Bluesky – in de blauwe lucht

In januari schreef ik hier onder de titel ‘Twitter is kapot’ al dat ik Twitter/X heb afgezworen. Eind vorig jaar ben ik overgestapt naar het alternatief ‘Mastodon’. Dat gebruik ik nog steeds, maar sinds begin oktober ben ik vooral een enthousiast gebruiker geworden van ‘Bluesky’

‘Bluesky’ is naar mijn idee in meerdere opzichten wat lichter dan Mastodon. Op Mastodon kom je meer inhoudelijke posts en artikelen tegen over een breed scala aan onderwerpen, met vooral aandacht voor nationale en internationale politiek en actualiteit. Op ‘Bluesky’ staat voor mij en vele anderen het thema ‘fotografie’ centraal …

‘Bluesky’ is een fijn medium om foto’s onder de aandacht te brengen bij een breder publiek en het werk van anderen te bekijken. En dat bevalt me tot nu toe heel goed. Je kunt niet zomaar met ‘Bluesky’ beginnen. Om deel te kunnen nemen heb je een uitnodiging nodig. Mocht je belangstelling hebben, laat het dan maar even weten. Ik heb drie uitnodigingen in de aanbieding …

En tot slot: ‘Bluesky’ heeft voor mij vorige week zondag al zijn kracht laten zien met een vroegtijdige melding en foto’s van poollicht boven ons land. Het bijzondere was dat het poollicht zondagavond in het zuiden beter te zien was dan hier bij ons. Ik denk, dat het bij heldere hemel ook in delen van België te zien is geweest. Er is dus hoop, dames en heren uit het zuiden.

Porseleinzwam bij Heidehuizen

Ik ben er gisteren toch weer in getuind … Ik heb me opnieuw door het herfstbos laten verleiden tot een te lange wandeling bij Heidehuizen …

En als het daar dan bij was gebleven … Maar nee hoor, het herfstbos had zichzelf ook nog eens op de meest onmogelijke plekjes getooid met paddenstoelen. Ook dit jaar had ik me voorafgaand aan de herfst voorgenomen om paddenstoelen alleen van afstand te fotograferen. Ik kon echter ook nu weer niet weerstaan aan de lokroep van pareltjes zoals deze porseleinzwam …

Een en ander heeft erin geresulteerd dat ik mezelf vandaag een verplichte rustdag heb voorgeschreven. Ik laat me hooguit wat vermaken door de huismussen …

Een gezellig kwebbelende spreeuw

Woensdag liet ik hier al wat foto’s zien van een chagrijnige spreeuw bij de lege pindakaaspot. Maar er zit ook regelmatig een spreeuw heel gezellig te kwebbelen in een van de bomen …

Van zo’n gezellige kwebbelsessie heb ik als vervolg op ‘It getsjotter fan de protter’ (Het gekwebbel van de spreeuw) nog maar eens een videootje gemaakt …

Een chagrijnige spreeuw

Vorige week donderdagochtend zat ik op het terras, toen er een spreeuw neerstreek op het landingsplatform van de pindakaaspot. Terwijl we oog in oog tegenover elkaar zaten, keek hij me met een chagrijnige blik aan, alsof hij wilde zeggen: “Hé lullo, wanneer krijgen we eens een nieuwe pot pindakaas …”

Daar vond ik het nog te vroeg voor. “Je wacht nog maar even,” seinde ik terug. Daarna keurde hij me geen blik meer waardig …

Een buizerd en twee reigers

Vorige week maandag heb ik het er voor het eerst sinds mijn blessure aan rug en linkerbeen op gewaagd om in mijn uppie een kuier naar de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder te maken. Het was grijs en veel viel er niet te beleven, maar aan de westkant van de hut zaten van links naar rechts een buizerd, een blauwe reiger en een grote zilverreiger waar ik me even mee heb kunnen vermaken …

De grote zilverreiger paradeerde ongedurige heen en weer …

De blauwe reiger deed verwoede pogingen om een maaltje vis te vangen …

En de buizerd … de buizerd bleef onverstoorbaar in zijn boomtop zitten …

de buizerd bleef overstoorbaar in de top van zijn boom zitten ...

Zicht op de horizon

Je hebt een fotomaatje of niet, en ik heb er één!

Nadat we vrijdagochtend onder het genot van koffie en koek hadden bijgepraat, vroeg Jetske of ik het zag zit om een ritje te maken. Onder de voorwaarde dat ze drempels en andere verkeersremmers extra voorzichtig zou passeren om mijn onderrug niet nodeloos te belasten, leek dat me wel wat …

De zon scheen en er dreven vriendelijke wolken langs het zwerk. Daar komt nog bij dat ik eigenlijk toch wel minstens 1 of 2 keer per week de horizon moet kunnen zien. Ik stelde voor om even naar de Jan Durkspolder te rijden. Daar is rondom horizon te zien en met een beetje geluk zou ik, gewapend met mijn kruk, zelfs de grote vogelkijkhut kunnen bereiken. Kortom: dat aanbod kon ik niet afslaan …

150 meter krukken bleek toch nog een flinke afstand te zijn, maar het lukte. En het was de moeite waard. Erg veel was er niet te zien, maar een paar wandelaars met een hond en een groep ganzen in de verte boden toch enige afleiding. En verder was er vooral veel horizon te zien en daar was het om begonnen …

De mussen en het pimpeltje

Het was al gezellig druk in de tuin, toen ik maandagochtend met een bakje koffie het terras op scharrelde. Ik was nog maar net gaan zitten, toen er een groepje mussen bij het vogelbadje neerstreek. Gezellig tjilpend, kwetterend en fladderend vermaakten ze zich daar een tijdlang …

Vlak nadat de mussen te water waren gegaan, verscheen er een pimpelmeesje. Zoals ik wel vaker had gezien en gefotografeerd, maakte het pimpeltje het zich gemakkelijk op een cortenstaal lisdodde. Daar wachtte ze rustig tot het haar beurt was …

Toen de mussen enkele minuten later en masse vertrokken, vloog het pimpelmeesje van de lisdodde naar het badje. Op de rand staand keek ze even om zich heen, daarna nam ook het pimpeltje haar verkwikkende ochtendbad …