Gistermiddag heb ik als gevolg van onoplettendheid een mooie, maar helaas wat te lange herfstkuier gemaakt in het bos bij Beetsterzwaag. Daarover in de komende dagen meer in woord en beeld, voor nu is het voldoende om te weten dat ik me ondanks het stralende weer even noodgedwongen in en rond huis vermaak, want de spieren in mijn bovenbenen staan zo strak als pianosnaren …
Om toch een minimum aan zon, frisse lucht en beweging te krijgen, drentel ik zo af en toe even wat rond in de tuin. Daarbij deed ik aan het begin van de middag achter in de tuin onder de bamboe een verrassende ontdekking …
Op een boomstammetje dat daar al jaren stilletjes ligt te vergaan, staat ineens een grote hoeveelheid geweizwammetjes. Het toeval wil dat ik afgelopen week net ergens als commentaar had gegeven, dat ik al jaren geen geweizwammetjes meer heb gezien sinds ik ze eens heb gefotografeerd bij de Freulevijver bij Bakkeveen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit …
Zo’n kleine ontdekking maakt mijn dag meteen goed, maar er was meer. Ook de roze bloemen, waarvan Aafje noch ik de naam weten, staat ineens volop te bloeien. Nu is dit wel een laatbloeier, maar eind oktober is wel heel laat, zeker nu de temperaturen ineens naar winterse waarden dalen …
Ach, vroeg of laat, mij maakt het weinig uit. Die mooie roze bloemen doen het goed te midden van de gele en bruine herfsttinten die onze tuin voor het overige kleur geven …
En daarmee was het nog niet gedaan met de verrassingen, want naast de drooggevallen bedding van het stroompje in onze tuin ontdekte ik ook nog een bloemetje van de grote muur. Normaal gesproken bloeit dit plantje in mei, blijkbaar is hij wat in de war …
En dat is niet zo gek natuurlijk met zo’n raar temperatuurverloop als in de afgelopen week. Maandag kon ik een maximumtemperatuur van 18,4 ºC noteren, gistermiddag bleef de maximumtemperatuur steken bij 5,9 ºC. Daar zou je toch van in de war raken …
