Ook in de winter gaat het werk op het land waar mogelijk door. De afgelopen weken waren de omstandigheden blijkbaar goed voor het frezen van de greppels, want daar hadden diverse boeren in de omgeving het druk mee …
Mits op de juiste afstand vind ik het altijd een mooi gezicht om achter de tractor een fontein van modder te zien opspuiten, waarna de greppel weer op diepte is en het overtollige water weer kan worden afgevoerd naar de sloten …
Op 1 augustus 2012 heb ik ook een ritje gemaakt door het uiterste noordoosten van Fryslân. Op die warme zomerdag -het was toen rond de 25 ºC- maakte ik deze foto van een coupure in de oude zeedijk bij een boerderij aan de Alddyk bij Paesens (kaartje Google Maps) …
Zonder dat ik me daarvan bewust was, maakte ik vorige week vrijdag een foto vanaf hetzelfde standpunt. Op dat moment vroor het een graad of 3, maar met dank aan de noordoostelijk wind, die ongenaakbaar over de kale sneeuwvlakte blies, schat ik de de gevoelstemperatuur toch zeker op -10 ºC …
Aan de schaduw van de coupure op het wegdek is te zien dat de zon op dat moment even door de nevel heen probeerde te prikken. Met een beetje geluk zou het zonlicht de berijpte bomen even laten schitteren …
Omdat er aan de noordkant van de oude zeedijk in de verste verte geen boom te zien is, liep ik even door de coupure naar de achterliggende boerderij. Nog voordat ik in de buurt van de bomen was, werd het zonlicht weer weggeveegd door de nevelflarden …
Gelukkig leverden het berijpte rietkraagje en het vage beeld van een verderop gelegen boerderij toch nog wel een paar aardige plaatjes op. Daarna ben ik al snel weer terug gegaan naar de auto, want man man, wat was het daar koud …
Het was bewolkt en grijs gisteren, maar ditmaal zijn we er in het noorden eens goed van afgekomen wat de sneeuw betreft. Een paar maal had ik even het idee alsof minuscule sneeuwvlokjes een soort lichte mist over het vlakke land legden, maar daar bleef het dan ook bij. Omdat alle wegen hier uitstekend berijdbaar zijn en ook uitwijken op de smalste B-wegen geen probleem is nu de bermen bevroren zijn, was het een prima dag voor een ritje in de omgeving van Aldeboarn …
Nadat ik bij De Veenhoop wat foto’s had gemaakt van een groep ganzen van diverse pluimage, ben ik naar It Eilân gereden. Het was me er wat te koud en te kaal voor een langere fotokuier, maar ik ben wel even over de voetgangersbrug, die hier ’s winters altijd ligt voor de bewoners van het eiland, naar de overkant gelopen. De vaargeul van het pontje was nog duidelijk zichtbaar …
Terug in de auto heb ik koers gezet naar Aldeboarn. Voordat ik daar aankwam, heb ik de auto nog een keer aan de kant van de weg gezet om een groepje paarden te fotograferen. Ze stonden wel op een heel bijzondere manier op een rijtje in het witte weidelandschap …
Meestal rijd ik om Aldeboarn heen, gistermiddag besloot ik er even doorheen te rijden, zodat ik even een paar sfeerplaatjes kon schieten van dit aardige dorp op de oevers van het riviertje de Boarn. Het water kabbelde er nog zachtjes voort. In de kern van het dorp heb ik eindelijk van dichtbij eens wat foto’s gemaakt van de kenmerkende scheve kerktoren van Aldeboarn. De foto’s daarvan en meer foto’s van deze dag zullen hier ongetwijfeld nog wel eens voorbij komen …
De volgende halte was bij De Deelen, en daar besloot ik een echte fotokuier te maken. Het was er ongelooflijk stil. Meer dan een enkele wandelaar heb ik niet gezien of gehoord, de enige vogels die ik er gezien heb, waren een paar ganzen die luid gakkend over vlogen. Alle andere vogels waren blijkbaar al gevlogen. Vorig jaar was ik hier op 1 februari, toen trof ik hier na vier(!) nachten met matige vorst de eerste schaatsers aan, waaronder nota bene een jong stel met een kind in een buggy … “Dan deug je toch niet!?” schreef ik daar indertijd over. Ook nu ligt er een mooi laagje ijs op de petgaten, maar het is nog maar een heel dun en fragiel laagje, dat nog hoegenaamd geen draagkracht lijkt te hebben …
Aangekomen bij het eerste bankje was ik eigenlijk wel even aan een kleine pauze toe, maar daar vond ik het toch echt wat te koud voor. Daarom besloot ik maar terug te lopen naar de parkeerplaats via de op één na kortste route, over het vlonderpad dat afwisselend door bos en riet loopt. Al snel kwam ik er achter dat dat geen echt gelukkig keuze was, want ondanks de betimmering met kippengaas waren de planken hier en daar akelig glibberig. Ik heb het er weer heelhuids vanaf gebracht, en ik was blij dat ik weer wat kon opwarmen in de auto …
Terwijl ik even later over de Hooivaartsweg reed, twijfelde ik bij de brug even wat ik zou doen: linea recta naar huis of toch nog maar even een kleine omweg maken …?
Het werd het laatste, en dat bleek weer een gouden greep, want luttele minuten later stond ik oog in ogen met een groepje reeën. Eerst zag ik één ree door een weiland lopen, al snel verscheen er een tweede exemplaar. Samen liepen ze naar een sloot, en daar zag ik nog een paar van die schrandere kopjes verschijnen. Nog weer een paar minuten later stonden er zeven prachtige reeën voor me in het witte winterlandschap. Behalve dat ik er een groot aantal foto’s van heb gemaakt, heb ik ze ook nog eens een minuut of 8 kunnen filmen …
Met een gelukkig en voldaan gevoel ben ik vervolgens huiswaarts gereden, maar niet zonder onderweg nog een korte tussenstop te maken om nog even wat plaatjes te schieten van het enige moment waarop de lucht gisteren even wat kleur toonde …
En vandaag … vandaag schijnt de zon volop, en dus wordt het tijd om er zo meteen maar weer even op uit te trekken. Het winterweer doet me in alle opzichten goed, dus ik probeer er maar van te profiteren zo lang het kan, en ik zie wel waar het schip strandt.
Tegenover Hotel Lauswolt staat een lief, klein boerderijtje. Op kaarten uit 1685 en 1718 staat op deze plek al een boerderij aangegeven.Vermoedelijk ontleent de boerderij zijn naam ‘Bethlehem’ aan een kapel of klooster met diezelfde naam, dat hier in de buurt heeft gestaan …
In 1811 moesten de bewoners van de streek verplicht een achternaam aannemen. Durk Jans, geboren in 1738 in Beets, woonde toen met Grietje Haijes, met wie hij in 1763 was getrouwd, op deze boerderij. Op 16 december 1811 namen ze officieel de achternaam Bethlehem aan. Tegenwoordig staat het boerderijtje, dat nog steeds wordt bewoond, er tiptop bij …
We laten Bethlehem achter ons en keren terug naar het startpunt van de wandeling. De auto staat een kleine 500 meter verderop, dus er moet nog even doorgestapt worden, en dat valt intussen lang niet mee. We komen langs het stulpje van Rutger Hauer, dat op het landgoed Lauswolt staat. Hauer woont officieel in Hollywood, maar als hij in Nederland is, bewoont hij hier een verbouwde boerderij …
Even later zijn we dan terug bij de Scherpschutterslaan, waar ik ben begonnen aan deze prachtige kuier rond Hotel Lauswolt en waar de auto op me staat te wachten. Blij toe, want eigenlijk was deze wandeling wat teveel van het goed, maar intussen is het leed van de stijve en pijnlijke benen alweer vergeten. Het was zeker de moeite waard …
Ook vandaag blijf ik nog even bij de koeien, het kan nu tenslotte nog, want ze lopen nu nog lekker buiten. Hoewel … de koeien in dit logje zijn net onderweg naar binnen. Het is bijna vijf uur ’s middags als ik over de Easterboarn bij Aldeboarn rijd …
Het loopt weer tegen melktijd …
Een lange stoet van hoofdzakelijk zwartbont vee en een enkele roodbonte koe loopt vanuit het weiland naar de boerderij …
In een lange rij lopen ze over een paadje achter de boerderij langs …
Uiteindelijk stellen ze zich op voor de deur die waarschijnlijk toegang zal geven tot de melkstal …
Het eind van de rij is nog niet in zicht …
Onderweg doen ze het kalm aan, ze lijken te weten dat ze toch niet allemaal tegelijk gemolken kunnen worden. Er kan tussendoor nog best even een hapje worden genomen, de achterbuurvrouw wacht het rustig af, zij heeft zo te zien ook geen haast. Daar kan de menige filerijder die rond dit tijdstip huiswaarts gaat nog wat van leren …
Het blijft een mooi gezicht om zo’n veestapel aan het eind van de dag eensgezind naar de boerderij te zien lopen …
Het noorden, en dan vooral het noordoosten van Fryslân is één van de krimpregio’s van ons land …
Dat is ook het geval langs de Nieuwebildtdijk, waar her en der vervallen schuurtjes staan …
Een leegstaand arbeidershuisje aan de voet van de deltadijk …
Een verlaten boerderij …
We laten het land tussen de dijken achter ons en rijden over de Dyksterwei richting Paesens. Aan de horizon zien we de stellingmolen “De hond” in Paesens als een nietig stipje oprijzen …
Aan het eind van de bomenrij aan de Boltawei, die op de bovenstaande foto te zien is, maak ik nog een paar foto’s van een graanveld met aan de horizon de oude dijk …
Het is en het blijft natuurlijk een grote open vlakte, maar hier wordt de strakke lijn van de oude zeedijk in ieder geval weer gebroken door bomen en boerderijen die vlak tegen de dijk staan …
Ook hier spelen zon, wind en wolken weer met het licht dat voortdurend veranderend over het wuivende graan glijdt …
Morgen nemen we nog even een kijkje bij de akker die links van dit graanveld te zien is …
Afanja's Weblog 