Op mooie zwoele zomeravonden zie je soms dingen die je normaal gesproken niet snel onder ogen krijgt …
Zo fladderde er onlangs rond een uur of tien ’s avond een vlinder over het terras, die op een blad van de druivenrank ging zitten. Tot voor kort wist ik niet van zijn bestaan, maar dit schijnt de kleine zomervlinder te zijn, een nachtvlinder uit de familie van de spanners …
Op de bovenstaande foto’s lijkt hij in het late avondlicht blauw te zijn. Daarom heb ik ook nog een foto gemaakt met flits, daarop lijkt hij wat meer de (originele) kleur groen te hebben …
Behalve de koninginnepage is ook de buxusmot de afgelopen jaren een stuk dichterbij gekomen …
Onlangs trof ik deze toch wel mooi vlinder in onze tuin aan. Gelukkig kan hij bij ons weinig kwaad, want we hebben hier geen buxus. Wie de vlinder en de rups eenmaal in zijn zorgvuldig gecoiffeerde buxushaag heeft, heeft een probleem. Bestrijden van de rups is uit den boze, omdat daar ook andere rupsen en allerlei andere insecten door worden getroffen …
Er rest maar één ding: de buxus rooien en vervangen door andere beplanting. Voor die opgave staan ook mijn fotomaatje Jetske en haar eega. Daar staan (nu nog) vele meters buxus in de tuin. Behalve de mot heeft Jetske ook de rups daar gesignaleerd, en die heeft daar intussen flink toegeslagen. Jetske hoopt dat de vogeltjes haar buxus nog kunnen redden door zoveel mogelijk rupsen opvreten. Ik vrees echter het ergste, maar oordeel zelf op haar weblog …
Meer informatie over de buxusmot kun je vinden bij de Vlinderstichting.
Voordat ik aan een nieuwe meerdelige serie begin, ga ik nog even door met het opruimen van van mijn archief. Daarbij stuitte ik o.a. op het laatste deel van de wandel- en vaartocht die Jetske en ik eind juli hebben gemaakt naar de laatste baggelmachine in De Deelen. Op de terugweg zijn we bij Terband even gestopt om wat foto’s te maken van de pinken in een weiland met op de achtergrond een reuzenrad in aanbouw van de de firma Mondial …
Onze aandacht werd echter al snel van de achtergrond naar de voorgrond getrokken. Aan de slootkant stonden weelderig bloeiende kattenstaarten ons zachtjes toe te wuiven …
Rond de kattenstaarten wemelde het van de vlinders, er fladderden vooral veel kleine vossen en bruine zandoogjes en enkele dikkopjes rond …
Behalve kattenstaarten stond er ook veel jacobskruiskruid aan de slootkant. Het lijkt me dat daar een koevinkje op zat. Toen ik even later in de auto wilde stappen, zat daar nog een vrouwelijk bruin zandoogje op de drempel …
En de pinken …? Die stonden ons intussen vanaf de andere kant van de sloot heerlijk nieuwsgierig op de vingers te kijken …
Toen mijn fotomaatje en ik na ons bezoek aan Sint Jansklooster terug waren op de camping, wachtte ons nog een kleine toegift. Terwijl we wat zaten na te praten, streek er vlak voor ons een gehakkelde aurelia in het gras neer …
Dat was niet echt een fijn decor om hem in beeld te brengen, maar het was toch weer een mooie aanvulling op mijn vlindercollectie van 2021. Alsof hij zich dat leek te realiseren, verhuisde de gehakkelde aurelia vrijwel meteen naar een wat rustiger ondergrond op de voortent van de buren …
Tot slot even een vraag over de fotoseries zoals bovenstaande op mijn weblog. Sandra uit Limburg vertelde gisteren dat zij na het openen van één van de foto’s niet met een pijltje door kan gaan naar de volgende foto. Herkent iemand dit probleem?Zijn er meer mensen die daar last van hebben op mijn weblog?
Zijn roem was de koninginnepage al een paar jaar vooruit gesneld en elk jaar kwam hij wat dichterbij. Toen ik hem vorige week dan eindelijk in werkelijkheid zag, werden mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen …
Hij was niet alleen opvallend groot met zijn spanwijdte van een centimeter of zeven, maar ook erg beweeglijk. Een paar maal had ik het geluk om twee exemplaren tegelijk in beeld te krijgen, waarvan eentje vliegend …
Die vlinders hadden trouwens ook geen beter plekje kunnen uitzoeken. Aan de voet van de vlinderstruik stond een picknicktafel waar we al gauw lekker konden zitten fotograferen. Voor Jetske was dat nog niet helemaal genoeg, zij besloot het even hogerop te zoeken. Maar voor alle duidelijkheid: dat was daar heel gebruikelijk geworden …
De koninginnepage heeft een erg mooie tekening, vind ik. Behalve de zachtgele ondergrond kun je er bijna geen eenkleurige vlakken vinden, de gekleurde vlakken zijn allemaal opgebouwd uit hele fijne stipjes …
Ik sluit af met een laatste foto en een dikke tút voor beide vrouwen die dit tripje mogelijk maakten …
Vorige week donderdag had ik weer een afspraak met mijn fotomaatje. Dat trof niet echt geweldig goed, want ik had die ochtend meteen al last van weigerachtige onderdanen. Omdat ik dan liever niet een hele dag met de auto op pad ga, bood Aafje heel lief aan om me te brengen. Jetske zou me aan het eind van de dag weer netjes thuis brengen, zo werd afgesproken. En zo had de dag al nauwelijks beter kunnen beginnen …
Het vervolg werd zo mogelijk nog mooier, toen Jetske me meenam voor een ritje naar het bezoekerscentrum De Wieden in Sint Jansklooster. Daar hadden we in het verleden al eens een paar flinke fotokuiers gemaakt, maar dat was nu niet nodig, zo beloofde Jetske me …
We gingen er ook niet zomaar naar toe, Jetske had er een week eerder de koninginnepage gefotografeerd en die kans wilde ze mij ook graag geven …
Zelf vond Jetske het duidelijk ook niet erg om die kleurige verschijning nog eens uitvoerig te fotograferen. Hier is ze geconcentreerd aan het werk met de 70-200 mm lens op haar camera …
Hoe het ook zij, Jetske maakte haar belofte ten volle waar. Na een kuiertje van amper vijf minuten stonden we bij een grote vlinderstruik waar we de koninginnepage in volle glorie konden bewonderen …
En we hadden geluk. Omdat we er mooi op tijd waren, was het er nog rustig. Dat bood ons alle tijd en gelegenheid om die mooie grote, steeds verder naar het noorden oprukkende vlinder te bekijken en te fotograferen …
Tot nu toe kende ik hem alleen van foto’s op internet, maar wat is dat een prachtige vlinder! En er vlogen zelfs minstens drie stuks rond. Ik raakte niet uitgekeken en uitgekiekt, daarom morgen meer …
Toen ik later thuis met de foto’s bezig was, herinnerde ik me ineens dat ik eerder foto’s van die bloemen had gemaakt. Of beter gezegd, van de restanten ervan. Tijdens een fotokuier in de Ecokathedraal in november 2018 werden de skeletjes ervan mooi in het zonnetje gezet. Toen wist ik nog niet wat voor bloemen het waren, inmiddels denk ik te weten dat het de kleine kaardebol is …
Omdat hij zo mooi is en omdat ik hem zo weinig zie, pak ik wat de vlinders betreft de draad weer op bij het landkaartje …
Ook het helder witte koolwitje ontbrak niet …
Zelfs een al flink rafelige atalanta kwam nog even buurten …
Ik sluit deze serie en dit bezoek aan de Ecokathedraal af met een wat verder ingezoomde versie van het landkaartje dat zich zo sierlijk achter een bloem trachtte te verstoppen …
