarte ree

Hoewel het eergisteren grijs en druilerig weer was, werd het toch een mooie maandagmiddag. Behalve het treffen met een grote zilverreiger had ik in de buurt van Earnewâld nog een bijzondere ontmoeting …

131118-1400x

Er scharrelde een groepje reeën rond in een stuk blauwgrasland … en dat waren in dit geval niet zomaar wat reeën …

131118-1420x

Bij het drietal op de eerste foto voegde zich na een tijdje de gitzwarte ree, die ik hier de laatste jaren al een paar maal eerder heb gezien …

131118-1406x

In totaal hebben onze paden elkaar toch zeker al een keer of vier, vijf gekruist, de laatste keer dat ik hem zag, was op 7 november …

131118-1404x

Op die dag is het me voor het eerst gelukt om een paar foto’s van hem te maken, maar helaas kreeg ik hem niet echt scherp in beeld …

131118-1408x

Afgelopen dinsdag zat het eindelijk eens mee, de reeën bleven zo ongeveer een kwartier lang mooi binnen het bereik van mijn camera …

131118-1410x

Terwijl ik lekker tegen de auto stond te leunen, stond ik heel even oog in oog met die prachtige gitzwarte ree …

131118-1424x

Geluk? Zeker!
Maar geluk moet je zo nu en dan wel afdwingen, want ook in tijden van grote vermoeidheid komen de onderwerpen niet naar je toe. En dus zit er maar één ding op: als het even kan, dagelijks een ommetje maken met de camera in de aanslag.

Weg op witte wieken

Hoewel de vermoeidheid nog niet uit het lichaam was en is verdwenen, heb ik gistermiddag toch maar even een ommetje gemaakt in de buurt van Earnewâld. Daar zag ik op een bepaald moment een klein wit koppie boven het maaiveld uitsteken …

131118-1429xx

Een tijdlang drentelde de grote zilverreiger, die bij dat koppie hoorde, heen en weer in een sloot die een stuk verderop in het land parallel aan de weg liep …

131118-1433xx

Toen ik de hoop al had opgegeven om nog meer van de grote sierlijke vogel te zien te krijgen, verhief hij zich ineens uit de sloot …

131118-1435xx

Met krachtige wiekslag vloog hij luid krijsend in de richting van het verderop gelegen rietveld …

131118-1437xx

Nog een paar slagen en weg was hij op zijn witte wieken …

131118-1438xx

Omdat er vanwege de grijze en druilerige weersomstandigheden een lelijke waas over de foto’s lag, heb ik ze lichtjes bijgewerkt in Photoshop.