Wachten op de zon …
En zoeken naar wat kleur …
Categorie archief: Natuur
Oudemirdumerklif (1)
Nadat we anderhalve week geleden een ritje door het noorden en noordoosten van de provincie hadden gemaakt, hebben we vorige week woensdag een tochtje gemaakt door Gaasterland in het zuidwesten van Fryslân. Het doel: de kliffen aan de Friese IJsselmeerkust …
De eerste stop was aan De Dollen ten zuiden van Oudemirdum. Vanaf het parkeerkplaatsje vervolgen we de tocht te voet en wandelden we over het Minneminnespaad door de landerijen naar het Oudemirdumerklif …
Vanaf het ongeveer 6 meter hoge klif, waar een aantal bankjes en een kijker staan, heb je een prachtig uitzicht over het IJsselmeer. Vaak zijn hier grote groepen vogels te zien, die de zandplaten voor de kust gebruiken om te rusten en te fourageren. Vorige week was het er wat dat betreft erg rustig …
De kliffen in Gaasterland zijn ontstaan, doordat de golven van de toenmalige Zuiderzee tegen de stuwwallen op de Friese kust beukten. Deze stuwwallen zijn zo’n 150.000 jaar geleden gevormd door ijsmassa’s die tijdens de voorlaatste ijstijd over het land schoven …
Toen rond het jaar 1000 de Zuiderzee ontstond door erosie van grote veengebieden, rezen er op verschillende plaatsen rond de zee hoge kapen op. Deze kapen bestonden deels uit opgestuwd rivierzand, zoals bij Muiderberg en Huizen. In Gaasterland bestonden de kapen vooral uit hard keileem. Tijdens stormen werden er stukken van de kapen afgeslagen en onstonden steilranden: kliffen. Ieder jaar werden de kliffen verder naar achteren verschoven. Na afsluiting en gedeeltelijke inpoldering van de Zuiderzee raakten de kliffen in verval. Van de zandige kliffen bij Muiderberg en Huizen is weinig meer over, maar de keileemkliffen in Gaasterland zijn nog wel duidelijk te herkennen. Van onderaf is goed te zien hoe hoog het Oudemirdumerklif is …
Aan de voet van het klif bloeien diverse min of meer bijzondere planten. Zo groeit er Engels gras, grasklokje, klein vogelpootje, zandblauwtje, knikkende distel en kamgras. Onderlangs het klif ligt het zogeheten Groene Strand waar nog een enkele zoutminnende plant halsstarrig stand schijnt te houden met behulp van de laatste zoutrestanten uit de Zuiderzeeperiode …
Terug op de top van het klif zitten we eerste rang om de vlootschouw, die op het punt staat te beginnen, af te nemen …
Wordt vervolgd …
Op de terrastafel
Er staan al geruime tijd een paar plantjes met witte bloemen op de terrastafel, Spaanse margrieten, aldus Aafje …
Met alle regen en wind van de laatste dagen viel er weinig leven op en rond die mooie bloemetjes te bekennen …
Op zonnige momenten strijkt er nog wel eens een insect op neer. Dit exemplaar wilde wel even poseren …
Paalzitter
De laatste keer dat ik een paar foto’s heb kunnen nemen van een buizerd was al bijna een half jaar geleden. Dat betrof de prachtige witte buizerd bij De Wilgen. Toen ik vorige week in de buurt van Aldeboarn reed, zag ik er eindelijk weer eens eentje op een paaltje zitten …
Eigenlijk zat hij net wat te ver weg voor mijn camera, maar m.b.v. de digitale zoom kon ik hem toch nog heel aardig in beeld krijgen. Enig kwaliteitsverlies neem ik in een dergelijk geval graag voor lief …
De mooie witte buizerd van De Wilgen heb ik sinds maart overigens niet meer gezien. Hopelijk is hij niet ten prooi gevallen aan vergiftiging en keert hij binnenkort weer terug op zijn vaste stek …
Honkvast
De jonge merels, die eind juli het nestje in de druif hebben verlaten, blijken behoorlijk honkvast te zijn. Vrijwel dagelijks zie ik er wel een paar in ons tuintje verschijnen. Wat ze komen doen? Om te beginnen schudden ze hun verendek even wat op …
Vervolgens gaan ze op zoek naar lekkere hapjes. Hoewel ze nog lang niet rijp zijn, lijken de druiven nu al tot hun favoriete voedsel te behoren. Net als bij mensen zitten er stille genieters tussen …
Anderen schreeuwen letterlijk van het dak dat ze een mooi trosje hebben gevonden …
De sprinkhaan en de waterlelie
We hebben dit jaar erg genoten van de waterlelie in onze vijver. Keer op keer kwamen er weer knoppen naar boven, die zodra ze hun kelk openden hun pracht tentoon spreidden. Dit is een van de laatste bloemen …
Woensdag wist de waterlelie me toch nog weer te verrassen. Terwijl ik ’s middags op mijn knieën bij het vennetje bij de Merskenheide zat om het juffertje en zonnedauw te filmen, stortte Aafje zich op haar eerste zonnige vakantiedag op diverse klusjes in de tuin. Toen ik tegen vijven een kleine rondleiding kreeg om de eerste resultaten te bewonderen, viel mijn oog bij de vijver op een prachtige sprinkhaan, die heel parmantig op een van de bladeren van de waterlelie zat …
Een kwartiertje later zag ik vanuit mijn computerhoekje dat de zon het beestje prachtig in het licht zette. Dat plaatje kon ik natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan, en dus toog ik opnieuw gewapend met de camera naar de vijver …
Toen ik bijna drie kwartier later nog eens een kijkje bij de vijver nam, was het beestje naar de opstaande rand van het blad geklommen. Daar vandaan had hij vast een prima uitzicht over de vijver …
’s Avonds rond acht uur was er in en rond de vijver geen spoor meer van het diertje te bekennen. Rest nog de vraag wat voor sprinkhaan het is …
Het zou wel eens de (bijna) volwassen mannelijke versie kunnen zijn van de nimf van de struiksprinkhaan, die in juni door onze tuin scharrelde. Maar als iemand argumenten heeft om aan te voeren dat het een andere soort is, dan houd ik me als altijd aanbevolen …
Het juffertje en de zonnedauw
Nadat ik vorige week foto’s had gemaakt van een gewone pantserjuffer die verstrikt was geraakt in de tentakels van een kleine zonnedauw, besloot ik gistermiddag bij de Merskenheide op zoek te gaan naar een dergelijk tafereel ten einde dat op video vast te leggen. Ik had weer geluk …
De kleine zonnedauw is een vleesetend plantje dat zeer bedreven lijkt te zijn in het lokken en vangen van waterjuffers. Gistermiddag stuitte ik op een plantje dat meerdere pantserjuffers in haar kleverige tentakels gevangen hield. Eén van de juffertjes vocht voor het leven en wist die strijd uiteindelijk met een beetje hulp te winnen …
Uiteindelijk heb ik van de video-opnamen een 3:20 minuut durend filmpje kunnen smeden …
Afanja's Weblog 